นอกเวลางานคือคนละคน

เสียงเบสกระหึ่มจากลำโพงยักษ์สั่นสะเทือนไปถึงกระดูกซี่โครง กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงผสมผสานกับควันบุหรี่จางๆ ลอยคลุ้งอยู่ในมุมอับสายตาของ 'The Blueprint' บาร์ดิบเท่สไตล์อินดัสเทรียลลอฟท์ที่ออกแบบมาเพื่อคนมีรสนิยม แต่ในค่ำคืนนี้... มันกลับกลายเป็นสถานที่หลบภัยอันเงียบเชียบของสองวิญญาณที่กำลังเหนื่อยล้าจากการปะทะคารมในไซต์งานมาทั้งวัน อคิราห์นั่งไขว่ห้างอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ ปลายนิ้วเรียวเคาะแก้วทรงเตี้ยที่มีวิสกี้ออนแอมبر์เหลืออยู่เพียงก้นแก้ว ดวงตาคมกริบที่มักจะเฉียบคมและเต็มไปด้วยความมั่นใจยามถือแปลนสถาปัตย์ ตอนนี้กลับหม่นแสงลงอย่างเห็นได้ชัด เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวเก่งถูกปลดกระดุมออกสองเม็ด แขนเสื้อพับขึ้นลวกๆ เผยให้เห็นผิวเนียนและรอยแดงจางๆ จากการทำงานหนัก เขากำลังเหนื่อย... เหนื่อยจนไม่อยากเถียงกับใครอีกแล้ว "ดื่มแบบนั้น เดี๋ยวก็ตับแข็งตายพอดีครับ คุณสถาปนิกคนเก่ง" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นเหนือหัว พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของธันวาที่หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้สตูลตัวถัดไป วิศวกรหนุ่มในชุดลำลองสบายๆ แต่ยังคงมาดนิ่งดุคนเดิม ถอดแจ็กเก็ตหนังพาดไว้ที่พนักพิง เผยให้เห็นไหล่กว้างและกล้ามเนื้อภายใต้เสื้อยืดสีดำสนิทที่ขับให้ดูดุดันยิ่งขึ้น อคิราห์ปรายตามองเพียงเสี้ยววินาที มุมปากหยักยกยิ้มเยาะหยันทั้งที่ข้างในสั่นไหว "แปลกแฮะ นึกว่าวิศวกรสายเถื่อนอย่างคุณจะสิงอยู่ตามไซต์ก่อสร้างจนดึกดื่น เสือกมีเวลามาโผล่ที่นี่ด้วยเหรอครับ หรือว่าแปลนโครงสร้างตึกถล่มจนไม่กล้าอยู่หน้างาน" "ปากดีไม่เปลี่ยน..." ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ สั่งเบียร์สดจากบาร์เทนเดอร์มาแก้วหนึ่ง ก่อนจะหันมามองคนข้างๆ ที่วันนี้ดูแปลกไปจากทุกวัน "แต่ถ้าปากเก่งแล้วมันทำให้คุณทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้แบบนี้... ผมว่าคุณเงียบปากแล้วดื่มน้ำเปล่าดีกว่ามั้ง" "ใครจะร้องไห้!" อคิราห์หันขวับ ดวงตาคู่สวยตวัดมองอย่างเอาเรื่อง "ผมเป็นสถาปนิกมืออาชีพนะคุณธันวา งานยากกว่านี้ผมก็ผ่านมาหมดแล้ว แค่เจอปัญหาหน้างานนิดๆ หน่อยๆ ทำไมผมจะต้องอ่อนแอ" "ก็เห็นอยู่ว่ากำลังฝืน" คำพูดราบเรียบแต่เฉียบคมของธันวานั่นแหละ ที่ทำให้อคิราห์ชะงัก รอยยิ้มประชดประชันเมื่อครู่เลือนหายไปอย่างไร้ร่องรอย ความเงียบงันเข้าปกคลุมรอบตัวเขาทั้งคู่ท่ามกลางเสียงเพลงอึกทึกครึกโครม มีเพียงเสียงน้ำแข็งกระทบแก้วเบาๆ และลมหายใจที่สะท้อนความเหนื่อยล้าออกมาอย่างปิดไม่มิด