สายลมที่พัดย้อนกลับ

"นี่คุณ... จะไม่ปล่อยให้ฉันพูดอะไรหน่อยเหรอ" รินรดากระชากแขนตัวเองออกมาจากมือหนาของธาม แรงกระชากนั้นเบาหวิวราวกับปุยนุ่นเมื่อเทียบกับอาการหัวใจที่เต้นรัวจนแทบจะหลุดออกมานอกอก เธอหอบหายใจถี่ ท่ามกลางบรรยากาศอึมครึมในร้านกาแฟประจำที่ฝนกำลังตกหนักเหมือนจงใจกลั่นแกล้ง ธามยืนพิงเคาน์เตอร์บาร์ สายตาคมกริบของเขายังคงจดจ้องที่เธอเหมือนเดิม แต่มันไม่ใช่สายตานิ่งเฉยไร้ความรู้สึกแบบเมื่อก่อน มันมีความ 'กวน' และความ 'เอ็นดู' ที่ปิดไม่มิดฉายชัดอยู่ข้างในนั้น "พูดสิครับ" เขายักไหล่ ทำหน้ากวนประสาทแบบที่เธอเห็นทีไรต้องเผลอเบ้ปากทุกที "ผมก็รอดฟังอยู่เนี่ย ไม่ได้ไปไหนสักหน่อย หรือจะให้ผมกางร่มรอจนรากงอกก่อนดี?" "ไอ้คนบ้า! ใครเขาสั่งให้คุณมารอหน้าบ้านฉันตั้งแต่มืดค่ำแบบนั้นล่ะ!" รินรดาโวยวาย หน้าแดงซ่านจนลามไปถึงใบหู "แล้วนี่อะไร... หอบโน้ตบุ๊กมานั่งทำงานที่ร้านนี้เพื่ออะไร จะจีบกันหรือจะมาดีลงานกันแน่ครับคุณชาย!" ธามหัวเราะหึในลำคอ เขาขยับตัวเข้ามาใกล้จนกลิ่นน้ำหอมจางๆ ประจำตัวที่เธอแอบชอบมาตลอดแตะเข้าที่ปลายจมูก "จีบครับ... ตอบชัดพอไหม? ก็เห็นบ่นว่าเหงา เห็นบ่นว่าฝนตกทีไรแล้วคิดถึงเรื่องเก่าๆ ผมก็เลยคิดว่า... เปลี่ยนจากความทรงจำเก่าๆ มาเป็นคนปัจจุบันที่อยู่ตรงหน้า ดีกว่าไหมครับ?" รินรดาชะงัก เธอพยายามจะทำใจดีสู้เสือ พยายามจะแค่นเสียงหัวเราะเยาะหยันเพื่อกลบเกลื่อนความรู้สึกที่พรั่งพรูออกมา แต่พอเงยหน้าไปสบตาคู่นั้น... กำแพงที่เธอสร้างไว้ก็พังทลายไม่เหลือชิ้นดี "คุณมัน... ใจร้าย" เสียงเธอแผ่วลง "ปล่อยให้ฉันรอมาตั้งเท่าไหร่ รู้ไหมว่าการที่ต้องทำเป็นลืมคนคนหนึ่งมันเหนื่อยแค่ไหน" "แล้วใครบอกให้ลืมครับ?" ธามเลิกคิ้ว ยื่นมือมาจิ้มหน้าผากเธอเบาๆ หนึ่งที "ความทรงจำมันลบไม่ได้หรอกนะริน แต่เราเลือกได้ว่าจะให้มันเป็นบทเรียนหรือเป็นจุดเริ่มต้น... ของเราสองคน" "รินรดา! อย่าไปแพ้ทางมัน!" เสียงแว่วมาจากมุมร้าน เมษาที่นั่งจิบลาเต้อยู่โต๊ะข้างๆ แอบชูนิ้วโป้งให้กำลังใจเพื่อนแบบเงียบๆ แต่นั่นก็ไม่ช่วยอะไรเลย เพราะในตอนนี้ รินรดารู้สึกเหมือนสมองว่างเปล่าไปหมด "เมษาแกหุบปากไปเลยนะ!" รินรดาหันไปแหวใส่เพื่อนสนิทก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับธาม "สรุปว่าที่หายไปนาน... แค่ไปคิดมาว่าต้องเริ่มจีบยังไงสินะ?" "ไม่ได้หายไปไหนเลยครับ" ธามพูดเสียงต่ำลง น้ำเสียงมีความจริงจังแทรกเข้ามาจนเธอนิ่งอึ้ง "ผมแค่กลัว... กลัวว่าถ้าผมก้าวเข้าไปเร็วเกินไป ผมจะทำลายรอยยิ้มของคุณไปอีกคน ผมก็แค่คนขี้ขลาดที่เพิ่งจะรวบรวมความกล้าได้... ในวันที่เห็นคุณยืนตากฝนมองท้องฟ้าคนเดียวนั่นแหละครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมพื้นที่ระหว่างคนทั้งคู่ เสียงฝนด้านนอกเริ่มซาลง แต่หัวใจของรินรดากลับพายุโหมกระหน่ำ เธอตระหนักได้ในวินาทีนั้นเองว่า การรอคอยที่แสนยาวนานของเธอ ไม่ใช่การรอที่เสียเปล่า แต่มันคือการบ่มเพาะให้ต้นรักที่เธอฟูมฟักในใจเติบโตขึ้นจนถึงเวลาผลิบาน "ถ้าคิดจะรุก... ก็อย่ามาทำเล่นๆ นะ" รินรดาพึมพำ ก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง แต่ธามกลับเชยคางเธอขึ้นมา "ใครจะกล้าเล่นกับหัวใจตัวเองล่ะครับ" ธามก้มลงมากระซิบข้างหู "ถามจริง... อยากให้ผมไปต่อ หรือจะให้หยุดแค่นี้?" รินรดารู้สึกเหมือนโลกหยุดหมุน เธอเม้มริมฝีปากแน่นก่อนจะตัดสินใจทำสิ่งที่ใจตัวเองเรียกร้องมาตลอด เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอย่างรวดเร็ว นิ้วเรียวสั่นเทาขณะพิมพ์ข้อความลงในแชตที่เปิดค้างไว้กับเขา กดส่งไปโดยไม่รอช้า ในขณะเดียวกัน ธามที่ถือโทรศัพท์อยู่ในมือก็สั่นเบาๆ เขาหยิบขึ้นมาดู ทันใดนั้นใบหน้าเรียบเฉยของเขาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน แต่ทว่า... ทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้น สัญญาณเตือนภัยในใจเธอก็ดังขึ้น *ฉิบหายแล้ว!* รินรดาเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้อความที่ตัวเองเพิ่งส่งไป... เธอพิมพ์ผิด! เธอพิมพ์คำว่า 'รักนะ' ไปแทนที่จะพิมพ์ว่า 'รอดูอยู่' และความพยายามจะกดยกเลิกข้อความของเธอกลับกลายเป็นว่า... แอปพลิเคชันค้าง! ธามมองหน้าจอ แล้วเงยหน้าขึ้นสบตาเธอด้วยสายตาที่มีเล่ห์เหลี่ยมเกินกว่าที่เธอจะรับมือไหว เขาก้าวเข้ามาประชิดตัวจนเธอไม่มีที่ถอย "ส่งข้อความมาแบบนี้..." ธามเว้นจังหวะ ยิ้มกว้างจนตาหยี "คิดจะรับผิดชอบชีวิตผมไปตลอดเลยใช่ไหมครับ... ยัยตัวแสบ?" ก่อนที่รินรดาจะได้อ้าปากโวยวาย ธามก้มลงมาใกล้จนปลายจมูกชนกัน แต่แล้ว... เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์ของเขาก็ดังขัดจังหวะขึ้นมาพร้อมกันทั้งคู่ มันไม่ใช่เสียงข้อความธรรมดา แต่มันคือเสียงแจ้งเตือนจากระบบรักษาความปลอดภัยของคอนโดที่รินรดาพักอยู่ รินรดารีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาดู ใบหน้าถอดสีทันทีเมื่อเห็นภาพในกล้องวงจรปิดที่ส่งเข้ามา... มีชายแปลกหน้าชุดดำกำลังยืนจ้องมองประตูห้องพักของเธออยู่เพียงลำพัง! รินรดาสบตาธามด้วยความหวาดหวั่น ขณะที่ธามหุบยิ้มลงฉับพลัน แววตาคมกริบเปลี่ยนเป็นความดุดันที่พร้อมจะพุ่งชนทุกอย่างเพื่อปกป้องคนตรงหน้า "ริน... ล็อกร้านแล้วถอยไปข้างหลังผม" ธามสั่งเสียงเข้มก่อนจะคว้ากุญแจรถเตรียมพุ่งตัวออกไป ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวผ่านสายฝนแห่งความคิดถึงมาด้วยกันจนถึงบรรทัดนี้จากใจสายลมแผ่วเบานะครับ