จุดเริ่มต้นจากรหัสที่หายไป

"ข้อมูลระดับความลับขั้นสูงสุดถูกลบออกไปสามร้อยกิกะбайต์ในเวลาไม่ถึงสี่วินาที... คุณว่ามันบังเอิญไหมล่ะครับ เรย์" เสียงของศิลาลอดผ่านหูฟังไร้สายขนาดเล็กด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่มันกลับสร้างแรงสั่นสะเทือนในโสตประสาทของเรนเดลล์ หรือ "เรย์" ผู้กำลังยืนอยู่หน้าจอโฮโลแกรมเรืองแสงสีฟ้าภายในห้องทำงานอับทึบของกองบังคับการสืบสวนพิเศษ กลิ่นอายของความอับชื้นจากแฟ้มคดีเก่าและกลิ่นกาแฟดำที่เย็นชืดคละคลุ้งไปทั่วบรรยากาศยามวิกาล นิ้วเรียวยาวของเรย์เคาะลงบนโต๊ะทำงานเป็นจังหวะสามครั้ง—นิสัยติดตัวยามใช้ความคิดอย่างหนักหน่วง ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาจดจ้องไปยังชุดข้อมูลดิจิทัลที่กำลังบิดเบี้ยวบนหน้าจอ ระบบฐานข้อมูลกลางของกรมตำรวจ (NPD-Central) ขึ้นแถบเตือนสีแดงฉาน บ่งบอกถึงการเข้าถึงที่ไม่ได้รับอนุญาต แต่ที่น่าสนใจยิ่งกว่าคือร่องรอยการลบข้อมูลนั้นสะอาดหมดจด ราวกับว่าอาชญากรรมเมื่อคืนวานไม่เคยเกิดขึ้นบนโลกใบนี้ "ไม่มีคำว่าบังเอิญในโลกของอัลกอริทึม ศิลา" เรย์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่จริงจัง เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้หนังสีดำ ปล่อยให้แสงสะท้อนจากหน้าจอทาบทับลงบนใบหน้าด้านข้างที่ดูเคร่งเครียด "คนที่สามารถเจาะเข้าระบบความปลอดภัยระดับสี่และลบไฟล์คดีฆาตกรรมต่อเนื่องในย่านการค้าเขตสามได้โดยไม่ทิ้งร่องรอย IP Address นอกจากจะเป็นอัจฉริยะระดับท็อปเท็นของโลกแล้ว... เขาคนนั้นยังต้องรู้โครงสร้างภายในของกรมตำรวจดีกว่าเจ้าหน้าที่สืบสวนเสียอีก" ปลายสายหัวسเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่เจือความเย้ยหยันต่อระบบความยุติธรรมอันเปราะบาง "พูดได้ดีนี่ครับ สมกับที่เป็นโปรไฟล์เลอร์มือหนึ่ง แต่ก็นั่นแหละ... ทางคุณเองก็คงเห็นอะไรบางอย่างที่พวกเบื้องบนพยายามปกปิด ถึงได้โทรหาอดีตแฮกเกอร์ตกอับอย่างผมใช่ไหมล่ะครับ?" เรย์ไม่ได้ตอบทันที เขายกแก้วกาแฟขึ้นจิบ แม้ความเย็นจะทำให้รสชาติขมปร่า แต่ความขมนั้นยังเทียบไม่ได้กับความจริงที่เขาเพิ่งค้นพบเมื่อสองชั่วโมงก่อน ในฐานะนักวิเคราะห์พฤติกรรมอาชญากรรม หน้าที่ของเขาคือการอ่าน "ลายเซ็น" ของฆาตกรผ่านสภาพแวดล้อมและร่องรอยการกระทำ แต่คดีนี้กลับแตกต่างออกไป ลายเซ็นของฆาตกรถูกลบหาย แต่วิธีการปกปิดร่องรอยต่างหากที่ทิ้ง "รอยนิ้วมือดิจิทัล" เอาไว้ รอยนิ้วมือที่คุ้นเคยเสียจนหัวใจของเรย์กระตุกวูบ ภาพถ่ายในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมศาลาริมน้ำเมื่อสามปีก่อน—คดีที่พรากชีวิตผู้เป็นพ่อของเขาไป และเป็นคดีที่ถูกปิดตายด้วยข้อหา "อุบัติเหตุ"—มีรูปแบบการจัดวางศพและร่องรอยการตัดแต่งข้อมูลแบบเดียวกันนี้ไม่มีผิดเพี้ยน! "ศิลา... ดึงข้อมูลสำรองของคดีรหัส 