อคิราห์ก้มมองของเหลวสีอำพันในแก้ว หัวเราะสมเพชตัวเองเบาๆ ในลำคอ "คุณรู้ไหม... บางทีผมก็เหนื่อย" เสียงของอคิราห์แผ่วเบาลงจนเกือบกลืนไปกับเสียงเพลง "ผมต้องทำทุกอย่างให้เพอร์เฟกต์ ต้องยืนหยัดให้ได้ในวงการที่ผู้ชายเป็นใหญ่ ต้องพิสูจน์ให้ทุกคนเห็นว่าสถาปนิกอย่างผมไม่ได้มีดีแค่ลายเส้นสวยๆ บนกระดาษ... แต่ไม่เคยมีใครถามเลยสักคน ว่าผมไหวไหม" ธันวาชะงัก แก้วเบียร์ในมือค้างเติ่ง นัยน์ตาสนิมเหล็กที่เคยดุดันและแข็งกร้าว แปรเปลี่ยนเป็นความไหววูบที่ยากจะคาดเดา เขามองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนปากเก่งที่ตอนนี้หัวไหล่ลู่ลงเล็กน้อยอย่างน่าสงสาร ภาพของอคิราห์ผู้หยิ่งทะนงในศักดิ์ศรี ยามนี้ช่างเปราะบางเสียจนวิศวกรหนุ่มรู้สึกเจ็บแปลบในอกอย่างประหลาด ไอ้ความรู้สึกปกป้องที่ซ่อนไว้ภายใต้ท่าทางปากร้ายมาตลอด พรั่งพรูออกมาโดยไม่ทันได้ตั้งตัว "ถ้าเหนื่อยนัก ก็หยุดวิ่งดิครับ" ธันวาเอ่ยเสียงทุ้มต่ำ นุ่มนวลกว่าทุกครั้งที่เคยคุยกัน "โลกนี้ไม่ได้บังคับให้คุณต้องแบกทุกอย่างไว้คนเดียวหรอกนะ... ถ้าหลังมันเริ่มแอ่นเพราะความรับผิดชอบที่เกินตัว ทำไมไม่ลองพิงมันไว้ตรงนี้บ้างล่ะ" อคิราห์หันขวับกลับมามอง หัวใจกระตุกวูบเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น สายตาของธันวาในยามนี้ ไม่มีคราบความกวนประสาท ไม่มีร่องรอยของการปะทะคารม มีเพียงความจริงจังและความห่วงใยที่ล้นปรี่จนน่ากลัว "คุณ..." อคิราห์กลืนก้อนสะอื้นลงคออย่างยากลำบาก ปรับน้ำเสียงให้กลับมาแข็งกร้าวเพื่อกลบเกลื่อนความอ่อนแอ "พูดบ้าอะไรของคุณเนี่ย เมาวิสกี้หรือไง" "ไม่ได้เมา" ธันวาขยับเข้ามาใกล้ขึ้น กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นบุหรี่จางๆ จากตัววิศวกรหนุ่มโชยเข้าจมูกจนอคิราห์เผลอกลั้นหายใจ ปลายทางสายตาของธันวาเลื่อนต่ำลงมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่น ก่อนจะเงยขึ้นสบตาตรงๆ "ผมพูดจริงจัง... คุณเก่งมามากพอแล้วคิราห์ นอกเวลางานแบบนี้ เลิกเป็นสถาปนิกผู้ไร้เทียมทาน แล้วเป็นแค่อคิราห์ที่อนุญาตให้ตัวเองอ่อนแอได้บ้างเถอะครับ" คำพูดนั้น... เหมือนเขื่อนที่กักเก็บความกดดันทั้งหมดพังทลายลงในเสี้ยววินาที อคิราห์รู้สึกร้อนผ่าวที่หัวตา เขาเบือนหน้าหนีไปทางอื่นเพื่อซ่อนหยาดน้ำใสที่เอ่อคลอ แต่มือหนาของธันวากลับเอื้อมมาแตะที่ปลายคางมนอย่างเบามือ บังคับให้ใบหน้าหวานหันกลับมาสบตากันอีกครั้ง ปลายนี้นั้นอุ่นจัดจนผิวเนื้อสะท้าน ไม่มีการปะทะ ไม่มีคำพูดเชือดเฉือน มีเพียงความเงียบงันที่ดังก้องกังวานอยู่ในอกของคนทั้งคู่ ระยะห่างระหว่างใบหน้าลดลงเรื่อยๆ จนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดกันและกัน