พิมพ์เขียวที่ไม่ลงรอย

"ถ้าคุณคิดว่าเส้นท่อแอร์พวกนี้มันลากผ่านกลางคานหลักของผมได้... คุณก็คงเรียนสถาปัตย์มาจากโรงเรียนสอนทำขนมปังแล้วล่ะครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเฉียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้น ท่ามกลางฝุ่นปูนที่ฟุ้งกระจายในไซต์งานคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง รวินท์ สถาปนิกหนุ่มมือทองยืนกอดอกแน่น ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสะท้อนความหงุดหงิดระคนดูแคลน ร่างสูงสง่าในชุดช่างเสื้อคลุมสีเข้มก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้ากระดานแปลนพิมพ์เขียวขนาดใหญ่ที่มีรอยวงปากกาแดงเด่นหร่า พริมโรส อินทีเรียดีไซน์เนอร์สาวสวยที่ยืนถือแท็บเล็ตอยู่ฝั่งตรงข้าม ชะوกหน้าขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มเยาะหยันแต้มอยู่ที่มุมปากบางเฉียบ เธอไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับคำพูดเชือดเฉือนนั้นแม้แต่น้อย กลับแค่นسเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างนึกขัน "อ๋อเหรอคะ... เอ๊ย ขอโทษทีค่ะ พอดีฉันจบจากมหาวิทยาลัยอันดับหนึ่งของประเทศ ไม่ใช่สำนักพิมพ์เขียวตาถั่วที่มองไม่เห็นฟังก์ชันการใช้งานของห้องนั่งเล่น" พริมโรสตอกกลับทันควัน ดวงตากลมโตเป็นประกายดุดันราวกับแมวป่าที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร เธอก้าวเข้าไปประชิดตัวเขาจนระยะห่างลดลงเหลือเพียงคืบเดียว "ถ้าฉันไม่เดินท่อแอร์ตรงนั้น ลูกค้ากระเป๋าหนักของคุณก็ต้องนั่งดูคอมเพรสเซอร์แอร์เป่าใส่หัวเวลาจิบไวน์นะคะ คุณสถาปนิกผู้สูงส่ง อยากให้ภาพลักษณ์คอนโดตารางเมตรละสามแสนกลายเป็นเล้าไก่หรือไงคะ" รวินท์ขบกรามแน่นจนสันนูนขึ้นมา ความเงียบงันชั่วขณะแผ่ซ่านระหว่างคนทั้งคู่ แรงปะทะทางอารมณ์พุ่งพล่านจนฝุ่นละอองรอบตัวแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ นี่คือการพบกันครั้งแรกของพวกเขา—ความหายนะที่ออกแบบไม่ได้ และมันเริ่มต้นด้วยความติดลบอย่างสมบูรณ์แบบ ย้อนกลับไปเมื่อสามสิบนาทีก่อน ธันวา เพื่อนสนิทและสถาปนิกคู่คิดของรวินท์ ยังคงพยายามเกลี้ยกล่อมให้เพื่อนรักใจเย็นลงก่อนเดินเข้าไซต์งาน แต่ดูเหมือนความพยายามนั้นจะสูเปล่า เมื่อรวินท์ยึดมั่นในความสมบูรณ์แบบของโครงสร้างอาคารเป็นสรณะ เขาไม่ยอมให้ดีไซน์ภายในหน้าไหนมาทำลายเส้นสายสถาปัตยกรรมที่เขาใช้เวลาออกแบบร่วมครึ่งปีเด็ดขาด "ใจเย็นน่ารวินท์ น้องเขาเพิ่งย้ายกลับมาจากนิวยอร์ก ประวัติการทำงานไม่ธรรมดาหรอกน่ะ" เสียงเตือนของธันวายังคงก้องอยู่ในหัว แต่พอได้มาเห็นแปลนจริงที่ถูกขีดเขียนแก้ไขโดยอินทีเรียสาวคนนี้ รวินท์ก็แทบอยากจะฉีกกระดาษแผ่นนั้นทิ้งต่อหน้าเธอ "ดีไซน์ที่สวยงามแต่ทำลายโครงสร้าง มันไม่ใช่สถาปัตยกรรมครับ มันคือหายนะ" รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ ทว่าทุกคำพูดคมกริบราวกับใบมีดโกน "ผมไม่สนหว่าคุณจะจบจากสถาบันไหน ถ้าคุณอ่านแบบแปลนไม่ออก ผมแนะนำให้กลับไปเรียนอนุบาลเรื่องการใช้ไม้บรรทัดใหม่นะครับ" พริมโรสสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นอารมณ์โกรธที่กำลังพุ่งทะยานจนปรอทแตก มือบางกำแท็บเล็ตในมือแน่นจนข้อต่องนิ้วขาวซีด ผู้ชายคนนี้... ทั้งปากร้าย เย่อหยิ่ง และน่าหมั่นไส้ที่สุดเท่าที่เธอเคยเจอมาในชีวิตการทำงานสิบปี! "ปากดีจังนะคะคุณรวินท์ ระวังเถอะค่ะ... คนที่มั่นใจในตัวเองมากๆ มักจะล้มไม่เป็นท่าเพราะความอีโก้จัดของตัวเอง" พริมโรสเอียงคอมองเขาด้วยสายตาท้าทาย ไม่มีความเกรงกลัวหลงเหลืออยู่ในแววตานั้นเลยสักนิด "แปลນนี้ฉันแก้มาดีที่สุดแล้ว ถ้าคุณคิดว่าเก่งนัก ก็แก้ปัญหาโครงสร้างบ้าๆ ของคุณเองสิคะ อย่ามาลงที่งานอินทีเรียของฉัน!" พริมโรสหมุนตัวเตรียมสะบัดก้นเดินหนีออกจากไซต์งานด้วยความโมโห ทว่าจังหวะนั้นเอง พื้นคอนกรีตชั่วคราวที่ยังเทไม่แห้งดีบริเวณที่เธอยืนอยู่ก็เกิดการทรุดตัวลงเล็กน้อยอย่างไร้สัญญาณเตือน! "ระวัง!" รวินท์ที่ยืนมองอยู่ก่อนแล้วพุ่งตัวเข้ามาด้วยสัญชาตญาณ มือแกร่งคว้าหมับเข้าที่เอวบางของเธอไว้ได้อย่างเฉียดฉิว แรงกระชากอย่างกะทันหันทำให้ร่างทั้งร่างของพริมโรสเสียหลักเซถลาล้มเข้าไปปะทะกับแผ่นอกกว้างของสถาปนิกหนุ่มอย่างจัง ก้อนเนื้อในอกซ้ายของรวินท์กระตุกวูบอย่างรุนแรง กลิ่นหอมอ่อนๆ ของน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ป่าจางๆ ลอยแตะจมูกท่ามกลางกลิ่นฉุนของปูนและฝุ่นผง ดวงตาคมกريบก้มลงมองสบเข้ากับดวงตากลมโตที่เบิกกว้างด้วยความตกใจ ใบหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงลมหายใจกั้น ความเงียบงันเข้าปกคลุมชั่วขณะจนได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วจนแทบจะประสานเป็นเสียงเดียวกัน พริมโรสชะงักค้างอยู่ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งราวกับกำแพงเหล็ก ความอุ่นร้อนแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าจนเธอรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งใบหน้า มือบางที่ตั้งใจจะผลักอกเขาออก กลับเผลอขยำเสื้อเชิ้ตสีเข้มของเขาแน่นโดยไม่รู้ตัว เคมีบางอย่างที่ทั้งอันตรายและร้อนแรงกำลังปะทุขึ้นอย่างเงียบเชียบท่ามกลางความขัดแย้ง "ปล่อยฉันนะ..." พริมโรสกระซิบเสียงแผ่วเบา ความดุดันก่อนหน้านี้มลายหายไปชั่วขณะ แทนที่ด้วยความสั่นไหวแปลกประหลาดที่เธอเองก็อธิบายไม่ถูก รวินท์ไม่ได้ปล่อยทันที นัยน์ตาคู่คมจ้องมองริมฝีปากที่เม้มเข้าหากันแน่นของหญิงสาว ปากที่เมื่อครู่เพิ่งจะต่อปากต่อคำกับเขาอย่างเผ็ดร้อน ปรากฏว่าตอนนี้กลับสั่นระริกด้วยความตื่นตระหนก ความรู้สึกบางอย่างที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนกำลังวิ่งพล่านไปทั่วเส้นประสาท แต่ก่อนที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่จะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนเรียกก็ดังขึ้นจากทางเข้าไซต์งาน "คุณรวินท์ครับ! แย่แล้วครับ! ทางเจ้าของโครงการโทรมาแจ้งด่วน..." ธันวาก้าวพรวดพราดเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือถือในมือสั่นเทาเล็กน้อย รวินท์และพริมโรสรีบผละออกจากกันราวกับโดนไฟลวก ทั้งคู่ต่างเสมองไปคนละทางเพื่อซ่อนร่องรอยความกระอักกระอ่วนบนใบหน้า รวินท์กระแอมเบาๆ เพื่อปรับน้ำเสียงให้กลับมาเป็นปกติ พยายามดึงความเยือกเย็นของตัวเองกลับคืนมา "มีอะไรธันวา เสียงดังโวยวายแต่ไกลเชียว" ธันวาหยุดยืนหอบหายใจชั่วครู่ ก่อนจะกล่าวประโยคที่ทำให้บรรยากาศในไซต์งานดิ่งลงเหวในพริบตา "เจ้าของโครงการเปลี่ยนใจแล้วครับ... เขาบอกว่าถ้าพวกคุณสองคนตกลงเรื่องแปลนนี้ไม่ได้ภายในวันนี้ เขาจะยกเลิกโปรเจกต์นี้ทั้งหมด แล้วเปลี่ยนไปจ้างบริษัทคู่แข่งแทนทันที!" -------------------------------------------------- ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่แวะเข้ามาสัมผัสความปั่นป่วนนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ!