เคสที่ไม่อยากรับมือ

เสียงสัญญาณเตือนภัยความถี่สูงจากมอนิเตอร์ข้างเตียงผู้ป่วยดังระรัว แข่งกับเสียงฝีเท้าเร่งรีบของทีมแพทย์และพยาบาลที่วิ่งกรูเข้ามาในห้องไอซียูราวกับสนามรบย่อมๆ กลิ่นอายของความตายคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อจนชวนอึดอัด ในสถานการณ์ที่ความเป็นความตายแขวนอยู่บนเส้นด้ายความยาวเพียงมิลลิเมตรเดียว ทุกวินาทีมีค่ามากกว่าทองคำ "ความดันดรอปลงต่อเนื่องครับคุณหมอ! ซิสโตลิกเหลือแค่แปดสิบแล้ว!" เสียงรายงานสถานการณ์ของพยาบาลหนุ่มดังแทรกความอลหม่าน แต่สติทั้งหมดของนายแพทย์ธันย์ไม่ได้อยู่ที่ตัวเครื่องมือวัดสัญญาณชีวนั้น เขากำลังจ้องมองฟิล์มเอ็กซเรย์ดิจิทัลบนจอแบคไลท์ด้วยดวงตาที่คมกริบราวกับพญาอินทรี ศัลยแพทย์หนุ่มยืนนิ่งสงบราวกับรูปปั้นหินอ่อน ท่ามกลางพายุความโกลาหลรอบตัว นี่คือเคสผ่าตัดหัวใจด่วนที่สุดในรอบเดือน ปลายเส้นเลือดใหญ่ฉีกขาดจากอุบัติเหตุรถยนต์ ชายหนุ่มสูญเสียเลือดไปเกือบครึ่งตัว และถ้าธันย์ตัดสินใจผิดพลาดแม้แต่วินาทีเดียว เตียงผู้ป่วยตรงหน้าจะกลายเป็นสถานที่ปลิดวิญญาณทันที "เตรียมเปิดอกด่วน... ผมจะเข้าไป clamp หลอดเลือดเอง" ธันย์ออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นชา และเด็ดขาดจนทุกคนในห้องต้องรีบปฏิบัติหน้าที่ตามสัญชาตญาณ "เดี๋ยวก่อนค่ะคุณหมอธันย์..." เสียงหวานใสติดจะห้วนห้าวและเปี่ยมด้วยความมั่นใจดังขัดขึ้นทันที รินรดา พยาบาลวิสัญญีมือหนึ่งประจำตึกก้าวเข้ามาขวางหน้าโต๊ะเตรียมอุปกรณ์ พร้อมกับแฟ้มประวัติผู้ป่วยในมือ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบหน้ากากอนามัยจ้องมองเขาตรงๆ อย่างไม่มีทีท่าว่าจะเกรงกลัวบารมีของศัลยแพทย์มือหนึ่งเลยแม้แต่น้อย "คุณคิดจะบล็อกการไหลเวียนเลือดตอนนี้เนี่ยนะ? สภาพร่างกายของคนไข้ฟื้นตัวไม่ทันแน่ ถ้าทำแบบนั้นไตวายเฉียบพลันตามมาแน่ๆ ฉันไม่อนุญาตให้คุณใช้แผนนี้" ธันย์หันขวับกลับมามองเธอ ดวงตาคมดุหรี่ลงเล็กน้อยด้วยความไม่พอใจ เขารู้ดีว่ารินรดาเก่งกาจเป็นอันดับต้นๆ ของโรงพยาบาล แต่ในสถานการณ์ที่เวลาเดินเร็วกว่าลมหายใจ เขานเกลียดที่สุดคือการถูกตั้งคำถามจากคนข้างกาย "นี่ไม่ใช่เวลามาถกเถียงเรื่องทฤษฎีในตำรานะคุณรินรดา คนไข้อยู่ในมือผม ผมรับผิดชอบเอง" ธันย์ตอกกลับเสียงต่ำ น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลก รินรดาแค่น1เสียงในลำคออย่างไม่เกรงกลัว เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นหอมจางๆ ของแอลกอฮอล์ล้างมือผสมกับกลิ่นแป้งเด็กโชยเข้าจมูกของธันย์อย่างกะทันหัน จนศัลยแพทย์หนุ่มผู้ไม่เคยหวั่นไหวกับสิ่งใดต้องชะงักไปชั่วขณะ "รับผิดชอบเหรอคะ? พูดง่ายดีนี่คุณหมอธันย์ แต่ถ้าคนไข้โต๊ะนี้ตายคามือคุณขึ้นมา คนที่ต้องเข็นศพออกไปอธิบายให้ญาติฟังด้วยน้ำตาน่ะ คือฉันและทีมพยาบาล ไม่ใช่คุณที่เอาแต่ยืนหล่อทำหน้าไร้อารมณ์อยู่ตรงนี้!" รินรดาพ่นคำพูดเชือดเฉือนออกมาเป็นชุด ดวงตาคมกวาดมองเขาด้วยความหงุดหงิดระคนท้าทาย ธันย์ขบกรามแน่นจนกล้ามเนื้อสันกรามขึ้นเป็นสันนูน เขาก้มตัวลงไปกระซิบใกล้ใบหูของเธอ น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังจนคนฟังต้องสะดุ้ง "ถ้าคุณยังเถียงผมอยู่แบบนี้... ผมจะสั่งเปลี่ยนตัววิสัญญีแพทย์เดี๋ยวนี้แหละ" "เชิญเลยค่ะ! ถ้าคิดว่าจะหาคนแก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้เร็วกว่าฉันในโรงพยาบาลนี้ ก็เชิญเซ็นชื่อเปลี่ยนตัวได้เลย!" รินรดาตอกกลับทันควัน ไม่มีความหวาดหวั่นฉายชัดในแววตาคู่นั้น มีเพียงความดื้อรั้นและสปิริตของคนเป็นพยาบาลที่ยอมหักไม่ยอมงอ บรรยากาศในห้องเตรียมผ่าตัดตึงเครียดจนแทบระเบิด ไอความร้อนจากการปะทะคารมระหว่างศัลยแพทย์หนุ่มผู้เยือกเย็นกับพยาบาลวิสัญญีปากจัดแผ่ซ่านจนทีมงานคนอื่นๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เคสนี้ตึงเครียดด้วยตัวโรคอยู่แล้ว ยิ่งมาบวกกับอีโก้และความหัวรั้นของทั้งคู่ ยิ่งทำให้สถานการณ์เดินมาถึงจุดวิกฤต ธันย์จ้องมองหญิงสาวตรงหน้า ดวงตาของเขาวาวโรจน์ด้วยความท้าทายลึกๆ นานแค่ไหนแล้วนะที่ไม่มีใครกล้าต่อปากต่อคำกับเขาถึงเพียงนี้ รินรดามีบางอย่างที่สั่นคลอนความนิ่งสงบที่เขาสร้างขึ้นมาเป็นเกราะกำบังได้เสมอ ก่อนที่สงครามประสาทระหว่างทั้งสองคนจะลุกลามไปมากกว่านั้น ประตูห้องผ่าตัดก็ถูกผลักเปิดออกอย่างไร้พิธีรีตอง หมออิงฟ้า ศัลยแพทย์สาวสวยเพื่อนร่วมรุ่นก้าวเข้ามาด้วยรอยยิ้มพึงพอใจในชัยชนะบางอย่าง เธอกวาดสายตามองธันย์และรินรดาด้วยรอยยิ้มที่เคลือบไปด้วยความนัย ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องดิ่งลงเหวในพริบตา "คุณธันย์คะ... ผู้อำนวยการเรียกพบด่วนค่ะ มีคำสั่งให้ระงับการผ่าตัดเคสนี้ และโอนย้ายคนไข้ไปให้ทีมแพทย์ของฉันรับช่วงต่อทันทีค่ะ" ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ ปราณธาตุเก้าสุริยันขอสัญญาว่าจะเสิร์ฟความฟินและความแซ่บให้จุใจในตอนต่อไปอย่างแน่นอนครับ!