ความจริงในอดีต

กลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณผสมผสานกับกลิ่นจางๆ ของน้ำยาฟอร์มาลินลอยวนอยู่ในห้องเก็บเอกสารเก่าแก่ชั้นใต้ดินของสถาบันนิติเวช แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ราวกับลมหายใจที่ใกล้โรยริน ทว่าสิ่งเดียวที่ดึงดูดสายตาของ ดร.อคิน ในยามนี้ หาใช่สภาพแวดล้อมอันวังเวงไม่ หากแต่เป็นแฟ้มคดีหมายเลข 049 ที่ถูกซ่อนไว้ในล็อกเกอร์เหล็กชั้นลึกที่สุด—คดีเพลิงไหม้คฤหาสน์ตระกูลวรา Theerapat เมื่อยشرينปีก่อน คดีที่พรากเอาลมหายใจของบิดามารดาเขาไปพร้อมกับความเงียบงัน นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางสีขาวยกขึ้นพลิกหน้ากระดาษสีเหลืองกรอบ เอกสารรายงานการชันสูตรพลิกศพในคืนนั้นระบุสาเหตุการตายชัดเจนว่า "ขาดอากาศหายใจเนื่องจากควันพิษ" แต่ทว่า... ภาพถ่ายรอยไหม้บนโครงกระดูกชิ้นที่สามของศพมารดา ซึ่งเขาเพิ่งนำมาเอ็กซ์เรย์เปรียบเทียบซ้ำด้วยเทคโนโลยีปัจจุบัน กลับฟ้องความจริงอีกรูปแบบหนึ่ง รอยบากนั้นมิได้เกิดจากเปลวไฟ หากแต่เป็นรอยคมมีดผ่าตัดที่เฉือนลงบนกระดูกอย่างแม่นยำด้วยฝีมือของผู้เชี่ยวชาญ—ฝีมือของแพทย์นิติเวช "ช่างน่าประหลาดใจเสียจริง ที่คุณยังคงขุดคุ้ยซากศพที่เน่าเปื่อยไปแล้วขึ้นมาทรมานซ้ำอีกครั้ง" เสียงทุ้มต่ำที่ลอยละล่องมาจากความมืดมุมเสา ทำให้ดร.อคินไม่แม้แต่จะสะดุ้ง เขารู้ดีว่าใครคือผู้มาเยือน เรย์ก้าวเท้าออกจากเงาสลัว ชายหนุ่มในชุดสูทสีเข้มไร้ที่ติส่งยิ้มบางเบาที่มักเคลือบยาพิษไว้เสมอ ดวงตาคู่คมพราวระยับด้วยประกายความลับ ขณะที่มือเรียวคู่นั้นถือแฟ้มคดีอีกแฟ้มหนึ่งไว้ในมือ—แฟ้มที่มีตราประทับลับของสำนักงานทนายความส่วนตัวที่เชื่อมโยงกับคดีฆาตกรรมต่อเนื่องในพิธีกรรมโบราณ "คุณไม่ได้บังเอิญผ่านมา เรย์" อคินเอ่ยเสียงเรียบ เยือกเย็น แต่กรามที่ขบเข้าหากันเล็กน้อยพฟ้องถึงคลื่นอารมณ์ที่กำลังซัดสาดภายใน "บอกผมมาว่าเอกสารในมือคุณเกี่ยวข้องอะไรกับสัญลักษณ์บนศพของแม่ผม" เรย์หัวเราะในลำคอ เสียงนั้นนุ่มนวลราวกับเสียงกระซิบของปีศาจยามราตรี เขาเดินเข้ามาใกล้จนกลิ่นกายเย็นเยียบเจือกลิ่นอายฝนปะทะเข้ากับประสาทสัมผัสของนิติเวชหนุ่ม เรย์วางแฟ้มของตนทับลงบนแฟ้มคดีเก่าของอคินอย่างจงใจ "เพราะคุณฉลาดเกินไป หมออคิน... คุณถึงได้มองเห็นเพียงแค่รอยมีดบนกระดูก แต่กลับมองไม่เห็น 'ลายเซ็น' ที่สลักอยู่บนนั้น" เรย์โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนลมหายใจอุ่นปะทะกับแก้มนวลของอีกฝ่าย "รอยบากสามขีดนั้น ไม่ใช่ฝีมือของฆาตกรโรคจิตทั่วไป แต่มันคือตราประทับของ 'สมาคมลับ' ที่บรรพบุรุษของคุณเคยเป็นผู้ถือสิทธิ์... และทายาทคนสุดท้ายที่หลงเหลืออยู่ของฝั่งนั้น ก็คือตัวผมเอง" ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุน อคินชะงักงัน ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย—ปฏิกิริยาทางกายเพียงน้อยนิดที่แสดงถึงความตกใจอย่างถึงที่สุด "หมายความว่า..." อคินเค้นเสียงลอดไรฟัน "คดีครอบครัวผมกับคดีที่คุณกำลังปกป้อง..." "มันคือเรื่องเดียวกัน" เรย์ตัดบท รอยยิ้มบนริมฝีปากจางหายไปแทนที่ด้วยแววตาจริงจังที่สั่นคลอนหัวใจคนมองอย่างประหลาด "ครอบครัวของคุณไม่ได้ถูกเผาทำลายเพื่อฆ่าปิดปาก แต่พวกเขาถูกบูชายัญเพื่อส่งต่อ 'พันธะ' บางอย่าง... และคุณคือเครื่องเซ่นชิ้นต่อไปที่พวกเขาต้องการ" ก่อนที่อคินจะได้เอ่ยถามสิ่งใดต่อ แสงไฟนีออนเหนือศีรษะก็ดับวูบลงสนิท ทิ้งให้ทั้งห้องจมดิ่งสู่ความมืดมิด มีเพียงแสงจันทร์สีเงินยววงที่ลอดผ่านหน้าต่างบานแคบสาดส่องลงมายังโต๊ะทำงาน ทว่าสิ่งที่ทำให้หัวใจของนิติเวชหนุ่มกระตุกวาบ คือเสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ที่กำลังเร่งรีบมุ่งตรงมายังชั้นใต้ดินนี้—และเสียงล็อกประตูกลอนเหล็กจากด้านนอกที่ดังขึ้นอย่างชัดเจน เรย์คว้าข้อมือของอคินไว้แน่น แรงบีบนั้นหนักหน่วงและเต็มไปด้วยความเร่งร้อน ผิดวิสัยทัศนายผู้สุขุม "พวกเขามาเร็วกว่าที่คิด..." เรย์กระซิบแนบชิดใบหูของอคิน ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดต้นคอท่ามกลางความมืดมิด "ถ้าคุณยังอยากรู้ความจริงทั้งหมดว่าทำไมคืนนั้น... พ่อของคุณถึงเป็นคนลงมือฆ่าแม่ด้วยมือของตัวเองก่อนที่ไฟจะไหม้... ก็จงตามผมมาเงียบๆ" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับเรานะคะ