รอยร้าวบนแผ่นกระจก

เสียงปลายนิ้วที่กระทบลงบนแป้นพิมพ์แล็ปท็อปราคาแพง ดังระรัวราวกับเสียงฝนตกกระทบบานกระจกในคืนไร้ดาว มันคือเสียงเดียวที่ขับเคลื่อนพื้นที่สี่เหลี่ยมอันกว้างขวางและเย็นเยียบแห่งนี้ ไม่ใช่เสียงหัวใจ ไม่ใช่เสียงลมหายใจอุ่นๆ ของคนสองคน ไอรดานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาหนังแท้สีชาโคลตัวยาว เธอกลืนก้อนสะอื้นที่ตีรื้นขึ้นมาถึงลำคอลงไปอย่างเงียบเชเชียบ ปลายพู่กันในมือที่กำลังร่างเส้นสถาปัตยกรรมลงบนกระดาษไขถูกหยุดค้างไว้ครู่ใหญ่ ดวงตากลมโตคู่สวยทอดมองแผ่นหลังกว้างของสามีผ่านเงาสะท้อนบนกระจกหน้าต่างบานใหญ่ ปริญญ์ยังคงจมดิ่งอยู่กับกองแปลนอาคารและตัวเลขงบประมาณมหาศาล เขาไม่เคยหันกลับมามอง ไม่เคยเอ่ยถามไถ่ และราวกับว่าเธอกลายเป็นเพียงชิ้นเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งที่ถูกวางทิ้งไว้ในห้องทำงานนี้อย่างไร้ความหมาย สามปี... สามปีเต็มแล้วที่ความสัมพันธ์ของเราถูกกักขังไว้ในกรงทองแห่งนี้ "ถ้าคุณจะนั่งหายใจทิ้งเฉยๆ แบบนั้น ช่วยออกไปทำข้างนอกเถอะครับ ไออุ่น... ผมกำลังใช้สมาธิ" น้ำเสียงทุ้มต่ำ เยียบเย็น และไร้ซึ่งความอาทรดังขึ้นโดยที่เขาไม่แม้แต่จะปรายตาแลมามอง ความรู้สึกเจ็บแปลบแล่นริ้วขึ้นมากลางอกจนไอรดาต้องหลับตาลงเพื่อตั้งสติ ความอ่อนแอที่เคยมีถูกความชาชินกัดเซาะจนเกือบหมดสิ้น เธอยังจำวันแรกที่เราแต่งงานกันได้ดี ปริญญ์ไม่ใช่คนไร้หัวใจขนาดนี้ แต่ความเงียบงันและความห่างเหินค่อยๆ ก่อตัวขึ้นเป็นกำแพงสูงชัน ตั้งแต่วันที่ความลับบางอย่างถูกฝังกลบเอาไว้ใต้พรมแห่งความลวง ไอรดาวางพู่กันลงบนโต๊ะไม้ด้วยความนุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ เธอลุกขึ้นยืนโดยไม่ปริปากบ่นสักคำ ขาเรียว้าวเดินเลี่ยงออกไปจากห้องทำงานนั้น ปล่อยให้ความเงียบงันเข้าครอบครองพื้นที่ระหว่างเราอีกครั้ง ทว่า... ไม่มีใครล่วงรู้เลยว่า ภายใต้เสื้อคลุมผ้าไหมเนื้อนุ่มที่เธอกำลังสวมใส่อยู่ มีอีกหนึ่งชีวิตน้อยๆ กำลังก่อตัวขึ้นในครรภ์ ไอรดากดมือลงบนหน้าท้องแบนราบของตนเอง แววตาที่เคยหม่นหมองกลับฉายประกายความเด็ดเดี่ยวและหวงแหนขึ้นมาอย่างเงียบเชียบ ในเมื่อเขาไม่เคยเห็นคุณค่าของเธอ และในเมื่อบ้านหลังนี้เป็นเพียงแค่ห้องขังไร้รัก วันหนึ่ง... เธอจะพาเลือดเนื้อเชื้อไขของตัวเองเดินออกไปจากชีวิตผู้ชายใจร้ายคนนี้ให้พ้นทาง และในวันนั้น ปริญญ์จะต้องเป็นฝ่ายที่ต้องคุกเข่าอ้อนวอนขอร้องเธอบ้าง เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อกันหนาวสั่นเตือนเบาๆ ไอรดากดรับสาย ปลายสายคือเสียงทุ้มอบอุ่นและคุ้นเคยของกันตภณ รุ่นพี่สถาปนิกหนุ่มที่คอยอยู่เคียงข้างและยื่นมือเข้าช่วยเหลือเธอในวันที่มืดมนที่สุด "ไออุ่น... เรื่องแบบร่างโครงการประกวดที่คุยกันไว้ ผมแก้เสร็จแล้วนะ คุณสะดวกออกมารuดูรายละเอียดข้างนอกไหมครับ?" คำชวนนั้นเปรียบเสมือนแสงสว่างปลายอุโมงค์ ไอรดากวาดตามองความว่างเปล่ารอบตัว ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึก "ค่ะพี่กันต์... เดี๋ยวไออุ่นออกไปพบนะคะ" เธอก้าวเดินออกจากห้องนอนใหญ่โดยไม่หันกลับไปมองความเยียบเย็นเบื้องหลังอีกเลย โดยไม่รู้เลยว่า ที่มุมหนึ่งของระเบียงชั้นล่าง สายตาคมกริบของใครบางคนกำลังจ้องมองเงาร่างของเธอที่ก้าวขึ้นรถยนต์ของชายแปลกหน้าขับออกไปอย่างช้าๆ รอยยิ้มเยาะหยันผุดขึ้นที่มุมปากของปริญญ์ พร้อมกับความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างที่เริ่มกัดกินขั้วหัวใจของเขาอย่างช้าๆ... ความรู้สึกที่ว่า เขากำลังจะสูญเสียสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตไปตลอดกาล ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางและกอดประคับประคองหัวใจของตัวละครไปด้วยกันนะคะ — ต้นไม้ริมระเบียง