สมการความน่าจะเป็นของนักเรียนใหม่

"ถ้าตัวแปรทางมานาในวงแหวนเวทบทนี้มีความเบี่ยงเบนเกินกว่าศูนย์จุดศูนย์สามเปอร์เซ็นต์ ผลลัพธ์ที่ได้จะไม่ใช่การจุดไฟให้ลุกไหม้ครับ... แต่มันคือการระเบิดใส่หน้าพวกเราทุกคนที่นั่งอยู่ตรงนี้" น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความตื่นตระหนก แต่กลับทรงพลังพอที่จะทำให้เสียงกระซิบกระซาบภายในห้องเรียนเวทมนตร์โบราณเงียบกริบลงในทันที อาร์เธอร์ขยับกรอบแว่นทรงเหลี่ยมบนสันจมูกเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวยาวจรดยังปลายปากกาขนนกที่กำลังจดบันทึกสมการเวทมนตร์ยืดยาวลงบนกระดาษหนังแกะอย่างเป็นระเบียบ รอบตัวเขาคือสายตาของเหล่าเพื่อนร่วมชั้นปีหนึ่งที่มองมาด้วยความรู้สึกผสมปนเป ระหว่างความหมั่นไส้ในท่าทางราวกับศาสตราจารย์ผู้รอบรู้ และความหวาดหวั่นต่อบรรยากาศกดดันที่ถูกสร้างขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ นี่คือคาบเรียนแรกของวิชาเวทมนตร์โบราณ ณ สถาบันเวทมนตร์อาร์เคเมเดีย สถาบันการศึกษาอันดับหนึ่งที่ขึ้นชื่อเรื่องการเคี่ยวกรำนักเรียนด้วยทฤษฎีอันหนักหน่วงและภาคปฏิบัติที่เดิมพันด้วยชีวิต ทว่า สำหรับอาร์เธอร์แล้ว เวทมนตร์ไม่ใช่เรื่องของปาฏิหาริย์หรือพรสวรรค์ที่พระเจ้าประทานให้ แต่มันคือวิทยาศาสตร์แขนงหนึ่ง—ศาสตร์แห่งการคำนวณ ตรรกะ และเหตุผลที่สามารถพิสูจน์ได้ด้วยตัวเลข "น่าสนใจมาก..." เสียงทุมนุ่มที่เจือด้วยความขบขันดังขึ้นจากหน้าห้องเรียน เซเลน่า อาจารย์สาวผู้กุมบังเหียนวิชาเวทมนตร์โบราณก้าวเท้าช้าๆ ออกมาจากเงาของกระดานดำเวทมนตร์ เรือนผมสีเงินยวดยาวสยายถึงกลางหลังรับกับดวงตาสสีมรกตคู่คมที่ซ่อนประกายบางอย่างไว้ภายใต้รอยยิ้มอ่านยาก ชุดคลุมยาวสีดำสนิทขอบดิ้นทองโบราณไหวตามจังหวะการก้าวเดิน ส่งกลิ่นจางๆ ของสมุนไพรหายากและกระดาษเก่า เธอหยุดยืนอยู่หน้าโต๊ะของอาร์เธอร์ ปลายนิ้วเรียวเรียบเนียนแตะลงบนขอบกระดาษบันทึกของเขา กวาดสายตาคมกริบไล่ตามบรรทัดสมการที่เขียนด้วยลายมือหวัดแต่สะอาดตา "เธอชื่ออะไรนะ... พ่อหนุ่มนักคำนวณ?" เซเลน่าเอ่ยถาม น้ำเสียงของเธอนุ่มนวล ทว่ากลับสร้างแรงกดดันมหาศาลโดยไม่รู้ตัว "อาร์เธอร์ครับ... อาจารย์เซเลน่า" เขาตอบกลับโดยไม่หลบสายตา แม้หัวใจจะเต้นเร็วกว่าปกติเล็กน้อยด้วยสัญชาตญาณการเอาตัวรอด แต่สีหน้ายังคงนิ่งสงบ "อาร์เธอร์ งั้นหรือ..." เซเลน่าทวนชื่อนั้นช้าๆ เธอยกยิ้มมุมปากอย่างมีความหมาย "เธอเพิ่งบอกว่าวงแหวนเวทบทที่สามของตำราหลวงมีความเบี่ยงเบนทางมานาสินะ? รู้ไหมว่าข้อความในตำราเล่มนี้ถูกเขียนขึ้นโดยมหาปราชญ์เมื่อสามร้อยปีก่อน และไม่เคยมีใครกล้าตั้งคำถามกับมันเลย... เด็กใหม่ปีหนึ่งอย่างเธอกล้าหาญดีนี่ หรือพูดให้อีกนัยหนึ่งคือ... อวดดี?" เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากมุมห้อง กลุ่มนักเรียนตระกูลขุนนางเริ่มส่งเสียงกระซิบกระซาบเยาะเย้ย เพราะพวกเขารู้ดีว่าไม่มีทางที่สามสามเณรปีหนึ่งจะรู้ดีไปกว่าตำราโบราณที่สืบทอดกันมา อาร์เธอร์ไม่ได้แสดงอาการโกรธเคือง เขาเพียงถอนหายใจออกมาเบาๆ อย่างคนปลงตกกับความดื้อรั้นของโลกใบนี้ ปิดสมุดบันทึกตรงหน้าลงช้าๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาสีมรกตคู่นั้นตรงๆ "ความเคารพต่อภูมิปัญญาโบราณเป็นสิ่งที่ดีครับอาจารย์ แต่ความงงงวยที่ปราศจากการตรวจสอบต่างหากที่เป็นภัยต่อความปลอดภัย ถ้าอาจารย์อนุญาต... ผมสามารถแสดงให้เห็นความแตกต่างระหว่าง 'ทฤษฎีที่สืบทอดต่อกันมา' กับ 'ตรรกะที่ได้รับการพิสูจน์แล้ว' ให้ดู ณ ตรงนี้ได้เลย" เซเลน่าเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอกว้างขึ้นกว่าเดิม แววตาคู่นั้นฉายประกายท้าทายอย่างปิดไม่มิด อาจารย์สาวถอยหลังไปสองก้าว ผายมือออกกว้างเป็นการอนุญาต "เชิญเลย พ่อหนุ่มนักคำนวณ ถ้าสิ่งที่เธอพูดเป็นแค่ลมปากเพื่อเรียกร้องความสนใจ... ฉันจะหักคะแนนเธอจนไม่เหลือแม้แต่สิทธิ์ในการสอบปลายภาค แต่ถ้าเธอทำได้..." เซเลน่าเว้นจังหวะ ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มเล็กน้อยด้วยความสนุกสนาน "ฉันจะมีรางวัลพิเศษให้เธอ" อาร์เธอร์พยักหน้ารับสั้นๆ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าออกไปยืนกลางห้องเรียนที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับฝึกซ้อมเวทมนตร์ วงแหวนเวทมนตร์บนพื้นหินอ่อนถูกสลักไว้ด้วยศิลาเวทโบราณ บรรยากาศภายในห้องเริ่มตึงเครียดขึ้นเมื่อเพื่อนร่วมชั้นต่างถอยร่นไปชิดผนังเพื่อเว้นระยะห่าง เด็กหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ศาสตราเวทไม่ได้ขึ้นอยู่กับการร่ายร่ายคำร่ายยาวเหยียดที่ไร้สาระ แต่ขึ้นอยู่กับความหนาแน่นของมานา อัตราการไหลเวียน และมุมองศาของการหักเหพลังงาน ดวงตาสีเข้มใต้กรอบแว่นหรี่ลงเล็กน้อย สมองของเขาประมวลผลราวกับเครื่องจักรคำนวณชั้นยอด ในหัวของอาร์เธอร์ปรากฏภาพจำลองสามมิติของเส้นสายมานาสีฟ้าครามที่กำลังพวยพุ่งขึ้นจากพื้น เขาไม่ได้ใช้คถาเวท ไม่ได้เอ่ยคำร่ายใดๆ ทั้งสิ้น—มีเพียงปลายนิ้วมือขวาที่สะบัดออกไปเบื้องหน้าด้วยความแม่นยำระดับมิลลิเมตร *ฟึ่บ!* ประกายไฟสีแดงฉานพวยพุ่งขึ้นจากอากาศว่างเปล่า แต่มันไม่ใช่ลูกไฟขนาดใหญ่ที่ระเบิดตูมตามอย่างที่ควรจะเป็นตามตำราเรียน หากแต่เป็นกลุ่มก้อนพลังงานความร้อนที่ถูกบีอัดจนกลายเป็นรูปทรงเรขาคณิตสามมิติ หมุนวนด้วยความเร็วสูงอย่างไร้เสียง และที่สำคัญที่สุด... มันนิ่งสนิท ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยกฎฟิสิกส์ที่มองไม่เห็น ไม่มีเสียงสะท้าน