เงาจันทราเหนือตำหนักเย็น

กลิ่นอับชื้นของซากอิฐปรักหักพังและกลิ่นคาวเลือดที่แห้งกรังคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน คือสิ่งแรกที่ต้อนรับผู้มาเยือนเบื้องหลังกำแพงสูงชันของตำหนักเย็นแห่งนี้ค่ะ ไป๋จิ่นเซียนกวาดสายตาคมปลาบดั่งกระบี่ซ่อนฝักสำรวจความเสียหายโดยรอบ อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์ปักลายเมฆาด้วยดิ้นเงินของนางตัดกับความโสมมและหยาดน้ำค้างยามราตรีที่เกาะพราวตามพุ่มหญ้าแลดูตัดกันราวขาวกับดำ นางไม่ได้มาที่นี่เพื่อไว้ทุกข์ให้แก่สนมไร้ชื่อเสียงผู้หนึ่งซึ่งถูกลืมเลือนจากความโปรดปราน แต่เบื้องหน้าของนางคือร่างไร้วิญญาณของสตรีในชุดนางงิ้วโบราณ ที่ลำคอมีรอยเขียวช้ำเป็นวงกว้าง ดวงเบิกโพลงค้างราวกับได้เห็นภูตผีปีศาจจากขุมนรกในวาระสุดท้ายของชีวิต "เจ้าค่ะ กุนซือไป๋... พวกบ่าวไพร่ในวังต่างลือกันว่านางผูกคอตายด้วยความอาunวร แต่หากพิจารณาจากร่องรอยบนลำคอแล้ว เกรงว่านี่จะเป็นฝีมือของ 'สิ่งอื่น' มากกว่ามนุษย์นะคะ" สาวใช้คนสนิทเอ่ยเสียงสั่นพร่า พรางดึงชายแขนเสื้อของนางไว้ด้วยความหวาดกลัว จิ่นเซียนไม่ตอบคำทันที นางย่อกายลงช้าๆ อาภรณ์เนื้อดีลากไปกับพื้นฝุ่นหนาเตอะ ปลายนิ้วเรียวยาวสวมปลอกเล็บทองคำขาวแตะลงบนคางของร่างไร้ลมหายใจอย่างไม่นึกรังเกียจ ดวงตาหงส์หรี่แคบลงเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากผิวเนื้อ—ไม่ใช่ความเย็นของคนตายทั่วไป แต่เป็นความเย็นที่กัดกินลึกลงถึงกระดูก ดั่งไอร้อนจากน้ำแข็งทมิฬ "คนโง่เท่านั้นที่เชื่อเรื่องภูตผี" สุ้มเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งหลุดจากริมฝีปากบางเฉียบ "รอยนิ้วมือทั้งห้าที่ลำคอนี้กว้างและยาวเกินกว่ามนุษย์ปุถุชน รอยช้ำลึกลงไปถึงหลอดลมโดยไม่มีร่องรอยการดิ้นรนต่อสู้... นางไม่ได้ถูกฆ่าด้วยกำลัง แต่ถูกสูบเอาลมหายใจออกไปจากร่างในคราเดียวต่างหาก" นางปรายตามองไปยังมุมมืดของตำหนัก ผนังอิฐโบราณปรากฏคราบเขม่าสีดำสนิทถูกวาดทับด้วยอักษรภาพโบราณที่สาบสูญไปตั้งแต่ยุคราชวงศ์ก่อน มันไม่ใช่ยันต์ปัดรังควานทั่วไป แต่เป็น 'ค่ายกลดูดวิญญาณสิบสองทิศ' พิธีกรรมต้องห้ามที่ถูกบันทึกไว้เพียงในตำราลับของหออัคคีสวรรค์ การที่วิชาสายมารนี้กลับมาปรากฏขึ้นอีกครั้งในวังหลัง หมายความว่าคลื่นใต้น้ำของการแย่งชิงบัลลังก์ได้ก้าวข้ามขอบเขตของอำนาจมนุษย์ไปเสียแล้ว ในจังหวะนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยก็ดังแทรกความเงียบงันเข้ามา บรรยากาศรอบตัวพลันกดดันจนแม้แต่ลมหายใจยังต้องผ่อนเบาลง เซียวอี้ หรือ ฉินอ๋อง ก้าวเข้ามาในตำหนักเย็นด้วยท่าทีสง่างามราวกับพญาอินทรีผู้ล่า อาภรณ์สีดำสนิทปักลายมังกรห้ากรงเล็บด้วยดิ้นทองสะท้อนแสงจันทร์สลัว ดوجهหน้าคมคายดั่งสลักจากหินหยกเย็นชาคู่นั้นกวาดมองร่างไร้วิญญาณแวบหนึ่ง ก่อนจะหยุดสายตาอยู่ที่สตรีในชุดขาวผู้ยืนอยู่เบื้องหน้าศพ "เจ้าช่างกล้าหาญนัก ไป๋จิ่นเซียน... ล่วงล้ำเข้ามาในเขตหวงห้ามยามวิกาลเช่นนี้ คิดว่าตำแหน่งกุนซือของเจ้าจะปกป้องหัวบนบ่าได้สักกี่น้ำกัน?" น้ำเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้น เย็นเยียบแต่กลับแฝงประกายความระHายระร้อนบางอย่างที่ทำให้อากาศรอบตัวร้อนรุ่มขึ้นมาอย่างประหลาด จิ่นเซียนมิได้สะทกสะท้าน นางค่อยๆ ยืดกายขึ้นอย่างสง่างาม หันไปสบตาคมกริบดั่งเหยี่ยวของท่านอ๋องผู้ขึ้นชื่อเรื่องความโหดเหี้ยมด้วยแววตราบเรียบเฉย "หม่อมฉันเพียงมาหาความจริงที่ถูกฝังกลบ เพี่อไม่ให้ฝ่าบาทต้องทรงกังวลพระAทัยกับเรื่องอัปมงคลในวังหลัง... แต่ดูเหมือนว่า ฉินอ๋องเองก็ทรงสนพระทัยในกลิ่นอายของ 'ความตาย' ที่แปลกประหลาดนี้ไม่แพ้กันกระมังคะ?" เซียวอี้แค่นหัวเราะในลำคอ ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาประชิดตัวนางทีละน้อย จนกลิ่นอายบุรุษอันทรงพลังและกลิ่นอายสนิมเหล็กจางๆ จากสนามรบโอบล้อมร่างของนางไว้ สองสายตาประสานกันในระยะประชิด ชายหนุ่มโน้มใบหน้าลงกระซิบข้างใบหูของนางด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาหัวใจคนฟังกระตุกวูบ "ความจริงหรือ... เจ้าแน่ใจหรือว่าสิ่งที่เจ้ากำลังขุดคุ้ยขึ้นมา จะเป็นเพียงแค่คดีฆาตกรรมธรรมดา หาใช่การเปิดประตูนรกที่แม้แต่เจ้าก็ไม่มีปัญญาปิดมันลง?" ในวินาทีที่จิ่นเซียนกำลังจะเอ่ยคำตอบโต้ ประตูไม้บานใหญ่ของตำหนักเย็นที่ควรจะถูกลงกลอนอย่างแน่นหนา กลับถูกแรงลมมหาศาลกระแทกเปิดผางออกพร้อมกัน เสียงกุกกักของโซ่ตรวนดังลั่นสนั่นหู และสิ่งที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าประตูในความมืดมิด คือเงาร่างนับสิบในชุดคลุมสีดำสนิทที่สวมหน้ากากรูปอสูรไร้หน้า พร้อมกับกลิ่นหอมหวานเย้ายวนของดอกอวี้หลันที่ลอยมาแตะจมูก—กลิ่นเดียวกับที่ติดอยู่บนศพของสนมผู้นั้นไม่ผิดเพี้ยน ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางเข้าสู่ห้วงมืดมิดและงดงามนี้ไปด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