ความลับใต้เงาตึก

กลิ่นอายความอับชื้นของอิฐบล็อกเก่าและฝุ่นปูนในไซส์งานก่อสร้างยามค่ำคืน ไม่ได้น่ารื่นรมย์เลยสักนิด แต่สำหรับธาม มันคือกลิ่นเดียวบนโลกใบนี้ที่ซื่อสัตย์ที่สุด... ไม่มีรอยร้าวซ่อนเร้น ไม่มีคราบน้ำตาใต้พรม และไม่มีคำโกหก ร่างสูงในชุดสูทสีเข้มที่ถอดสูทออกเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตพับแขนขึ้นถึงข้อศอก กำลังใช้สันมือเคาะลงไปเบื้องหน้าผนังคอนกรีตเสริมเหล็กที่เพิ่งเทเสร็จ เสียงทึบตันสะท้อนกลับมาเบาๆ ยืนยันถึงความหนาแน่นที่สมบูรณ์แบบ ทว่าแววตากลับว่างเปล่าอย่างไร้ก้นบึ้ง "ตรวจความแข็งแรงของตึก หรือกำลังสำรวจความเปราะบางในหัวใจตัวเองกันแนคะ, คุณสถาปนิก?" เสียงราบเรียบแต่เฉียบคมดังขึ้นจากความมืดตรงทางขึ้นบันไดหนีไฟ พราว ก้าวออกมาจากเงาสลัว ส้นสูงคู่โปรดกระทบพื้นปูนเปลือยเป็นจังหวะก้องกังวาน เธอสวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเบจ ทว่าสายตาคู่สวยกลับเยียบเย็นยิ่งกว่าอุณหภูมิในยามวิกาล ธามไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง เขายังคงใช้ปลายนิ้วลูบไล้ไปตามแนวปูนดิบๆ นั้น "ถ้าคุณว่างมากจนไม่มีคนไข้ให้บำบัด ไปเดินตรวจความเรียบร้อยชั้นใต้ดินดีกว่าค่ะ ตรงนั้นโครงสร้างซับซ้อนพอๆ กับความคิดของคุณตอนนี้เลย" "คนไข้ของฉันจ่ายเงินเพื่อรับฟังคำวินิจฉัย ไม่ใช่มานั่งฟังคำประชดประชัน" พราวเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่จางๆ เจือจางกับกลิ่นฝุ่นจากตัวเขา เธอหยุดยืนห่างเพียงแค่ก้าวเดียว ดวงตาสีเข้มจ้องแผ่นหลังกว้างที่ดูราวกับแบกรับโลกทั้งใบเอาไว้ "แต่กับคุณ... ดูเหมือนฉันต้องวินิจฉัยฟรี เพราะอาการ ‘โรคกลัวการสูญเสียบ้าน’ ของคุณมันลามจนกระทั่งออกแบบตึกให้กลายเป็น ‘หลุมหลบภัย’ ไปเสียแล้ว" ธามชะงัก ปลายนิ้วที่สัมผัสปูนหยุดนิ่งทันที เขากลืนก้อนความขมขื่นลงคอก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้า ดวงตาคมกริบดุดันราวกับเสือซ่อนเล็บ "คุณรู้อะไรเกี่ยวกับบ้าน พราว? คุณเป็นจิตแพทย์ที่เติบโตมาในครอบครัวเพอร์เฟกต์ คุณจะไปเข้าใจอะไรกับคำว่า ‘แผ่นดินไหว’ ที่ไม่ได้เขย่าแค่พื้นดิน แต่พังทลายทุกอย่างที่คุณเรียกว่าความปลอดภัยจนไม่เหลือแม้แต่ซาก" "ฉันไม่จำเป็นต้องสูญเสียบ้าน เพื่อจะเข้าใจว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่" พราวสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอไม่ได้สั่นเครือ แต่มันเต็มไปด้วยพลังอำนาจทางจิตวิทยาที่บีบอัดพื้นที่รอบตัวให้แคบลง "กลไกการป้องกันตัวทางจิตวิทยาแบบ Reaction Formation และ Intellectualization... คุณใช้โครงสร้างเหล็กกล้าและคอนกรีตหนาเตอะเหล่านี้ มาทดแทนความรู้สึกอ่อนแอในวัยเด็กที่คุณปกป้องครอบครัวไม่ได้ คุณไม่ได้กำลังสร้างตึกหรอกธาม... คุณกำลังสร้าง ‘หลุมศพ’ ที่ออกแบบอย่างสวยงามเพื่อฝังความกลัวของตัวเองต่างหาก" คำพูดนั้นราวกับใบมีดคมกริบที่กรีดลงกลางใจ ธามก้าวพรวดเดียวจนประชิดตัวเธอ ร่างสูงใหญ่กดดันด้วยความโกรธและแรงอารมณ์ที่ถูกจี้ถูกจุด มือหนาเอื้อมไปคว้าข้อศอกเรียวบางไว้แน่น แรงบีบไม่ได้รุนแรงจนเจ็บ แต่มันสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่ถูกเปิดโปง "คุณคิดว่าตัวเองฉลาดมากสินะ ที่มองทะลุคนอื่นได้หมดทุกอย่าง!" ธามก้มลงกระซิบชิดริมฝีปาก ลลมหายใจร้อนผ่าวปะทะกันจนใจเต้นระส่ำ "ใช่... ฉันกำลังสร้างบ้านที่ไม่มีวันพัง บ้านที่ต่อให้เกิดพายุเฮอร์ริเคนหรือแผ่นดินไหวระดับเก้าริกเตอร์ มันก็ไม่มีวันพังทลายลงมาทับใครอีก! ผิดตรงไหนวะ พราว? ผิดตรงไหนที่ฉันไม่อยากเห็นใครต้องตายใต้ซากปรักหักพังอีกแล้ว?!" พราวไม่ได้ดึงแขนกลับ เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาที่แดงก่ำด้วยความอัด 0อั้นของเขา ลึกเข้าไปในนั้น... เธอเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่กำลังร้องไห้ท่ามกลางกองเพลิงและซากปรักหักพังของบ้านในอดีต หัวใจของจิตแพทย์สาวกระตุกวูบ ความเย็นชาที่เคยสร้างไว้เกราะกำบังเริ่มแตกร้าว "มันไม่ผิดหรอกค่ะ..." พราวพูดเสียงแผ่วเบาลง แววตาที่มองเขาเปลี่ยนจากความท้าทายกลายเป็นความเวทนาและอาลัย "แต่บ้านที่ไม่มีวันพัง... มันก็คือตึกที่ไม่มีชีวิตชีวาเช่นกัน เพราะถ้าคุณมัวแต่กลัวว่ามันจะพัง คุณก็จะไม่มีวันกล้าเปิดหน้า sổให้ลมหายใจเข้าออก คุณกำลังขังตัวเองไว้ในกรงเหล็กที่สวยที่สุดในโลก... ธาม" บรรยากาศระหว่างทั้งคู่เงียบงันลงทันที มีเพียงเสียงลมหายใจที่กระชั้นชิดและเสียงหัวใจที่เต้นรัวโครมครามอยู่ในอก ระยะห่างระหว่างใบหน้าเหลือเพียงแค่คืบเดียว ความโกรธเกรี้ยวเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นสนามอารมณ์ที่ร้อนรุ่มและอันตรายยิ่งกว่าเดิม ความซึน ปากร้าย และทิฐิถูกหลอมละลายด้วยความเปราะบางที่ทั้งคู่ต่างมี ธามมองริมฝีปากอิบอิ่มที่ขยับพูดจาเชือดเฉือนเขาเมื่อครู่ สายตาของเขาเปลี่ยนจากความเคือง 0โกรธกลายเป็นความคลั่งไคล้ที่เก็บกดมานาน มือที่จับข้อศอกเธอเลื่อนขึ้นมาประคองท้ายทอยมน บังคับให้เธอแหงนเงยขึ้นมารับจูบที่เขาอดกลั้นมาตลอดทั้งคืน พราวเบิกตากว้างด้วยความตกใจ ทว่าก่อนที่เธอจะได้เปล่งเสียงท้วงติง ริมฝีปากร้อนจัดก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกคำพูด จูบที่เริ่มต้นด้วยความดุดันและเรียกร้อง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความลึกล้ำ เร่าร้อน และเว้าวอนราวกับคนใกล้ตาย ธามขบเม้มริมฝีปากเธอย้ำๆ ราวกับจะลงโทษที่เธอกล้าอ่านใจเขาได้ทะลุปรุโปร่ง ขณะที่พราวเผลอหลับตาลง มือเรียวที่เคยผลักไสกลับเปลี่ยนเป็นกำเสื้อเชิ้ตของเขาแน่นเพื่อยึดเหนี่ยวร่างกายที่กำลังอ่อนระทละทลาย ท่ามกลางโครงสร้างคอนกรีตดิบเถื่อนและเย็นชา ร่างกายของทั้งสองกลับร้อนรุ่มราวกับมีไฟแผดเผา ความใกล้ชิดที่เกินเส้นแบ่งทำให้หัวใจที่ปิดตายของทั้งคู่สั่นสะเทือนยิ่งกว่าแรงสั่นสะเทือนใดๆ ในโลก ทว่า... ในวินาทีที่ธามกำลังจะดึงเธอดำดิ่งลงไปในห้วงอารมณ์ที่ลึกซึ้งกว่าเดิม เสียงฝีเท้าหนักๆ และเสียงตะโกนก้องก็ดังแทรกขึ้นมาจากชั้นบนของตัวตึก ทำลายบรรยากาศสีชมพูและร้อนแรงนั้นลงในพริบตา! "คุณธามครับ! แย่แล้วครับ! ฝั่งโครงการคู่แข่งของศิลา... ส่งคนเข้ามาทุบทำลายแนวเสาหลักฝั่งทิศตะวันออกพังเสียหายหมดแล้วครับ!" ธามผละริมฝีปากออกอย่างไม่เต็มใจ ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นคมปราบด้วยความเหี้ยมเกรียมทันที เขากวาดสายตามองพราวที่หอบหายใจจนอกกระเพื่อม ก่อนที่ความจริงอันโหดร้ายจะตบหน้าเขากลับสู่โลกความเป็นจริง—บ้านที่เขาพยายามปกป้อง กำลังถูกทำลายลงต่อหน้าต่อตาอีกครั้ง! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมติดตามและอินไปกับความสัมพันธ์อันร้อนแรงนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ!