จุดจบที่เริ่มต้นใหม่

"เซ็นชื่อลงไปเสียรินทร์... แล้วความทรมานของแกจะจบลงที่นี่" เสียงหัวเราะเยาะเย้ยของศัตรูไม่ต่างจากเสียงใบมีดกรีดลงบนแผ่นหลัง รินทร์ในสภาพที่ลมหายใจรวยรินนอนจมกองเลือดอยู่บนพื้นปาร์เกต์ขัดเงาชั้นบนสุดของตึกระฟ้าใจกลางกรุง เอกสารโอนหุ้นบริษัทในเครือทั้งหมดถูกวางลงตรงหน้า ท่ามกลางกลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งปนไปกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงของผู้ที่เคยเรียกเขาว่า 'เพื่อนรัก' "แกมันก็แค่หมาแก่ที่หมดน้ำยา ต่อให้แกตายไปตอนนี้ ชื่อของแกก็จะถูกลบออกจากบันทึกประวัติศาสตร์การเงินของประเทศ เหมือนไม่เคยมีตัวตนอยู่บนโลกใบนี้" ชายหนุ่มร่างสูงผู้สวมสูทสั่งตัดเนี้ยบกริบโน้มตัวลงมา ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มสมเพช ก่อนจะหยิบไฟแช็กทองคำขึ้นมาจุดบุหรี่พลางพ่นควันจางๆ ใส่หน้าเขา รินทร์พยายามเค้นยิ้ม ทั้งที่ริมฝีปากแตกยับเยิน "อำนาจที่ได้มาด้วยการแทงข้างหลัง... มันไม่ยั่งยืนหรอกนะ" "เพ้อเจ้อ!" ฝ่าเท้าหนักๆ กระแทกลงบนอกของรินทร์จนเขาสำลักเลือดออกมาเป็นก้อน "จุดไฟเผามันให้หมด เอาให้เหลือแค่เถ้าถ่าน ส่วนเอกสารนั่น... ฉันจะจัดการเอง" เปลวเพลิงเริ่มลุกลามจากผ้าม่านกำมะหยี่สีแดงฉาน ลามเลียเฟอร์นิเจอร์หรูหราจนกลายเป็นนรกขุมย่อมๆ รินทร์ถูกทิ้งไว้กลางกองเพลิงที่ร้อนระอุจนอากาศแทบหมดไปจากปอด เขาพยายามคลานหนีด้วยแรงเฮือกสุดท้าย แต่มือที่สั่นเทากลับคว้าเอาสมาร์ทโฟนที่ตกอยู่ข้างตัวไว้ได้โดยสัญชาตญาณ หน้าจอที่แตกร้าวมีแสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นมาอย่างประหลาด *‘ตรวจพบผู้ถือครองที่เหมาะสม... ยืนยันการทำสัญญาดีลแลกเงาหรือไม่?’* รินทร์ไม่มีเวลาแม้แต่จะฉงน ท่ามกลางเปลวเพลิงที่แผดเผาผิวหนังจนแทบไหม้เกรียม เขาใช้นิ้วที่อาบไปด้วยเลือดกดลงบนหน้าจอนั้นอย่างแรง *‘ติดตั้งระบบเสร็จสิ้น... ยินดีต้อนรับสู่เครือข่ายบัตรเครดิตไร้พูน (Infinite Horizon)’* ทันทีที่เสียงสังเคราะห์ดังก้องอยู่ในโสตประสาท ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วร่างแทนที่ความเจ็บปวดจากไฟที่กำลังโอบล้อมเขาไว้ แรงระเบิดจากถังแก๊สใกล้ๆ ทำให้ทุกอย่างดับวูบลงสู่ความมืดมิด... *** "คุณรินทร์คะ! คุณรินทร์!" เสียงเรียกที่แสนคุ้นเคยดึงสติของรินทร์ให้กลับคืนมา เขาลืมตาขึ้นมาพบกับเพดานสีขาวสะอาดของห้องพยาบาลหรูหราที่เขาไม่คุ้นตา กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจางๆ ทำให้นึกถึงเหตุการณ์เลวร้ายเมื่อครู่ เขาผุดลุกขึ้นนั่งจนสายน้ำเกลือที่แขนตึงเปรี๊ยะ "ลินิน?" เขาพึมพำ ชื่อเลขาสาวผู้ภักดีคนเดียวที่เหลืออยู่หลุดออกจากปากด้วยความแปลกใจ หญิงสาวในชุดเดรสเรียบหรูสีน้ำเงินเข้มขอบตาแดงก่ำเธอกำลังกุมมือเขาไว้แน่น "ขอบคุณสวรรค์... ดิฉันนึกว่าคุณจะจากไปแล้วจริงๆ ตำรวจบอกว่าเกิดเหตุแก๊สระเบิดที่ห้องทำงานของคุณ... ไม่มีใครรอดเลยค่ะ" รินทร์นิ่งเงียบ ดวงตาที่เคยอ่อนโยนบัดนี้กลับเยือกเย็นดุจน้ำแข็งที่ผ่านการแช่แข็งมานับพันปี เขาเหลือบมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียง มันคือเครื่องเดิมที่ควรจะหลอมละลายไปในกองเพลิง แต่ตอนนี้มันกลับดูใหม่ไร้รอยขีดข่วนราวกับเพิ่งแกะกล่อง 'ระบบ... มีอยู่จริงสินะ' เขาคิดในใจ "ลินิน... ตั้งแต่นาทีนี้เป็นต้นไป ชีวิตที่สองของฉันกำลังจะเริ่มขึ้น" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยอำนาจที่ทำให้คนฟังถึงกับขนลุก "เตรียมตัวให้พร้อม เรามีบัญชีที่ต้องสะสางกับพวกที่คิดว่าฉันตายไปแล้ว" "แต่ว่า... ตอนนี้บริษัทถูกยึดไปหมดแล้วนะคะ เราไม่เหลือแม้แต่เศษเงินติดตัว" ลินินเอ่ยด้วยความกังวล รินทร์ยกยิ้มที่มุมปาก เป็นยิ้มที่ไร้ความเมตตา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา หน้าจอแอปพลิเคชัน 'Infinite Horizon' แสดงยอดเงินคงเหลือที่เป็นสัญลักษณ์เครื่องหมายอนันต์ (∞) สีทองอร่ามตา เขาไม่ได้พูดอะไร แต่กดเรียกแอปพลิเคชันการเงินขึ้นมา แล้วรูดหน้าจอเพื่อทำการยืนยันตัวตนผ่านระบบตรวจสอบใบหน้า เสียงสัญญาณติ๊ดเบาๆ ดังขึ้นพร้อมกับข้อความแจ้งเตือนที่เด้งขึ้นบนหน้าจอ *‘ยืนยันตัวตนผ่านเครือข่ายไร้พูนสำเร็จ... วงเงินอนันต์เปิดใช้งาน ณ บัดนี้’* เสียงแจ้งเตือนจากธนาคารยักษ์ใหญ่ที่เขาเคยถูกสั่งอายัดบัญชีดังรัวไม่หยุด ข้อมูลหน้าจอแสดงตัวเลขยอดเงินในบัญชีที่เพิ่มขึ้นจนเกินกว่าที่มนุษย์ปกติจะจินตนาการได้ รินทร์ลุกขึ้นยืนจัดปกคอเสื้อที่ยับย่นด้วยท่าทีองอาจราวกับพญาอินทรีที่เพิ่งฟื้นจากความตาย "ลินิน... ช่วยติดต่อโรงแรมที่แพงที่สุดในเมืองจองเพนต์เฮาส์ให้ฉันด้วย แล้วสั่งชุดสูทสั่งตัดจากอิตาลีมาส่งที่นั่นภายในสองชั่วโมง" "แต่เราจะจ่ายด้วย..." ลินินยังไม่ทันขาดคำ รินทร์ก็ยื่นโทรศัพท์ที่แสดงบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิท ไร้ตัวเลข ไร้ชื่อผู้ถือ แต่มีตราประทับสีทองที่ดูขลังและทรงพลังเหนือบัตรใดในโลก "รูดบัตรนี้ซะ... ไม่มีลิมิต และไม่ต้องกลัวว่าจะโดนปฏิเสธ" รินทร์เดินไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ มองลงไปยังเบื้องล่างของเมืองที่เขาเคยพ่ายแพ้ แสงไฟจากตึกสูงระฟ้าดูเล็กจ้อยราวกับของเล่นในมือของเขา อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า เขาจะกลับไปเหยียบยอดพีระมิดนั่นอีกครั้ง แต่คราวนี้ เขาจะไม่ใช่แค่ผู้เล่น แต่เขาคือผู้กำหนดกฎเกณฑ์ทั้งหมด! เสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวดังสนั่นอยู่บนดาดฟ้าของโรงพยาบาล เสียงใบพัดที่หมุนวนสร้างแรงลมมหาศาลพัดผ่านกระจกห้องพัก รินทร์หมุนตัวกลับมา สายตาจ้องเขม็งไปที่ประตูด้านหน้า ลินินเบิกตากว้างเมื่อเห็นเงาร่างของกลุ่มชายชุดดำที่เดินเข้ามาด้วยท่าทีคุกคาม แต่รินทร์กลับยกยิ้มอย่างเย็นชา "ดูเหมือนแขกที่ไม่ได้รับเชิญจะรีบมาแสดงความยินดีกับความตายของฉันเร็วเกินไปหน่อยนะ" เขาก้าวเท้าออกไปเผชิญหน้ากับศัตรูที่กำลังจะพังประตูเข้ามา โดยไม่รู้เลยว่าการก้าวเดินครั้งนี้ คือการเริ่มต้นของตำนานที่จะทำให้ตลาดทุนทั้งโลกต้องสั่นสะเทือนไปจนถึงรากฐาน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินทร์ในจุดเริ่มต้นของสงครามครั้งใหม่นี้นะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ กระจกเงาต้องสาป