อคิราห์หลับตาลงช้าๆ ยอมจำนนต่อความรู้สึกที่พยายามปฏิเสธมาตลอด ธันวาโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด ริมฝีปากหยักแทบจะชิดติดกับกลีบปากนุ่มของคนตรงหน้า หัวใจของวิศวกรสายเถื่อนเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะเมื่ออีกฝ่ายไม่มีทีท่าว่าจะผลักไส ทว่า... ในวินาทีที่ริมฝีปากของทั้งคู่กำลังจะสัมผัสกัน ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังหวานล้ำและเปราะบาง "อุ๊ย! ตายจริง... ฉันมาขัดจังหวะอะไรหรือเปล่าเนี่ย สองหนุ่ม?" เสียงแหลมใสคุ้นหูดังแทรกขึ้นมาพร้อมกับแรงสะกิดที่หัวไหล่ ทำให้ธันวาและอคิราห์ผละออกจากกันราวกับโดนไฟช็อต อคิราห์ลืมตาโพลง หันขวับไปมองต้นเสียงด้วยใบหน้าที่ขึ้นสีแดงจัดจนลามไปถึงใบหู ริน สถาปนิกสาวเพื่อนร่วมงานตัวดี ยืนกอดอกส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้ พร้อมกับชูสมาร์ทโฟนในมือขึ้นมาทำท่าเหมือนกำลังจะกดถ่ายรูป "ริน!" อคิราห์อุทานเสียงหลง รีบยกมือขึ้นเช็ดตาตัวเองลวกๆ ปรับสีหน้าให้กลับมาดุใส่ทันที "เธอมาทำอะไรที่นี่!" "ก็มาดื่มแก้เครียดไงจ๊ะ ใครจะไปรู้ล่ะว่ามา2คนนี้... จะได้เห็นซีนคลั่งรักระดับพรีเมียมยิ่งกว่าในซีรีส์เกาหลีซะอีก" รินหัวเราะคิกคัก ยักคิ้วหลิ่วตาให้ธันวาที่ตอนนี้หน้าตึงบึ้งตึงด้วยความหงุดหงิดที่โดนขัดจังหวะแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง ธันวาขบกรามแน่น พ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างหัวเสีย ก่อนจะหันกลับมามองอคิราห์ที่ตอนนี้กลับมาตั้งกำแพงใส่เขาอีกครั้งตามสัญชาตญาณของการป้องกันตัว แต่ทว่า... ในจังหวะที่ธันวากำลังจะเอ่ยปากไล่เพื่อนตัวแสบออกไปนั้น รินก็พูดประโยคต่อมาที่ทำให้เลือดในกายของทั้งคู่เย็นเฉียบ และทำให้โลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ "เอ้อ คิราห์... ธันวา... ฉันเพิ่งเช็คเมลจากสำนักงานใหญ่เมื่อกี้" รินหุบยิ้ม สีหน้าเปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมาทันที "โปรเจกต์คอมפล็กซ์ยักษ์ริมแม่น้ำที่พวกเธอสองคนต้องแข่งกันประมูล... ตอนนี้บอร์ดบริหารเปลี่ยนเงื่อนไขใหม่แล้ว พวกเขาไม่ให้แข่งกันอีกต่อไปแล้วล่ะ" อคิราห์ขมวดคิ้วมุ่น "หมายความว่ายังไง?" รินกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ ก่อนจะทิ้งระเบิดลูกใหญ่ลงกลางวง "บอร์ดบอกว่า... ถ้าอยากได้โปรเจกต์นี้ พวกเธอสองคนต้อง 'ย้ายมาอยู่คอนโดเดียวกัน' เพื่อทำงานร่วมกันแบบ 24 ชั่วโมงในฐานะพาร์ทเนอร์อย่างเป็นทางการ... เริ่มคืนนี้เลย!" ————————————————— ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาเติมพลังให้กันในตอนนี้นะครับ