เศษเงินกับความอัปยศ

"แกมันก็แค่เศษขยะที่เก็บมาเลี้ยง... คินน์" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความสมเพชของศิลาดังสะท้อนไปทั่วร้านสะดวกซื้อ สวนทางกับเสียงเครื่องสแกนบาร์โค้ดที่ดังติ๊ดๆ เป็นระยะ ลูกค้ายามดึกที่กำลังเลือกซื้อสินค้าต่างหยุดชะงัก สายตาทุกคู่พุ่งตรงมาที่เคาน์เตอร์แคชเชียร์ ราวกับกำลังชมละครฉากใหญ่ที่ตัวเอกกำลังถูกกระชากหน้ากากแห่งศักดิ์ศรีออกจนหมดสิ้น คินน์นิ่งงัน มือที่กำลังหยิบเหรียญทอนวางบนถาดสั่นไหวน้อยๆ เขาไม่โกรธ แต่มันเป็นความรู้สึกชาหนึบที่แล่นขึ้นมาจากปลายประสาท เมื่อศิลา—ทายาทตระกูลร่ำรวยที่เขาเคยนับถือเสมือนพี่น้อง—เดินเข้ามาในร้านพร้อมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่อบอวลจนน่าคลื่นไส้ ก่อนจะวางนิตยสารธุรกิจฉบับล่าสุดที่หน้าปกเป็นรูปของศิลาเองลงบนโต๊ะ "ทำไมต้องทำถึงขนาดนี้ครับคุณศิลา" คินน์ถามเสียงเรียบ แม้หัวใจจะบีบตัวจนเจ็บแปลบ "ทำขนาดนี้?" ศิลาหัวเราะร่า มือหนาเอื้อมไปบีบคางคินน์ให้เงยหน้าขึ้นบังคับให้สบตา "ฉันแค่จะบอกให้แกตาสว่างว่าที่ที่แกยืนอยู่ตอนนี้ มันต่ำต้อยแค่ไหน แกก็แค่พนักงานพาร์ทไทม์เงินเดือนไม่กี่พัน ที่วันๆ เอาแต่นั่งนับเหรียญไปวันๆ ส่วนฉัน... ฉันคือคนที่กำลังจะซื้อกิจการที่แกทำอยู่นี้ทั้งร้าน แล้วแกคิดว่าฉันจะเก็บ 'ขยะ' ที่เคยทรยศฉันไว้ข้างกายเหรอ?" ลินินที่ยืนจัดชั้นวางของอยู่ไม่ไกลรีบก้าวเข้ามา เธอพุ่งตัวมาขวางระหว่างศิลากับคินน์ ดวงตากลมโตคู่นั้นวาวโรจน์ด้วยความโกรธแค้นแทนคนที่เธอรัก "คุณศิลา! คุณไม่มีสิทธิ์มาดูถูกเขาแบบนี้ คินน์ตั้งใจทำงานกว่าใคร แล้วที่คุณบอกว่าเขาทรยศ... ความจริงคืออะไรกันแน่ คุณน่าจะรู้ดีที่สุด!" "หุบปากซะ ยัยเด็กเสิร์ฟ" ศิลาถ่มน้ำลายลงบนพื้นเบื้องหน้าคินน์ "พวกแกสองคนมันก็แค่พวกชนชั้นต่ำที่พยายามกระเสือกกระสนจะเหยียบข้ามหัวคนรวย ออกไปจากที่นี่ซะทั้งคู่ เดี๋ยวนี้! ก่อนที่ฉันจะสั่งให้ผู้จัดการร้านไล่แกออกพร้อมกับบันทึกประวัติความอัปยศที่ไม่มีบริษัทไหนรับแกเข้าทำงานอีกเลย!" บรรยากาศในร้านกดดันจนแทบหยุดหายใจ คินน์มองไปที่มือของศิลาที่กำลังชี้หน้าเขา ในขณะที่เขาสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบในห้วงลึกของจิตใจ ระบบที่เขาเฝ้าอ้อนวอนขอมาตลอดชีวิตเริ่มทำงาน เสียงติ๊งใสๆ ดังขึ้นในหัวพร้อมกับตัวเลขที่เริ่มรัน... [ตรวจพบสถานการณ์ 'อัปยศสูงสุด' : ความสะใจของผู้ถูกกระทำกำลังถูกแปลงเป็นแต้มวิกฤต] [เงื่อนไขการปลดล็อก: รับความอัปยศจนถึงขีดสุด แล้วเฝ้าดูความพินาศของมัน] คินน์หลับตาลงสูดลมหายใจลึก เขาไม่ได้คุกเข่าอ้อนวอนอย่างที่ศิลาหวัง แต่มุมปากกลับค่อยๆ ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ทำให้ศิลาถึงกับชะงักด้วยความรู้สึกไม่สบายใจอย่างบอกไม่ถูก "ไล่ออกเหรอครับ?" คินน์ทวนคำ น้ำเสียงเย็นเยียบราวกับน้ำแข็งที่เคลือบด้วยช็อกโกแลตขมปร่า "ได้ครับ... ในเมื่อคุณอยากให้ผมไป ผมก็จะไป แต่จำไว้ว่าสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้ มันคือราคาที่คุณต้องจ่ายแพงกว่าที่คิดหลายเท่า" คินน์ถอดผ้ากันเปื้อนสีน้ำเงินออกอย่างใจเย็น ก่อนจะวางมันลงบนเคาน์เตอร์ เขาหันไปหาลินินแล้วกุมมือเธอไว้แน่น "ลินิน... เราไปกันเถอะ ที่นี่ไม่มีค่าพอให้เราต้องอยู่ต่อแล้ว" "คินน์..." ลินินมองแววตาของคินน์แล้วรับรู้ได้ทันทีว่าเขากำลังเปลี่ยนไป เธอเลือกที่จะวางมือลงบนมือเขาอย่างมั่นคง ศิลามองภาพนั้นด้วยความขบขัน "จะไปไหน? จะไปขอทานที่ไหนก็ตามสบายเลยนะ แต่จำไว้ว่าต่อให้แกคลานกลับมาแทบเท้าฉันในอนาคต ฉันก็จะไม่มีวันมองแกแม้แต่นิดเดียว!" คินน์ไม่ได้หันกลับไปตอบโต้อีก เขาเดินจูงมือลินินออกไปจากร้านสะดวกซื้อท่ามกลางสายตาของพนักงานคนอื่นที่มองด้วยความสงสารและสมเพช แต่ทันทีที่ก้าวพ้นประตูอัตโนมัติมา สัญญาณเตือนในหัวของคินน์ก็ดังระงมอย่างรุนแรง [เป้าหมายการล้างแค้น: ศิลา - สถานะ: ความมั่นใจเต็มเปี่ยม] [ความสะใจที่ได้รับ: 99%] [ระบบปลดล็อก 'Black Credit Card' - ยอดเงินไม่จำกัดวงเงินพร้อมใช้งานแล้ว] ทันใดนั้น เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ที่ดังกระหึ่มจากท้องฟ้าเหนือหัวก็ทำให้ผู้คนทั้งถนนต้องเงยหน้าขึ้นมอง แสงไฟสปอร์ตไลท์สีขาวสว่างจ้าจากเครื่องบินพาณิชย์ส่วนตัวลำหรูส่องลงมายังจุดที่คินน์ยืนอยู่ ชายชุดสูทสีดำสนิทกว่าสิบคนกระโดดลงมาจากรถลีมูซีนที่จอดเทียบฟุตบาทด้วยความเร็วสูง พวกเขาเดินตรงเข้ามาโค้งคำนับคินน์อย่างนอบน้อมที่สุด จนศิลาที่ยืนอยู่ในร้านต้องอ้าปากค้างด้วยความตื่นตะลึง "คุณคินน์ครับ... ทรัพย์สินทั้งหมดที่คุณสั่งให้เราเข้ายึดครองในเครือตระกูลศิลา ดำเนินการเรียบร้อยแล้วครับ" คินน์หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ราวกับผลิตจากความมืดมิดออกมาถือไว้ในมือ แล้วหันกลับไปมองศิลาที่กำลังตัวสั่นเทาอยู่หลังกระจกใสของร้านสะดวกซื้อ "ผมบอกแล้วไงครับศิลา... ว่าของที่ผมจะเอาคืน มันจะทำให้คุณต้องคุกเข่าอ้อนวอนผมเอง" ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความแค้นครั้งนี้กับไอศกรีมมินต์ช็อกนะคะ