รอยร้าวในสตูดิโอ

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความตึงเครียดระดับจุดเดือด ทำให้บรรยากาศในสตูดิโอยามวิกาลอบอวลไปด้วยความอึดอัด ชนิดที่ว่าหากจุดไม้ขีดไฟลงไปคงเกิดระเบิดขึ้นมาทันที ธามยืนนิ่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ แสงสีฟ้าจากหน้าจอสะท้อนลงบนนัยน์ตาคู่คมที่กำลังวาวโรจน์ด้วยความโกรธ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว มือเรียวยาวที่ปกติมักจะจรดปากกาหรือสะบัดเมาส์ปากกาด้วยความมั่นใจ บัดนี้กลับกำเข้าหากันแน่นจนข้อต่องอขาวซีด หน้าจอแสดงผลไฟล์โปรเจกต์งานดีไซน์ชิ้นเอกที่เขาใช้เวลาอดหลับอดนอนปั่นมาตลอดสามสัปดาห์... ว่างเปล่า ทุกเลเยอร์ถูกลบเกลี้ยง ทุกโฟลเดอร์ถูกฟอร์แมตอย่างไร้เยื่อใย และแทนที่ด้วยหน้าจอสีดำสนิท พร้อมข้อความตัวอักษรสีแดงฉานกระพริบเตือนสติว่า *‘งานชิ้นต่อไป... อาจไม่ใช่แค่ไฟล์งาน แต่เป็นลมหายใจของคุณ’* "สารเลวเอ๊ย..." ธามสบถลอดไรฟัน เสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยความกรุ่นโกรธและความหยิ่งทะนงที่ถูกเหยียบย่ำ เขามั่นใจว่าระบบรักษาความปลอดภัยของสตูดิโอแห่งนี้แน่นหนาระดับทหาร แต่กลับมีใครบางคนสามารถเจาะเข้ามาลบทุกอย่าง พร้อมทั้งฝากจดหมายขู่ฆ่าไว้ได้อย่างลอยนวล ความรู้สึกไม่ปลอดภัยพุ่งทะยานขึ้นถึงขีดสุด สมองของอาร์ตไดเรกเตอร์มือทองกำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง ทั้งความแค้น ความเสียดายงาน และความหวาดระแวงที่เริ่มกัดกินหัวใจ แกร็ก! เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นพร้อมกับการก้าวเข้ามาของร่างสูงโปร่งในชุดสูทเข้ารูป ริน ปรากฏตัวขึ้นด้วยสีหน้านิ่งเรียบเป็นปรกติ แต่ดวงตากลับกวาดมองสำรวจความผิดปกติรอบตัวด้วยสัญชาตญาณนักรบที่ถูกฝึกมาอย่างเข้มข้น หัวหน้าทีมอารักขาฝีมือฉกาจหยุดยืนอยู่ห่างจากธามเพียงไม่กี่ก้าว กลิ่นอายความเยือกเย็นและทรงพลังของเธอแผ่ซ่านจนทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปทันที "เกิดอะไรขึ้น เสียงคุณดังไปถึงข้างนอกค่ะ ธาม" รินเอ่ยถาม น้ำเสียงเรียบเรื่อยแต่มั่นคง แฝงแววติติงนิดๆ ตามประสาคนถือหางความถูกต้อง ธามหันขวับกลับมามองผู้หญิงที่ยืนกอดอกมองเขาด้วยสายตานิ่งสนิท ความหงุดหงิดที่อัดแน่นอยู่ในอกทำให้เขาเลือกที่จะระบายมันใส่เธออย่างไร้ความปรานี "ไม่ต้องมาทำเป็นถาม ริน! งานของฉันหายไปทั้งหมด และไอ้พวกโรคจิตมันส่งข้อความขู่ฆ่ามาบนหน้าจอ... นี่เหรอคือระบบรักษาความปลอดภัยที่คุณคุยนักคุยหนาว่าไร้ที่ติ?" ธามก้าวเข้าไปประชิดตัวรินด้วยความเร็ว ดวงตาดุจพญาอินทรีจ้องมองอีกฝ่ายอย่างเอาเรื่อง ปลายจมูกแทบจะชนกันถ้าหากรินไม่ถอยหลังออกไปครึ่งก้าวเพื่อรักษาระยะห่าง รินไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เธอยังคงยืนนิ่งราวกับรูปปั้นหินอ่อน ปล่อยให้ธามพ่นไฟใส่ด้วยความโกรธเกรี้ยว สายตาคมกริบกวาดมองหน้าจอคอมพิวเตอร์แวบหนึ่ง ก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตาคนที่กำลังอกสั่นขวัญแขวนอยู่ภายใต้ท่าทีอวดดี "ตั้งสติก่อนค่ะ อาร์ตไดเรกเตอร์คนเก่ง