'Project Janus' ขึ้นมาดูหน่อยครับ" เรย์เอ่ยขึ้น เสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นโทนต่ำที่จริงจังกว่าเดิม "ผมต้องการโครงสร้างโค้ดทั้งหมดที่ใช้ลบไฟล์เมื่อคืนนี้ เทียบกับรหัสฐานข้อมูลเมื่อสามปีก่อนทันที" "โอ้... เล่นของหนักเลยนะครับเนี่ย" เสียงแป้นพิมพ์รัวกระหน่ำจากฝั่งของศิลาก็ดังแทรกเข้ามาในสาย แสดงถึงความเร็วในการทำงานระดับเหนือมนุษย์ "คุณก็รู้ว่าระบบ 'Janus' มันถูกฝังไว้ในซอฟต์แวร์หลักของกระทรวงยุติธรรม การจะเข้าไปแตะต้องมันก็เหมือนกับการเอาหัวไปแหย่รังแตน... แต่เอาเถอะครับ ในเมื่อคุณเอ่ยปากเอง ผมจะลองเจาะเข้าไปดูสักตั้ง" บรรยากาศในห้องทำงานเงียบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงพัดลมระบายอากาศของคอมพิวเตอร์แม่ข่ายที่ดังหึ่งๆ เรย์ประสานมือทั้งสองข้างเข้าด้วยกัน สายตากวาดมองกระดานไวท์บอร์ดที่เต็มไปด้วยเส้นด้ายสีแดงโยงใยเชื่อมโยงคดีต่างๆ เข้าด้วยกัน โครงสร้างโลกใบนี้ขับเคลื่อนด้วยข้อมูลและอัลกอริทึม ทุกการกระทำถูกบันทึก ทุกย่างก้าวถูกคำนวณโดยปัญญาประดิษฐ์ แต่ทว่า... มนุษย์ต่างหากที่เป็นผู้สร้างข้อบกพร่องขึ้นมา และฆาตกรรายนี้กำลังใช้จุดอ่อนของระบบในการซ่อนเร้นเงาของตัวเอง *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบคอมพิวเตอร์ดังขึ้นทำลายความเงียบ ไม่ใช่เสียงจากศิลา แต่เป็นหน้าจอหลักของเรย์เองที่ปรากฏหน้าต่างสีดำทึบ พร้อมกับข้อความโค้ดประหลาดที่วิ่งวนเป็นวงกลม [System Warning: Unauthorized Access Detected from Internal Terminal] [Target: Profiler Ray's Personal Database] [Warning: Level SSS Security Protocol Initiated] เรย์หรี่ตาลงเล็กน้อย เขารู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่การแฮกธรรมดา แต่เป็นการ "ท้าทาย" "เรย์!" เสียงของศิลาอุทานขึ้นด้วยความตกใจผ่านสายโทรศัพท์ ความกะล่อนหายวับไป เหลือไว้เพียงความตื่นตระหนก "ระบบของผมถูกบล็อก! มีบางอย่างกำลังย้อนรอยสัญญาณกลับมาหาตำแหน่งที่คุณอยู่... ไม่สิ มันไม่ใช่แค่การตามรอยแต่มันคือการดาวน์โหลดข้อมูลทั้งหมดในเครื่องของคุณ!" ก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากสั่งการอะไรเพิ่มเติม ประตูห้องทำงานที่ควรจะล็อกสนิทด้วยระบบคีย์การ์ดอิเล็กทรอนิกส์ก็ส่งเสียง "คลิก" เบาๆ ไฟนีออนบนเพดานกะพริบติดๆ ดับๆ สองครั้ง ก่อนจะดับสนิทลง เหลือเพียงแสงสีฟ้าจากหน้าจอโฮโลแกรมที่สาดส่องใบหน้าของเรย์ให้ดูโดดเดี่ยวท่ามกลางความมืดมิด และในวินาทีนั้นเอง... เสียงฝีเท้าที่เงียบกริบราวกับเสียงของนักล่า ก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้อง --- ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมา ณ จุดเริ่มต้นของเงานี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