เกมการเจรจา

"คุณไม่ได้มาที่นี่เพื่อซ่อมรอยร้าวที่ผนังหรอกนะ 'คุณสมเกียรติ'" เสียงของผมเรียบสนิท แต่ในความนิ่งนั้นคือการประคองเศษเสี้ยวของสติที่เกือบจะแตกสลาย ใบหน้าของหัวหน้าผู้รับเหมาที่ผมเคารพเหมือนพ่อคนที่สองกำลังสะท้อนอยู่ในแสงไฟสลัวจากหน้าจอแล็ปท็อปของผม แววตาของเขาไม่ได้มีความตระหนกเหมือนคนถูกจับได้ แต่มันกลับมีความเวทนาแฝงอยู่ ซึ่งนั่น... มันน่ารังเกียจกว่าความกลัวเสียอีก สมเกียรติไม่ตอบทันที เขาวางประแจด้ามยาวลงบนโต๊ะเขียนแบบของผม เสียงเหล็กกระทบไม้ดัง 'กริ๊ก' สั้นๆ แต่มันบาดลึกเข้าไปในความเงียบราวกับเสียงปืน เขาค่อยๆ ถอดถุงมือหนังที่เปื้อนคราบจาระบีออกทีละนิ้ว ก่อนจะก้าวเข้ามาในระยะที่ผมได้กลิ่นบุหรี่จางๆ จากลมหายใจของเขา "รวิศ... การที่คุณเป็นสถาปนิกเก่ง ไม่ได้แปลว่าคุณจะมองเห็นโครงสร้างของความจริงได้ทะลุปรุโปร่งเสมอไปหรอกนะ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและใจเย็น "คนเรามักจะมองเห็นแค่รอยร้าวบนผิวปูน แต่ไม่เคยรู้เลยว่าทำไมเหล็กเส้นข้างในถึงต้องถูกสั่งให้เป็นสนิม" รินรดาที่นั่งไขว่ห้างอยู่มุมมืดของห้องขยับตัวเล็กน้อย เสียงรองเท้าส้นสูงของเธอครูดกับพื้นไม้เบาๆ ดึงความสนใจของสมเกียรติไปได้เพียงเสี้ยววินาที แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วที่ผมจะเห็นประกายตาของ 'นักสืบอิสระ' ผู้ไม่เคยเชื่อในความบังเอิญ "รอยร้าวบนผิวปูนน่ะ ผมซ่อมได้ครับ แต่ถ้าโครงสร้างหลักมันถูกเจาะจงให้พังตั้งแต่พิมพ์เขียว..." ผมเว้นวรรค จ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาของชายตรงหน้า "นั่นมันฆาตกรรม ไม่ใช่อุบัติเหตุ" สมเกียรติหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงที่ไร้ความสุขโดยสิ้นเชิง "คำว่าฆาตกรรม... เป็นคำที่หนักเกินไปสำหรับคนที่ต้องการแค่เงินมาหมุนโครงการให้รอดพ้นจากภาวะล้มละลายนะรวิศ คุณอาจจะเชื่อในจรรยาบรรณวิชาชีพ แต่ในโลกของการก่อสร้าง จรรยาบรรณคือส่วนเกินที่ไม่มีใครจ่ายเงินซื้อ" "รวมถึงชีวิตของครอบครัวผมด้วยหรือเปล่าครับ?" ผมสวนกลับ แรงกดดันในห้องพุ่งสูงจนผมรู้สึกได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในลำคอ บรรยากาศตึงเครียดจนเกือบจะถึงจุดวิกฤต กระทั่งรินรดาตัดสินใจก้าวเข้ามาแทรกกลางระหว่างเรา สองมือของเธอวางบนโต๊ะไม้ ตัวเลขและตารางงบประมาณที่ผมรวบรวมมาทั้งคืนถูกดันออกไปเล็กน้อย เธอมองหน้าสมเกียรติด้วยสายตาที่อ่านยาก แต่ผมรู้ดีว่าภายใต้หน้ากากนิ่งเฉยนั้น เธอกำลังคำนวณ 'ราคา' ของคำสารภาพทุกคำ "คุณสมเกียรติคะ... เอ้อ ขอโทษครับ คุณสมเกียรติ" รินรดาแก้คำเรียกขานเป็นคำสุภาพอย่างจงใจ "การเมืองในวงการรับเหมามันลึกกว่าที่คนนอกอย่างเราจะเข้าใจก็จริง แต่ข้อมูลชุดที่รวิศมีอยู่ตอนนี้ มันมากกว่าแค่เรื่องเงินหมุนเวียน มันคือผังการอนุมัติวัสดุเกรดต่ำที่พ่วงชื่อบริษัทของคุณเข้าไปในอีเมลฉบับล่าสุด" สมเกียรติชะงัก สายตาที่เคยดูแคลนเปลี่ยนเป็นความระแวดระวังทันที ข้อมูลที่รินรดากล่าวถึงเป็นสิ่งที่ผมพึ่งจะถอดรหัสได้เมื่อชั่วโมงก่อน มันคือ 'หลักฐานมัดตัว' ที่สมบูรณ์แบบที่สุด "ผมไม่ได้มาเพื่อเจรจาเรื่องคดีความ" สมเกียรติเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นแข็งกร้าว เขาหยิบกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อนอกแล้ววางลงบนแบบแปลนโครงการ "ผมมาเพื่อบอกว่า... พรุ่งนี้เช้า นายทุนของโครงการนี้จะเข้ามาดูพื้นที่ด้วยตัวเอง ถ้าคุณยังดึงดันจะเปิดโปงเรื่องรอยร้าวนี้ ต่อให้คุณมีสถาปนิกกี่คนมาช่วย หรือนักสืบคนไหนมาคอยหนุนหลัง... พรุ่งนี้รอยร้าวจะไม่ได้มีแค่ที่ผนัง แต่มันจะไปอยู่บนกะโหลกของคุณแทน" เขาหันหลังเตรียมเดินออกไป แต่แล้วเขาก็หยุดชะงักที่หน้าประตูบานเลื่อนไม้เก่าๆ "อ้อ... รวิศ เรื่องตึกถล่มเมื่อสิบปีก่อนน่ะ อย่าพยายามขุดมันขึ้นมาเลย เพราะถ้าคุณขุดเจอรากฐานของมันจริงๆ คุณจะเสียใจที่ได้รู้ว่าใครเป็นคนเซ็นอนุมัติวัสดุในวันนั้น" สิ้นเสียงปิดประตู ผมยืนนิ่งราวกับรูปปั้นสถาปัตยกรรมที่ไร้ชีวิต รินรดาเดินเข้ามาข้างๆ กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอไม่ได้ทำให้ความโกรธของผมลดลงเลย เธอยื่นแฟ้มเอกสารบางอย่างให้ผม มันคือภาพถ่ายจากสถานที่เกิดเหตุตึกถล่มเมื่อสิบปีก่อน ภาพที่ผมไม่เคยได้เห็นมาก่อนในสำนวนคดีของตำรวจ "ดูที่มุมล่างขวาของภาพสิรวิศ" เธอกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย ผมก้มมอง มือที่สั่นเทาหยิบแว่นขยายขึ้นมาจ่อที่ภาพถ่ายลายเส้นสีขาวดำนั้น ในมุมที่มืดมิดที่สุดของโครงสร้างตึกที่พังทลาย มีรอยประทับตราสัญลักษณ์บางอย่างที่ผมคุ้นเคยดี มันเป็นสัญลักษณ์ประจำตัวของสถาปนิกผู้ออกแบบโครงสร้างหลัก... สัญลักษณ์ที่เป็นลายเซ็นของ 'พ่อผมเอง' ลมหายใจของผมขาดห้วง โลกทั้งใบดูเหมือนกำลังหมุนคว้าง ความจริงที่ผมพยายามปกป้องมาตลอดชีวิตกำลังจะกลายเป็นอาวุธที่ย้อนกลับมาทิ่มแทงหัวใจตัวเอง ในวินาทีนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ หลายคู่ก็ดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องพัก มันไม่ใช่เสียงฝีเท้าของคนเดินผ่านไปมา แต่มันคือจังหวะการย่างก้าวที่สอดประสานกันอย่างมีแบบแผน... เสียงของ 'มืออาชีพ' ที่กำลังล้อมกรอบเราไว้อย่างสมบูรณ์แบบ บันทึกคนจรขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยร้าวแห่งความจริงไปกับผมนะครับ