การที่คุณยืนโมโหหน้าจอไม่ได้ช่วยให้ไฟล์งานที่ถูกลบมันงอกกลับมาได้นะคะ" รินตอบกลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนกใดๆ ซึ่งนั่นยิ่งทำให้ธามรู้สึกเหมือนโดนน้ำร้อนลวกหน้า "คุณ!" ธามกัดฟันกรอด มือหนาเอื้อมไปกระชากปกเสื้อสูทของรินเข้ามาใกล้โดยไม่เกรงกลัวอำนาจมืดของอีกฝ่ายแม้แต่น้อย "นี่มันเรื่องคอขาดบาดตายนะ! ชีวิตฉันกำลังถูกขู่ฆ่า แต่มารยาทและความเย็นชาของคุณมันน่าหงุดหงิดชะมัด! คิดว่าตัวเองเท่มากรึไงที่ทำหน้าตายอยู่ได้ทุกสถานการณ์แบบนี้ห๊ะ!" รินก้มมองมือที่กำปกเสื้อเธออยู่ นัยน์ตาสีเข้มไหววูบไปชั่วขณะเมื่อสังเกตเห็นมือเรียวคู่นั้นกำลังสั่นเทาเล็กน้อย ความโกรธเกรี้ยวของธามเป็นเพียงเกราะป้องกันความหวาดกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใน และในฐานะบอดี้การ์ดส่วนตัว... หน้าที่ของเธอไม่ใช่การต่อปากต่อคำ แต่เป็นการปกป้องคนปากร้ายคนนี้จากอันตรายที่กำลังคืบคลานเข้ามา มือเรียวอีกข้างของรินยกขึ้นมาจับข้อมือของธามอย่างนุ่มนวล แต่หนักแน่นจนอีกฝ่ายไม่สามารถสะบัดหลุดได้ แรงกดที่พอเหมาะทำให้ธามชะงักไป ความอุ่นซ่านจากฝ่ามือของรินส่งผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนความเกร็งเครียดในร่างกายผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด "ปล่อยค่ะ... แล้วฟังให้ดี" รินโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กระซิบข้างหู เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจทำให้หัวใจของธามกระตุกวูบอย่างไม่รู้ตัว "ในเมื่อฉันรับงานคุ้มครองคุณแล้ว ต่อให้มันเป็นยมบาลหน้าไหน ก็ไม่มีวันแตะต้องเส้นผมของคุณได้แม้แต่เส้นเดียวค่ะ" คำพูดที่แฝงความเผด็จการแต่นุ่มนวลในเวลาเดียวกันทำเอาธามพูดไม่ออก ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นริ้วขึ้นมาบนพวงแก้มอย่างกะทันหัน ไม่ใช่เพราะความโกรธ... แต่เป็นเพราะประกายตาจริงจังและสัมผัสอุ่นๆ ที่รินจงใจทิ้งไว้บนข้อมือของเขาต่างหาก บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความตึงเครียดเป็นความเงียบงันที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดประหลาด เคมีที่ฟาดฟันกันด้วยอีโก้เมื่อครู่ราวกับถูกแผดเผาด้วยความร้อนรุ่มที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ ระหว่างคนทั้งสอง ธามเม้มริมฝีปากแน่น พยายามดึงสติกลับมาท่ามกลางหัวใจที่เต้นรำไม่เป็นจังหวะ "ปากดี..." ธามพึมพำเสียงเบา เบือนหน้าหนีเพื่อซ่อนร่องรอยความเขินอายที่บังsอาจเล็ดลอดออกมาให้รินเห็น "ถ้าจัดการไม่ได้อย่างที่พูด ฉันจะไล่คุณออกคนแรกเลย ริน" "เชิญตามสบายค่ะ... แต่ตอนนี้ ฉันว่าเรามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญมารออยู่ที่ชั้นล่างแล้วล่ะค่ะ" รินชะงักคำพูดพร้อมกับหันขวับไปมองที่ประตูห้องทำงาน ใบหน้าที่เคยนิ่งสงบกลับตึงเครียดขึ้นมาทันที เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่กำลังก้าวใกล้เข้ามาตามทางเดินมืดสนิท พร้อมกับไฟฉุกเฉินของตึกที่ดับพรึบลงเหลือเพียงความมืดมิดและเสียงสัญญาณเตือนภัยที่ดังสนั่นหวั่นไหว! ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความคลั่งรักนี้นะคะ