สถิติพ่ายสัญชาตญาณ

เสียงลูกบาสเกตบอลกระทบพื้นปาร์เกต์ดัง 'ปัง... ปัง... ปัง...' เป็นจังหวะที่เปี่ยมไปด้วยโทสะ ทุกครั้งที่ลูกหนังสีส้มพุ่งออกจากปลายนิ้วหนาของ 'กรณ์' มันไม่ได้ถูกส่งไปยังห่วงเหล็กอย่างที่ควรจะเป็น แต่มันคือการระบายอารมณ์ใส่แป้นบาสจนเกิดเสียงดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งโรงยิม เหงื่อกาฬไหลซึมผ่านเสื้อกล้ามสีดำจนเปียกชุ่มเน้นให้เห็นกล้ามเนื้อแผ่นหลังที่เกร็งแน่น ทุกคนในทีมรู้ดีว่าวันนี้กัปตันบาสฯ ตัวตึงของมหาวิทยาลัยกำลังอยู่ในโหมด ‘ห้ามเข้าใกล้’ แต่ไม่ใช่กับ 'พรีม' หญิงสาวในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา ตัดกับกระโปรงทรงสอบสีเข้ม เธอเดินนิ่งสงบผ่านกลุ่มนักกีฬาที่กำลังยืนลุ้นระทึกเหมือนเดินผ่านสนามรบ มือเรียวถือแฟ้มเอกสารที่มีกราฟแท่งและตัวเลขสีแดงฉานเด่นชัด เธอหยุดยืนอยู่กึ่งกลางสนาม ตรงจุดที่กรณ์กำลังหยุดหอบหายใจพอดี "ห่วยแตก" คำสั้นๆ ที่หลุดออกมาจากริมฝีปากสีระเรื่อของพรีม ทำให้ทั่วทั้งโรงยิมตกอยู่ในความเงียบกริบ ธามที่กำลังวอร์มอัพอยู่ข้างสนามถึงกับชะงักลูกบาสในมือ กรณ์ลดลูกบาสลง มือหนาปาดเหงื่อออกจากหน้าผากก่อนจะหันขวับมามองผู้หญิงที่กล้าหาญ—หรือโง่เขลา—พอที่จะมาวิจารณ์เขากลางสนามซ้อม ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นหรี่ลงด้วยความไม่สบอารมณ์ "เธอว่าใครห่วยแตกนะ?" กรณ์ถาม น้ำเสียงทุ้มต่ำติดจะกระด้าง "นี่ไม่ใช่ห้องสมุดนะคุณผู้จัดการทีมคนใหม่ ออกไปก่อนที่ผมจะเผลอเขวี้ยงลูกบาสใส่หัวคุณ" พรีมไม่แม้แต่จะกระพริบตา เธอเดินเข้าไปหาเขาด้วยจังหวะก้าวที่มั่นคงก่อนจะยื่นเอกสารในมือไปตรงหน้าอกแกร่ง "ฉันไม่ได้มาที่นี่เพื่อยืนดูคุณเล่นโชว์ออฟพังๆ กลางสนาม" พรีมพูดสวนด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่ทว่าเฉียบคม "นี่คือรายงานสถิติการเล่นของคุณในสามควอเตอร์ที่ผ่านมา อัตราการจ่ายบอลพลาดสูงขึ้น 15% และการตัดสินใจชู้ตระยะไกลของคุณ... มันต่ำกว่ามาตรฐานความเป็นกัปตันทีมไปถึง 30% ถ้าคุณยังเล่นด้วยสัญชาตญาณดิบๆ แบบนี้ วันแข่งจริงเราแพ้ตั้งแต่นาทีแรกแน่นอน" กรณ์แค่นหัวเราะในลำคอ เขาทิ้งลูกบาสลงพื้นแล้วก้าวเข้ามาประชิดตัวพรีมจนระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่นิ้ว กลิ่นเหงื่อจางๆ ผสมกับกลิ่นกายสะอาดๆ ของเขาทำเอาพรีมรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟช็อตวูบวาบไปตามผิวหนัง แต่เธอยังคงเชิดหน้าท้าทาย "สถิติน่ะเหรอ?" กรณ์จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ "คนอย่างเธอคงไม่เคยวิ่งจนปอดจะฉีก ไม่เคยรู้ว่าวินาทีที่คู่แข่งพุ่งเข้าหา แสงไฟแยงตา และเสียงเชียร์รอบข้าง มันทำลายทุกสูตรคณิตศาสตร์ในหัวคุณได้มากแค่ไหน สถิติมันบอกไม่ได้หรอกว่าตอนไหนควรหยุดหรือตอนไหนควรลุย... เพราะบาสเกตบอลมันคือ 'สัญชาตญาณ' ไม่ใช่ตารางเอ็กเซลล์" "สัญชาตญาณที่ทำให้คุณแพ้มาสองปีซ้อนน่ะเหรอคะ?" พรีมสวนกลับทันควันโดยไม่เกรงกลัวแรงกดดัน บรรยากาศรอบข้างร้อนระอุขึ้นมาทันที ธามที่ยืนดูอยู่ห่างๆ ถึงกับต้องยกมือขึ้นนวดขมับ พลางพึมพำกับตัวเอง "เอาแล้วไง... กัปตันเจอของแข็งซะแล้ว" กรณ์บดกรามแน่น