แบบร่างแรกที่พังไม่เป็นท่า

"คุณพายครับ... นี่คือแบบบ้าน ไม่ใช่โปรเจกต์งานอาร์ตเวิร์กส่งอาจารย์คณะนิเทศศาสตร์ รบกวนช่วยกลับมามองความเป็นจริงด้วยครับ" ผมกดเสียงต่ำ พยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจเพื่อไม่ให้เผลอระเบิดอารมณ์ใส่คนตรงหน้า รินทร์คนนี้ทำงานกับลูกค้ามานับร้อยราย แต่ไม่เคยมีใครทำให้สติสัมปชัญญะของผมกระเจิงได้เท่าผู้หญิงที่นั่งไขว่ห้าง เคี้ยวหมากฝรั่งตุ้ยๆ แล้วชี้ปากกาในมือไปที่แบบแปลนบ้านสไตล์มินิมอลโมเดิร์นที่ผมใช้เวลาปั่นมาสามคืนเต็ม พายยักไหล่ ยิ้มกว้างจนตาปิดราวกับโลกนี้ไม่มีเรื่องทุกข์ร้อนอะไรให้ต้องใส่ใจ เธอเลื่อนกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่างด้วยลายเส้นยุกยิกเหมือนเด็กประถมมาตรงหน้าผม "คุณรินทร์คะ... ความเป็นจริงมันน่าเบื่อจะตายไป คุณมองสิ ตรงระเบียงนี่น่ะ ถ้าเราทำเป็นหอคอยทรงแหลมๆ เหมือนปราสาทดิสนีย์ตอนเริ่มเรื่อง แล้วทาสีชมพูพาสเทลตัดขอบทอง มันจะไม่ดูเหมือนบ้านในฝันของเจ้าหญิงหรอกเหรอคะ? ชีวิตนักเขียนบทอย่างพาย ต้องการแรงบันดาลใจนะ ไม่ใช่ความมินิมอลที่ดูเหมือนห้องเก็บศพแบบนี้" ผมวางปากกาลงบนโต๊ะไม้สักเสียงดัง *ปึก* จนพายสะดุ้งเล็กน้อย ผมถอดแว่นสายตาออกแล้วนวดขมับเบาๆ ความเป็นระเบียบในหัวของผมกำลังถูกรื้อถอนด้วยความคิดที่ฟุ้งซ่านของนักเขียนบทละครสายกาวคนนี้ "มันคือบ้านครับ ไม่ใช่ฉากละครเวที คุณจะให้ผมทำหอคอยสูงเสียดฟ้าในหมู่บ้านจัดสรรเนี่ยนะ? นิติบุคคลคงเดินมาเชิญคุณออกตั้งแต่วันแรกที่วางเสาเข็มเลยล่ะครับ" "โถ่... คุณรินทร์นี่ขี้บ่นเหมือนคุณลุงวัยทองเลยนะ" เธอแกล้งทำหน้ามุ่ย พลางเอียงคอจ้องตาผมด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความซุกซน "แค่หอคอยอันเดียวเองค่ะ พายสัญญาว่าถ้าคุณยอมทำตาม พายจะยอมแก้บทละครที่ค้างอยู่ให้จบเพื่อจะได้มีเวลามาเฝ้าดูตอนคุณคุมงานก่อสร้าง... เอ้า สัญญาเลยเอ้า!" เธอยื่นนิ้วก้อยมาตรงหน้าผมอย่างถือวิสาสะ ท่ามกลางบรรยากาศร้านกาแฟที่เงียบสงบ ความเงียบของเราสองคนช่างน่าอึดอัดแต่ก็มีบางอย่างที่สั่นไหวอยู่ลึกๆ กลิ่นกาแฟคั่วบดอบอวลไปทั่ว แต่กลิ่นหอมอ่อนๆ จากตัวพายกลับเด่นชัดกว่าจนผมต้องเบือนหน้าหนี "ผมไม่เล่นด้วยนะครับ" ผมตอบเสียงเรียบ พยายามรักษามาดสถาปนิกมาดนิ่งเอาไว้ให้มั่นคงที่สุด แม้ในใจจะแอบคิดว่าถ้าเธอมาเฝ้างานจริงๆ มันคงเป็นหายนะครั้งใหญ่ของไซต์ก่อสร้างแน่ๆ "งั้นแสดงว่าคุณรินทร์อยากได้แบบอื่นสินะคะ?" พายยิ้มกริ่ม ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์อะไรบางอย่างรัวๆ เสียงแชตของเธอเด้งเข้าเครื่องผมทันที ผมหยิบขึ้นมาดูด้วยความรำคาญใจ *[Line: พาย]* 'ถ้าคุณไม่ทำหอคอยให้ พายจะบอกทุกคนว่าคุณน่ะ... แอบกรี๊ดพระเอกละครที่พายเขียนบทอยู่ ล่าสุดนี่เพิ่งสั่งชุดคอสเพลย์มาใส่ด้วยนะคุณรินทร์! หึหึ' ผมอ่านแล้วถึงกับตาค้าง นี่เธอเอาความลับตอนที่ผมเผลอหลุดปากไปคุยด้วยเมื่อคราวก่อนมาเป็นอาวุธงั้นหรือ? ผมเงยหน้ามองคนที่นั่งเท้าคางมองผมด้วยรอยยิ้มผู้ชนะ เธอรู้อยู่เต็มอกว่าผมเป็นคนประเภทที่กลัวชื่อเสียงความนิ่งขรึมจะป่นปี้ที่สุด "คุณพาย! นี่มันแบล็กเมลชัดๆ" ผมกระซิบเสียงลอดไรฟัน "แบล็กเมลอะไรคะ พายแค่ทวงความยุติธรรมให้บ้านในฝัน... ตกลงนะคะ? จะทำหอคอยให้พาย หรือจะให้พายแคปแชตนี้ไปโพสต์ลงโซเชียลดีน้า?" ผมถอนหายใจยาวเหยียด รู้ตัวว่าแพ้ทางเธอเข้าอย่างจัง พ่ายแพ้ให้กับความกาวและความรั้นที่หาตัวจับยาก รอยยิ้มของเธอที่ส่งมานั้นไม่ใช่แค่การแกล้ง แต่เป็นรอยยิ้มที่เหมือนจะบอกว่าเธอรู้ว่าผมไม่มีทางปฏิเสธเธอได้ลงคอ ทันใดนั้น หน้าจอโทรศัพท์ของผมก็สั่นเตือนอีกครั้ง คราวนี้ไม่ใช่ข้อความจากพาย แต่เป็นสายเรียกเข้าจากเบอร์แปลกที่ผมไม่ได้เมมไว้ ผมกดรับด้วยความสงสัย "สวัสดีครับ รินทร์พูดสายครับ..." "รินทร์... นี่แม่เองนะ" เสียงปลายสายที่คุ้นเคยทำเอาผมชะงัก "แม่จะบอกว่า เรื่องดูตัวที่คุยกันไว้น่ะ ฝ่ายหญิงเขาสะดวกมาเจอเราวันเสาร์นี้เลยนะ รินทร์ห้ามปฏิเสธเด็ดขาด ครั้งนี้แม่ไม่ยอมให้ลูกล้มดีลเหมือนครั้งก่อนๆ อีกแล้วนะ" ผมมองหน้าพายที่ยังคงนั่งยิ้มแฉ่งไม่รู้เรื่องรู้ราว ก่อนจะหลุดเรียกชื่อเธอออกมาด้วยความลนลานจนลืมไปว่าปลายสายยังอยู่ "คุณพายครับ... คือว่า..." ผมเผลอกดสปีกเกอร์โฟนโดยไม่ตั้งใจ เสียงของแม่จึงดังลั่นออกมาทั่วโต๊ะอาหาร "พาย? พายไหน? รินทร์! อย่าบอกนะว่าแกมีคนอื่นซ่อนไว้น่ะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมโต๊ะของเราทันที พายตาโตเท่าไข่ห่าน มือที่กำลังจิ้มขนมเค้กค้างอยู่กลางอากาศ ส่วนผมได้แต่กุมขมับ... แบบร่างชีวิตของผมพังไม่เป็นท่าตั้งแต่วันแรกที่เจอกับเธอจริงๆ ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับรินทร์และพายในตอนแรกนะครับ สายลมแผ่วเบาหวังว่าทุกท่านจะอมยิ้มไปกับความวุ่นวายนี้ครับ