ไม่มีแรงกระแทก ไม่มีควันไฟ มีเพียงความร้อนระอุที่แผ่ซ่านออกมาในระยะที่จำกัดไว้อย่างสมบูรณ์แบบ ศูนย์จุดศูนย์สามเปอร์เซ็นต์ที่เขาคำนวณไว้ ถูกหักล้างความผันผวนจนเป็นศูนย์อย่างแม่นยำ ความเงียบงันเข้าปกคลุมห้องเรียนอีกครั้ง หนักหน่วงยิ่งกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ บรรดานักเรียนอ้าปากค้าง ตาโตมองภาพตรงหน้าด้วยความตะลึงงัน แม้กระทั่งกลุ่มขุนนางที่เคยหัวเราะเยาะเมื่อครู่ยังกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก การควบคุมมานาในระดับที่ปราศจากคำร่าย และมีความละเอียดอ่อนถึงขั้นดัดแปลงโครงสร้างเวทมนตร์โบราณได้ในพริบตา... นี่คือสิ่งที่เด็กปีหนึ่งทำได้จริงหรือ? เซเลน่าหุบยิ้มลงช้าๆ ดวงตาสีมรกตจ้องมองกลุ่มก้อนพลังงานเรขาคณิตตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก ร่องรอยความประหลาดใจวาบผ่านดวงตาคู่นั้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความลึกล้ำที่ยากจะหยั่งถึง อาร์เธอร์สะบัดข้อมือเบาๆ เพื่อสลายกลุ่มก้อนพลังงานนั้นให้หายไปในอากาศอย่างไร้ร่องรอย เขาจัดปกเสื้อนักเรียนให้เข้าที่แล้วหันกลับมามองอาจารย์ประจำวิชาด้วยสีหน้าเรียบเฉยตามเคย "หวังว่าผลลัพธ์นี้คงจะพอพิสูจน์ได้นะครับอาจารย์ ว่าสมการของผมไม่ได้อวดดีเกินตัว" เซเลน่าก้าวเข้าไปหาเขาช้าๆ ระยะห่างระหว่างทั้งสองลดลงจนอาร์เธอร์ได้กลิ่นหอมจางๆ คล้ายดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นอายเวทมนตร์โบราณอันเป็นเอกลักษณ์ อาจารย์สาวโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้กระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ได้ยินกันเพียงสองคน "ช่างเป็นความแม่นยำที่น่ารังเกียจเสียจริง... อาร์เธอร์" เซเลน่าเอ่ยกระซิบ รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปากอีกครั้ง "แต่ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ การทำตัวโดดเด่นเกินไปในสถาบันแห่งนี้... มักจะดึงดูด 'สิ่งที่ไม่ได้รับเชิญ' ให้เข้ามาใกล้เร็วกว่ากำหนด" ยังไม่ทันที่อาร์เธอร์จะได้เอ่ยปากถามความหมายเบื้องหลังคำเตือนนั้น จู่ๆ บรรยากาศภายในห้องเรียนก็เย็นเยียบลงอย่างฉับพลัน แสงสว่างจากคบเพลิงเวทมนตร์รอบห้องกะพริบไหวรุนแรงจนดับวูบลงทีละดวงๆ เสียงกระดิ่งเตือนภัยระดับฉุกเฉินดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งอาณาบริเวณสถาบัน พร้อมกับข้อความอักษรสีแดงฉานที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศเบื้องหน้าของทุกคนโดยไร้ที่มา... [แจ้งเตือนระบบป้องกันสถาบัน: ตรวจพบสิ่งแปลกปลอมระดับภัยพิบัติ ภาคผนวกหมายเลขศูนย์—กำลังละเมิดเขตอาคมชั้นนอก ณ บัดนี้] ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าครับ