ก้าวแรกของความรัก

“ถ้าคุณจะยังคงถือแก้วกาแฟใบนี้แน่นจนมือสั่นเหมือนกลัวมันจะหายไปแบบนั้น ผมเกรงว่าเราคงไม่ได้คุยอะไรกันจนจบหรอกครับ ริน” เสียงทุ้มต่ำของธามดึงรินรดาออกจากภวังค์แห่งความประหม่าที่เธอก่อขึ้นเองรอบตัว เขาไม่ได้พูดด้วยน้ำเสียงตำหนิ แต่เป็นความเรียบเรื่อยที่หนักแน่นพอจะทำให้บรรยากาศในร้านกาแฟเงียบเหงาแห่งนี้ดูเล็กลงไปถนัดตา รินรดาวางแก้วลงบนจานรองเสียงดังกระทบกันแผ่วเบา เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นไหวของปลายนิ้ว “ขอโทษค่ะ... เอ่อ ขอโทษครับธาม ฉันแค่... คิดว่าวันนี้เรามีเรื่องต้องเคลียร์กันให้ชัดเจน” เธอเผลอหลุดคำลงท้ายแบบเดิมจนต้องรีบแก้คำพูด ความประหม่าทำให้เธอทำตัวไม่ถูก ธามวางสมุดจดเล่มบางลงบนโต๊ะไม้ขัดมัน ดวงตาคมกริบของเขาจ้องมองหญิงสาวตรงหน้าด้วยแววตาที่อ่านยาก แต่มันไม่ใช่สายตาที่เย็นชาเหมือนวันวานอีกต่อไป “ริน... เราเป็นเพื่อนกันมานานแค่ไหนแล้วนะ” “เกือบสี่ปีครับ” เธอตอบทันควัน ก่อนจะก้มหน้ามองเงาสะท้อนของตัวเองในแก้วกาแฟ “นั่นสินะ สี่ปีที่ผมมองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากมิตรภาพที่รินมอบให้” ธามขยับตัวโน้มไปข้างหน้าเล็กน้อย ระยะห่างที่เคยเป็นดั่งเส้นขนานเริ่มลดลงจนเหลือเพียงช่องว่างเพียงเล็กน้อยที่หัวใจคนสองคนสัมผัสถึงความร้อนผ่าวได้ “ผมอาจจะเป็นผู้ชายที่โง่ที่สุดในโลกก็ได้ ที่ใช้เวลาครึ่งชีวิตของการเป็นเพื่อนทำร้ายความรู้สึกของคุณมาตลอด” รินรดาเงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาคู่สวยสั่นไหวระริก “อย่าพูดแบบนั้นเลยครับธาม คุณไม่ได้ทำร้ายใคร คุณแค่... ไม่ได้ตั้งใจจะรักใครเท่านั้นเอง” “นั่นคือสิ่งที่ผมหลอกตัวเองมาตลอดครับริน” ธามเว้นจังหวะ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนจนน่าใจหาย “ผมกลัวความผิดหวัง กลัวการสูญเสีย จนลืมไปว่าคนที่อยู่ข้างผมมาตลอดกลับเป็นคนที่ผมกำลังจะเสียไปจริงๆ ถ้าผมยังก้าวข้ามกำแพงในใจตัวเองไม่ได้” เขาเอื้อมมือไปวางทับบนหลังมือของรินรดาที่วางอยู่บนโต๊ะ สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือของเขาทำให้รินรดาเผลอกลั้นหายใจ หัวใจของเธอเต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก มันไม่ใช่ความรักแบบเพื่อนที่เคยเป็นมา แต่มันคือความรู้สึกใหม่ที่หนักอึ้งและชัดเจนจนไม่มีทางปฏิเสธได้ “รินครับ” ธามเรียกชื่อเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่นพร่าเล็กน้อย “ถ้าก้าวแรกของการเป็นเพื่อนคือการได้รู้จักคุณ ก้าวต่อไปของผม... ผมขออนุญาตเริ่มต้นมันในฐานะคนรักของคุณได้ไหมครับ” ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ มีเพียงเสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายลงมากระทบกระจกหน้าร้านเป็นจังหวะสม่ำเสมอ รินรดารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน สิ่งที่เธอเฝ้าภาวนาในใจมาตลอดหลายปี กำลังเกิดขึ้นจริงในวินาทีนี้ เธอไม่ได้ตอบด้วยคำพูด แต่ทำเพียงขยับปลายนิ้วไปสัมผัสตอบที่ฝ่ามือของเขาอย่างแผ่วเบาและมั่นคง “ผมอาจจะเริ่มต้นไม่เก่ง อาจจะยังมีแผลในใจที่ต้องให้คุณช่วยดูแล แต่ผมสัญญาว่านับจากวันนี้ไป จะไม่มีวันไหนที่ผมจะปล่อยให้คุณต้องยืนรอผมเพียงลำพังในสายฝนอีกแล้ว” ธามกล่าวถ้อยคำเหล่านั้นด้วยความจริงใจที่ล้นปรี่ออกมาจากแววตา รินรดายิ้มออกมาทั้งน้ำตา เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่ธามเคยเห็นมา “ฉันจะรอครับ... ไม่ว่าคุณจะก้าวช้าหรือเร็วแค่ไหน ฉันก็จะเดินไปข้างๆ คุณแบบนี้แหละ” วินาทีที่นิ้วมือของคนทั้งคู่สอดประสานกันแน่นขึ้น ความรู้สึกของทั้งสองคนก็เหมือนถูกถักทอเข้าหากันอย่างไม่มีวันแยกออก แต่ในขณะที่ความอบอุ่นกำลังซึมซาบเข้าสู่หัวใจของทั้งสองคน เสียงกรีดร้องของเบรกจากรถยนต์บนถนนหน้าร้านก็ดังสนั่น ตามด้วยเสียงกระจกแตกละเอียดและเสียงเอะอะโวยวายที่ดังมาจากภายนอก ธามรีบลุกขึ้นยืนตามสัญชาตญาณ ทว่ารินรดากลับคว้ามือนั้นไว้แน่นด้วยความรู้สึกสังหรณ์ใจบางอย่าง เมื่อเขากันตัวออกไปมองยังถนนเบื้องหน้า ชายร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อโค้ทสีเข้มคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาในร้านกาแฟ ท่ามกลางสายฝนที่สาดซัดเข้ามาตามแรงลม ชายคนนั้นหยุดยืนตรงหน้าโต๊ะของพวกเขา ดวงตาที่ซ่อนอยู่ภายใต้ปีกหมวกจ้องมองมาที่รินรดาด้วยแววตาที่ธามไม่เคยเห็นมาก่อน มันเป็นแววตาของคนคุ้นเคยที่ไม่ได้พบกันนานนับสิบปี “ดีใจที่ได้เจอกันอีกครั้งนะครับรินรดา... แต่ดูเหมือนว่าคนข้างกายคุณ จะเป็นคนเดียวกับที่ทำให้ชีวิตของผมพังทลายลงเมื่อห้าปีก่อนเลยนะ” ธามชะงักไปทันที แววตาของเขาสั่นไหวด้วยความตกใจอย่างรุนแรงเมื่อจำใบหน้าของชายปริศนาคนนั้นได้ หัวใจที่เพิ่งจะผลิบานของคนทั้งสองกลับถูกแช่แข็งลงในทันทีด้วยประโยคทิ้งท้ายที่เปรียบเสมือนระเบิดเวลาของอดีตที่ธามไม่เคยเล่าให้ใครฟัง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวผ่านสายฝนแห่งความคิดถึงมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้จากใจสายลมแผ่วเบานะครับ