ความโกรธเกรี้ยวในแววตาเปลี่ยนเป็นความท้าทาย เขายื่นหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกเกือบจะแตะกัน พรีมสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่แผ่ออกมาจากร่างกายของเขา มันเป็นความกดดันที่บีบคั้นหัวใจ แต่มันก็น่าตื่นเต้นอย่างประหลาด "งั้นลองดูไหม?" กรณ์กระซิบเสียงต่ำ "ถ้าเธอเก่งแต่ตัวเลขนัก พรุ่งนี้ตอนห้าโมงเย็น... มาที่นี่ มาพิสูจน์ให้เห็นกับตาว่าตัวเลขในแฟ้มของเธอ มันสู้ความจริงในสนามได้จริงๆ หรือเปล่า" เขาฉกแฟ้มจากมือเธอไปแล้วม้วนมันเป็นแท่งก่อนจะเคาะเบาๆ ที่ไหล่บางของพรีม "และถ้าเธอแพ้... ก็เลิกทำตัวเป็นผู้จัดการทีมที่น่ารำคาญ แล้วยื่นใบลาออกไปซะ" พรีมมองตามแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินแยกออกไปอย่างหัวเสีย เธอสูดลมหายใจเข้าลึกพยายามควบคุมอัตราการเต้นของหัวใจที่เต้นรัวผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะโกรธ... แต่มันคือความตื่นเต้นที่เธอเพิ่งเคยได้รับมาตลอดชีวิต ทว่า ก่อนที่พรีมจะก้าวเดินออกไปจากโรงยิม ประตูทางเข้าก็ถูกเปิดออกพร้อมกับเสียงทักทายที่ทำเอาคนทั้งสนามต้องหันไปมอง "ซ้อมดึกกันจังนะครับ... พรีม ผมมารับแล้ว" ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่งสวมชุดดูภูมิฐานก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มที่มีเสน่ห์จนน่าหมั่นไส้ 'มีน' เดินตรงมาหาพรีมก่อนจะถือวิสาสะวางมือลงบนไหล่เธออย่างสนิทสนม กรณ์ที่กำลังจะเดินเข้าห้องพักนักกีฬาหยุดชะงัก เขากลับหลังหันมามองภาพนั้น ดวงตาคมกริบเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยความหงุดหงิดที่อธิบายไม่ได้—เขารู้จักไอ้หมอนี่ดี มันคือศัตรูทางธุรกิจของคณะที่ชอบมาวนเวียนใกล้ชิดกับพรีมตั้งแต่ย้ายมา ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง แต่คราวนี้มันหนักอึ้งและเต็มไปด้วยรอยร้าวที่ไม่ใช่แค่เรื่องในสนามบาสเกตบอลเสียแล้ว "อ้าว กรณ์" มีนทักทายด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเย้ยหยัน "ดูเหมือนพรีมจะชอบวิเคราะห์อะไรที่มันซับซ้อนไปหน่อยนะ หวังว่าคงไม่ทำให้ทีมของคุณปวดหัวเกินไปล่ะ" กรณ์ไม่ตอบ แต่เขากลับก้าวเท้าฉับๆ ตรงกลับมาหาพรีมอีกครั้ง ก่อนจะคว้าข้อมือเล็กของเธอเอาไว้ท่ามกลางสายตาของทุกคน "เธอยังไม่ได้รับคำตอบจากผม" กรณ์เอ่ยเสียงเรียบ ทว่าสายตากลับจ้องมองไปที่มือของมีนที่เกาะไหล่เธออยู่ด้วยความรู้สึกบางอย่างที่พุ่งพล่าน "พรุ่งนี้... อย่าให้ผมต้องเสียเวลารอ เพราะถ้าเธอมาช้า... ผมจะถือว่าเธอยอมรับความพ่ายแพ้ตั้งแต่วินาทีนี้" พรีมเบิกตากว้างเมื่อถูกดึงให้ขยับเข้าไปใกล้กรณ์มากขึ้นจนแผ่นอกของเขากระแทกเข้ากับแขนเธอ กรณ์โน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูเธอด้วยน้ำเสียงที่ทำเอาคนฟังขนลุกซู่ "และหัดจำไว้ด้วยว่า... การเป็นผู้จัดการทีมของผม ไม่ใช่ที่สำหรับคนขี้ขลาด" เขาสะบัดมือปล่อยเธอออกแล้วเดินหายเข้าไปในห้องพักทิ้งไว้เพียงความเงียบและสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของทุกคนในโรงยิม สแลมดังก์สื่อรักหวังว่าคุณจะชื่นชอบตอนเริ่มต้นที่เข้มข้นนี้นะครับ