การพบกันที่ไม่มีใครคาดคิด

“อย่าขยับตัวตามสัญชาตญาณ... ถ้าเธอไม่อยากกลายเป็นศพติดบั๊กในอีเวนต์นี้” ผมกระซิบเสียงต่ำ พลางกระชากแขนหญิงสาวที่ยืนตัวแข็งทื่ออยู่หลังโขดหินขึ้นมา แรงดึงของผมทำให้ร่างของเธอเซถลาเข้ามาปะทะกับแผงอกพอดี กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าหลังฝนตกแตะจมูก แต่นี่ไม่ใช่เวลามาดื่มด่ำกับบรรยากาศ เพราะสิ่งที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตรคือฝูง ‘หมาป่าเขี้ยวโลหิต’ ที่กำลังวิ่งวนรอบตัวเราด้วยความเร็วที่ผิดปกติ พวกมันไม่ได้ล่าตามสคริปต์ของเกม... ความเร็วของมันเกินขีดจำกัดที่ AI ควรจะประมวลผลได้ นี่คืออาการระบบรวนขั้นรุนแรงที่ทำให้มอนสเตอร์เลเวลต่ำกลายเป็นเครื่องจักรสังหารที่ไร้จุดบอด “คุณ... คุณเป็นใคร?” เสียงของเธอสั่นเครือ แต่นัยน์ตาสีครามคู่นั้นกลับไม่ได้แสดงความหวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น มันคือความสงสัยที่ปนไปกับความประหลาดใจ “ไว้ค่อยถามหลังจากที่เรารอดตายนะครับ” ผมตอบพลางกวาดสายตาผ่านหน้าต่างโปร่งแสงที่มองเห็นเฉพาะผม ‘วิเคราะห์จุดตาย’—ทักษะพิเศษของผมทำงานเต็มกำลัง เส้นแสงสีแดงพาดผ่านตัวมอนสเตอร์นับสิบตัว ข้อมูลสถิติของพวกมันวิ่งผ่านดวงตาเหมือนกระแสน้ำวน ค่าความทนทานของบอทกำลังลดลงผิดปกติ พฤติกรรมของพวกมันไร้รูปแบบ... ถ้าสู้ตรงๆ ผมมีโอกาสรอดไม่ถึง 5 เปอร์เซ็นต์ “เอลล่าใช่ไหม?” ผมหันไปสบตาเธอโดยตรง “ถ้าเธอคือคนที่หลุดออกมาจากโค้ดชุดนั้นจริงๆ ก็ช่วยมองไปที่ขาหลังของจ่าฝูงตัวที่สองจากซ้ายที... เห็นจุดบกพร่องที่มันกะพริบถี่ๆ นั่นไหม?” หญิงสาวชะงัก เธอหลับตาลงครู่หนึ่งก่อนจะลืมขึ้น นัยน์ตาสีครามเปลี่ยนเป็นสีเงินยวงชั่วขณะ “...รอยร้าวในโมเดล 3D นั่นมันบั๊กการจัดวางโพลิกอน มันคือช่องโหว่ของระบบป้องกันมอนสเตอร์” “ฉลาดมาก” ผมยิ้มมุมปาก “งั้นจงเบี่ยงเบนความสนใจด้วยเวทมนตร์ธาตุลมที่ไร้ดาเมจ แต่อย่าให้แรงปะทะโดนจุดนั้น ผมจะจัดการส่วนที่เหลือเอง” ทันทีที่ผมให้สัญญาณ เอลล่าก็สะบัดมือเบาๆ สายลมหมุนวนพุ่งเข้าปะทะฝูงมอนสเตอร์ แรงลมไม่ได้ทำร้ายพวกมัน แต่มันทำให้ฝูงหมาป่าเสียหลักและหันเหทิศทางไปชั่วครู่ นั่นคือโอกาสเดียวที่ผมต้องการ ผมทะยานร่างออกไปราวกับลูกธนูที่หลุดจากคันศร ดาบสั้นในมือกระชับแน่น ผมไม่ได้เล็งไปที่จุดตายปกติของมอนสเตอร์ แต่เล็งไปที่ ‘รอยร้าว’ บนโมเดลที่เธอบอก ผมปักดาบลงไปในช่องว่างของอากาศที่ระบบประมวลผลผิดพลาด ความรู้สึกเหมือนคมดาบสัมผัสกับสายไฟที่ช็อตกระแสไฟฟ้าแรงสูงแล่นผ่านแขนผมจนชาหนึบ *ฉัวะ!* เสียงเอฟเฟกต์ประหลาดดังขึ้น มอนสเตอร์ตัวจ่าฝูงไม่ได้ตาย แต่มันกลับ ‘แช่แข็ง’ ค้างอยู่ในท่ากระโจน เพราะระบบไม่สามารถคำนวณตำแหน่งของมันได้เมื่อจุดยึดเหนี่ยวถูกทำลาย พอมันตัวหนึ่งหยุด ตัวที่เหลือก็เกิดการชนกันเองจนระบบภายในพังทลายลงเหมือนโดมิโน ผมกลับมายืนหอบหายใจข้างๆ เอลล่าท่ามกลางฝุ่นควันที่ค่อยๆ จางหายไป สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือมอนสเตอร์ที่นอนนิ่งเป็นรูปทรงเลขาคณิตที่บิดเบี้ยว—นี่คือจุดจบของสิ่งที่เรียกว่าบั๊ก “คุณ... ทำได้ยังไง?” เอลล่ามองผมด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป ไม่ใช่แค่ความสงสัย แต่เป็นความทึ่ง “การจะมองเห็นจุดบกพร่องของระบบในระดับ Real-time ขนาดนั้น แม้แต่ทีมพัฒนาในตอนนั้นยังทำไม่ได้ด้วยซ้ำ” “ผมก็แค่พวกชอบวิเคราะห์สถิติครับ” ผมตอบพลางเก็บดาบเข้าฝัก พยายามซ่อนมือที่ยังสั่นเทาจากการฝืนระบบ “และผมก็เกลียดการที่เกมคุณภาพดีๆ ต้องพังเพราะความผิดพลาดของโค้ดแบบนี้” “คุณชื่ออะไร?” เธอถามพลางเดินเข้ามาใกล้ขึ้น ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศ แต่เป็นความเงียบที่ไม่ได้อึดอัด มันกลับมีความรู้สึกบางอย่างเชื่อมโยงระหว่างเรา ผมกำลังจะเอ่ยชื่อตัวเอง ทว่าก่อนที่เสียงจะหลุดจากปาก สภาพแวดล้อมรอบข้างก็เกิดการเปลี่ยนแปลงกะทันหัน แสงสีฟ้าสว่างวาบขึ้นทั่วป่า เสียงแจ้งเตือนของระบบที่ไม่เคยได้ยินมาก่อนดังขึ้นจนแก้วหูแทบแตก [ประกาศระบบ: ตรวจพบการแทรกแซงจากผู้ใช้งานที่ไม่ได้รับอนุญาต!] [สถานะภารกิจ: ความลับที่ถูกปิดตายกำลังจะถูกเปิดเผย] [ระดับความยาก: SSS] [คำเตือน: ผู้ที่รับรู้ความจริง จะไม่สามารถออกจากโลกนี้ได้จนกว่าจะจัดการกับ ‘ผู้ดูแล’ ที่กำลังจะมาถึง] พื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับว่าโลกใบนี้กำลังฉีกขาดออกเป็นเสี่ยงๆ เงาขนาดมหึมาทอดทับลงมาบนร่างของเราทั้งคู่ เมื่อผมเงยหน้ามองขึ้นไปบนฟ้า ผมเห็นบางอย่างที่ทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ นั่นไม่ใช่บอสทั่วไป... แต่มันคือ ‘แอดมิน’ ของเกมที่กำลังถูกควบคุมด้วยไวรัสชั่วร้าย มันจ้องมองมาที่เราสองคนด้วยดวงตาที่เป็นสีแดงฉาน พร้อมกับถือดาบเล่มยักษ์ที่ปลดปล่อยแรงกดดันจนอากาศรอบตัวบิดเบี้ยว เอลล่ากำชายเสื้อผมแน่น แรงสั่นสะเทือนจากตัวเธอทำให้ผมรู้ว่าเรากำลังเผชิญกับสถานการณ์ที่ร้ายแรงเกินกว่าจะประเมินได้ “นั่นมัน... ระบบจัดการทำลายล้างที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อกำจัดบั๊กอย่างพวกเรา” เอลล่ากระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นพร่า “แม็กซ์... เราต้องหนี แต่ปัญหาก็คือ... ดูเหมือนเขากำลังรอที่จะเจอคุณมานานแล้ว” เงามืดนั้นพุ่งลงมาด้วยความเร็วที่เหนือชั้นกว่ามอนสเตอร์ใดๆ ที่ผมเคยพบเจอมา ทันทีที่มันก้าวลงบนพื้นดิน ทุกอย่างรอบตัวผมก็ดับวูบลงพร้อมกับเสียงสุดท้ายที่ดังอยู่ในหัว [ยินดีต้อนรับสู่โปรเจกต์ 'อีสปอร์ต' ที่แท้จริง... ผู้เล่นรหัส 01] ขอบพระคุณทุกท่านที่ติดตามการผจญภัยของผม แม็กซ์ลุยศึกอีสปอร์ตนะครับ