เงื่อนงำสีเลือด

กลิ่นฟอร์มาลีนและกลิ่นอับชื้นของกระดาษโบราณอายุร่วมยี่สิบปีคละคลุ้งอยู่ในห้องเก็บแฟ้มคดีเก่าของสถานีตำรวจนครบาล ชั้นใต้ดินที่แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ราวกับลมหายใจรวยรินของคนใกล้ตาย ดร.อคินใช้ปลายนิ้วที่สวมถุงมือยางสีขาวเปิดแฟ้มคดีหมายเลข 404/2004 อย่างระมัดระวัง กระดาษสีเหลืองกรอบตามกาลเวลาแผ่นนั้นปรากฏภาพถ่ายอาชญากรรมที่เขาจำฝังใจ—รอยกรีดรูปสัญลักษณ์ประหลาดบนหน้าอกของเหยื่อ มันคือรอยแผลเดียวกันกับศพบนโต๊ะผ่าตัดของเขาเมื่อคืนนี้ไม่มีผิดเพี้ยน "คุณกำลังมองหาอดีตที่ถูกฝังกลบ หรือกำลังพยายามหาข้อแก้ตัวให้ความล้มเหลวในปัจจุบันกันแน่คะ, ด็อกเตอร์" เสียงทุ้มต่ำกระซิบแผ่วเบามาจากความมืดหลังชั้นวางแฟ้ม เรย์ก้าวออกมาจากเงาสลัว ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทกลมกลืนไปกับบรรยากาศวังเวง ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาคู่นั้นสะท้อนประกายระยิบระยับราวกับปีศาจที่กำลังสนุกสนานกับการเล่นเกมจิตวิทยา ทนายความหนุ่มผู้ไร้เงาหยุดยืนอยู่เบื้องหลังอคิน ระยะห่างระหว่างพวกเขาน้อยเสียจนอคินสัมผัสได้ถึงไออุ่นจางๆ และกลิ่นน้ำหอมกลิ่นไม้จันทน์หอมกรุ่นที่มักจะลอยมาพร้อมกับอันตรายเสมอ อคินไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขายังคงจ้องมองภาพถ่ายในแฟ้มด้วยแววตาเรียบเฉยที่ซ่อนความไหววูบไว้เบื้องลึก "อดีตบางเรื่องไม่ได้ถูกฝังกลบหรอกค่ะคุณเรย์... มันแค่รอเวลาขุดขึ้นมาล้างแค้นต่างหาก" "น่าสนใจ..." เรย์โน้มตัวลงมาใกล้ ใบหน้าของเขาอยู่ห่างจากใบหูของนิติเวชหนุ่มเพียงไม่กี่เซนติเมตร ลมหายใจอุ่นร้อนปัดผ่านลาดไหล่จนอคินต้องขบกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกแปลกประหลาดที่แล่นพล่านไปตามสันหลัง "คดีฆ่าบูชายانเมื่อยี่สิบปีก่อน ที่ตำรวจสรุปสำนวนว่าเป็นฝีมือของฆาตกรต่อเนื่องสติฟั่นเฟือน... แต่คุณกลับพบรอยผ่าตัดที่ใช้เทคนิคเดียวกับห้องดับจิตสมัยนี้ รอยกรีดที่ประณีตราวกับศิลปะชั้นสูงแบบนั้น ไม่มีทางที่คนบ้าสติหลุดจะทำได้หรอกนะคะ" อคินตวัดสายตากลับมาสบตากับทนายความหนุ่มอย่างไม่เกรงกลัว ระยะประชิดนี้ทำให้เขาเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในดวงตาสีเทาเข้มคู่นั้น "แล้วคุณล่ะ รู้ดีเกินไปหรือเปล่าคะ... สำหรับคนที่ไม่ควรจะมีตัวตนอยู่ในทะเบียนราษฎร์ด้วยซ้ำในช่วงเวลานั้น" เรย์หัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยเสน่ห์อันเย้ายวนและชวนขนลุกในเวลาเดียวกัน นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปหยิบภาพถ่ายอีกใบขึ้นมาจากแฟ้ม มันเป็นภาพของเด็กชายวัยสิบขวบคนหนึ่งที่มีแผลเป็นรูปเดียวกันบนฝ่ามือ—ร่องรอยของเหยื่อผู้รอดชีวิตเพียงคนเดียวจากเหตุการณ์โศกนาฏกรรมเมื่อสองทศวรรษก่อน "ความลับก็เหมือนไายพิษค่ะ ยิ่งเก็บไว้นาน มันก็ยิ่งกัดกินคนรอบตัวคุณให้ตายอย่างช้าๆ" เรย์กระซิบชิดริมฝีปากของอคิน สายตาคมกريบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เยือกเย็นของนิติเวชหนุ่ม ราวกับต้องการอ่านทะลุถึงก้นบึ้งของจิตวิญญาณ "คุณคิดว่าเหยื่อในคืนนั้นตายหมดจริงๆ หรือคะ? ถ้าเด็กคนนั้นเติบโตขึ้นมา... แล้วกลับมาทวงคืนความยุติธรรมในแบบที่กฎหมายไร้ความสามารถจะเอื้อมถึงล่ะ?" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงฮัมของหลอดไฟนีออนขาดหายไป เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นระรัวในอกของอคิน เขาไม่ได้ถอยหนี กลับกัน อคินกลับจ้องตอบด้วยแววตาที่ท้าทายไม่แพ้กัน มือภายใต้ถุงมือยางกำแฟ้มเอกสารแน่นขึ้นจนกระดาษยับยู่ยี่ "ถ้าฆาตกรคนนั้นคือกฎหมายที่คุณกำลังปกป้อง หรือแม้แต่ตัวคุณเอง... ฉันก็มีวิธีที่จะฉีกหน้ากากมันออกมาต่อหน้าศาลอยู่ดีค่ะ" อคินเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าเฉียบคมราวกับใบมีดผ่าศพ เรย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างลึกซึ้ง "ปากกล้าดีนี่คะ ด็อกเตอร์... งั้นเรามาดูกันว่าระหว่างมีดผ่าตัดของคุณ กับความมืดที่ฉันถือครอง สิ่งไหนจะเปิดโปงความจริงได้เร็วกว่ากัน" ทว่า ก่อนที่อคินจะได้ตอบโต้คำพูดเย้ายวนที่แฝงไปด้วยการคุกคามนั้น เสียงฝีเท้าหนักหน่วงคู่หนึ่งก็ดังขึ้นที่บันไดทางลงชั้นใต้ดิน เสียงนั้นไม่ใช่เสียงของเจ้าหน้าที่ตำรวจเวรยาม แต่เป็นเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบและไร้ซึ่งความระมัดระวัง ราวกับมีใครบางคนกำลังวิ่งหนีตายลงมาหาความมืดมิดเบื้องล่างนี้ เรย์หรี่ลงเล็กน้อย รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เลือนหายไปจากใบหน้า เหลือเพียงความระแวดระวังที่ฉายชัดขึ้นมาทันที อคินสะบัดหน้ามองไปยังประตูทางเข้าที่ปิดสนิท ก่อนที่บานประตูเหล็กหนาจะถูกกระชากเปิดออกอย่างแรงด้วยฝีมือของสารวัตรปกรณ์ นายตำรวจผู้รับผิดชอบคดีเมื่อยี่สิบปีก่อน สภาพของสารวัตรปกรณ์ในตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าโครงของนายตำรวจผู้ทรงเกียรติ เสื้อเชิ้ตยับยู่ยี่ 
เหงื่อกาฬไหลท่วมใบหน้าซีดเผือก และที่สำคัญที่สุด—มือทั้งสองข้างของเขากำลังสั่นเทาอย่างรุนแรง ขณะที่หยดของเหลวสีแดงเข้มข้นกำลังหยดติ๋งๆ ลงบนพื้นคอนกรีตจากปลายนิ้วที่ชุ่มไปด้วยเลือดสดๆ "มัน... มันกลับมาแล้ว..." สารวัตรปกรณ์หอบหายใจรุนแรง ดวงเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด สายตาดำดิ่งมองตรงมาที่อคินและเรย์ ก่อนจะเอ่ยชื่อที่ทำให้ลมหายใจของอคินสะดุดกึก "เด็กคนนั้น... เด็กที่รอดชีวิตจากคดีเมื่อยี่สิบปีก่อน... มันส่งสาส์นมาถึงพวกเราแล้ว!" บนโต๊ะทำงานกลางห้องเก็บแฟ้ม ท่ามกลางกระดาษคดีเก่าที่กระจัดกระจาย แฟบเอกสารแผ่นสุดท้ายที่สารวัตรปกรณ์ถือติดมือมาด้วยค่อยๆ ถูกกางออก เผยให้เห็นภาพถ่ายใบใหม่เอี่ยม—ภาพถ่ายศพของสารวัตรสอบสวนอีกคนในคดีปัจจุบัน ที่ถูกฆาตกรรมด้วยวิธีเดียวกับเมื่อยี่สิบปีก่อนอย่างไร้ที่ติ และที่หน้าอกของศพนั้น มีการวาง "นามบัตร" แผ่นหนึ่งเอาไว้... นามบัตรที่มีลายเซ็นและกลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดียวกับที่กำลังลอยอบอวลอยู่รอบตัวของเรย์ในขณะนี้เอง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดและปริศนาอันลึกล้ำนี้ร่วมกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ --- **[เงาจันทราลี้ลับ]**