สัญญาณเตือนจากหน้าต่างสถานะ

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและกลิ่นอับชื้นของฝุ่นผงอิฐปูนในห้องใต้ดินร้างย่านชานเมือง ไม่ใช่สิ่งที่ควรลอยอบอวลอยู่รอบตัวเรนในยามวิกาลเช่นนี้ หากแต่สิ่งที่เตะเข้าจมูกเขาก่อนอื่นใด กลับเป็นกลิ่นหอมบางเบบทว่าเย้ายวนใจของชาเอิร์ลเกรย์ที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ มันช่างเป็นความขัดแย้งที่น่าขันเสียเหลือเกิน ระหว่างกลิ่นอายแห่งความตายกับกลิ่นอายของความรื่นรมย์ "คุณนี่นะ เรน... ช่างเลือกสถานที่นัดพบกับความตายได้รสนิยมต่ำตมเสียจริงว่าไหมครับ?" น้ำเสียงนุ่มนวลทว่าเจือแววเย้าหยอกดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง โครงร่างระหงในชุดโค้ทกันหนาวสีดำสนิทก้าวออกมาจากเงาสลัวของเสาคอนกรีต มือเรียวบางข้างหนึ่งถือแก้วกระเบื้องเคลือบสีขาวที่มีควันลอยกรุ่น อีกข้างกำลังใช้ปลายนิ้วหมุนปืนพกสั้นกระบอกจิ๋วเล่นอย่างสบายอารมณ์ ลิน... อาจารย์สาวผู้ลึกลับที่มักจะปรากฏตัวในสถานที่และเวลาที่ไม่น่าจะเป็นไปได้เสมอ เธอยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เรนรู้ดีว่าซ่อนความอันตรายไว้มากกว่าคมมีดนับร้อยเล่ม เรนไม่ได้ตอบคำถามนั้น ดวงตาภายใต้กรอบแว่นสายตากำลังหรี่ลงจ้องมองร่างไร้วิญญาณเบื้องเบื้องหน้า ศพของชายหนุ่มวัยกลางคนนอนคว่ำหน้าจมกองเลือดบนพื้นคอนกรีต รอบตัวไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีรอยงัดแงะที่ประตูทางเข้า มีเพียงรอยแผลฉีกขาดขนาดใหญ่บริเวณลำคอที่เกิดจากของมีคม รอยแผลนั้นแม่นยำและเหี้ยมเกรียม บ่งบอกถึงความเชี่ยวชาญของผู้ลงมือ ในฐานะนักสืบอิสระที่ใช้ชีวิตอยู่กับการแกะรอยความมืด เรนผ่านศพมานับไม่ถ้วน ทว่าสัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขากลับกำลังกรีดร้องเตือนภัยอย่างรุนแรง *ไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมธรรมดา...* เรนคิดในใจ พร้อมกับขยับกรอบแว่นขึ้นเล็กน้อยตามความเคยชินยามใช้ความคิด ทันใดนั้นเอง โลกตรงหน้าของเขาก็เกิดความเปลี่ยนแปลงอย่างกะทันหัน *ติ๊ง!* เสียงใสราวกับกระดิ่งเงินดังขึ้นก้องอยู่ในโสตประสาท ไม่ใช่เสียงจากโลกภายนอก แต่เป็นเสียงที่ดังมาจากห้วงความคิดลึกๆ ของเขาเอง อากาศเบื้องหน้าของเรนบิดเบี้ยวเป็นระลอกคลื่นสีฟ้าใส ก่อนที่กลุ่มตัวอักษรเรืองแสงสีฟ้าจะปรากฏขึ้นกลางอากาศ ราวกับหน้าจอโฮโลแกรมล้ำยุคจากภาพยนตร์ไซไฟ [ยินดีต้อนรับสู่ระบบ 'นักล่าแต้มแห่งความจริง' เวอร์ชัน 1.0.0] [ผู้ใช้งาน: เรน (สถานะ: นักสืบอิสระ / พลเมืองระดับ E)] [ตรวจพบสถานที่เกิดเหตุ: คดีฆาตกรรมต่อเนื่อง "นักเชือดเงา"] [ระบบกำลังวิเคราะห์ร่องรอยหลักฐานและฐานข้อมูลสากล...] [การวิเคราะห์เสร็จสิ้น 100%] เรนกะพริบตาถี่ๆ ด้วยความตกใจ เขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว มือที่ถือไฟฉายสั่นไหวเล็กน้อย นี่ไม่ใช่ภาพหลอน อาการปวดศีรษะแปลบปลาศแล่นริ้วขึ้นมาพร้อมกับชุดข้อมูลมหาศาลที่ไหลทะลักเข้าสู่สมองของเขาโดยตรง [แจ้งเตือนพิเศษ: ตรวจพบ 'เป้าหมาย' ในรัศมี 3 เมตร] [ชื่อเป้าหมาย: ร้อยโทกวิน (สารวัตรกวิน)] [ระดับอันตราย: สูง] [สถานะ: ผู้ต้องสงสัยหลัก / ฆาตกรตัวจริงในคดีนี้] ตัวอักษรสีแดงฉานกะพริบเตือนรัวๆ อยู่เหนือร่างของคนที่กำลังเดินเข้ามาทางประตูห้องใต้ดิน ฝีเท้าหนักแน่นที่คุ้นเคยกำลังก้าวเข้ามาใกล้เรื่อยๆ พร้อมกับเสียงตะโกนด้วยความตกใจของสารวัตรกวินที่เพิ่งมาถึงที่เกิดเหตุ "เรน! คุณเข้ามาทำอะไรในนี้ ห้ามแตะต้องหลักฐานเด็ดขาด!" เสียงของสารวัตรกวินดังสะท้อนก้องไปทั่วห้องใต้ดิน แต่วินาทีนี้ เรนไม่ได้ยินเสียงรอบข้างอีกต่อไปแล้ว สายตาของเขาจับจ้องไปยังชายในเครื่องแบบตำรวจที่กำลังทำหน้าตาสนอกสนใจและแสดงความตกใจได้อย่างแนบเนียน ทว่าในสายตาของระบบประหลาดนี้ กวินคือฆาตกรเลือดเย็นที่ฆ่าคนตายเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เรนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ หัวใจเต้นรัวระรัวด้วยความตื่นตระหนกผสมผสานกับความตื่นเต้นอย่างประหลาด นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน ระบบนี้คืออะไร? และทำไมสารวัตรตำรวจน้ำดีที่เขารู้จัก ถึงกลายเป็นฆาตกรไปได้? "โอ๊ะ ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญของเราจะมาถึงเร็วกว่าที่คิดนะครับ เรน" ลินส่งเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ข้างหู พร้อมกับหัวเราะคิกคักในลำคออย่างสนุกสนาน เธอขยับเข้าไปใกล้เรนจนไหล่แนบชิด กลิ่นชาเอิร์ลเกรย์จางๆ ผสมกับกลิ่นอายอันตรายแผ่ออกมาจากตัวเธอ "คุณจะทำอย่างไรต่อไปล่ะครับ ท่านนักสืบ? จะเปิดโปงสารวัตรผู้ผดุงความยุติธรรมคนนั้นตรงนี้เลยดีไหม หรือว่า... เราจะลองเล่นเกมไล่จับแมวกับเขาก่อนดีล่ะ?" เรนหันไปมองหน้าลินที่ส่งยิ้มหวานหยาดเยิ้มมาให้ ก่อนจะหันกลับไปมองสารวัตรกวินที่กำลังเดินเข้ามาใกล้พร้อมกับชักปืนพกออกจากซองด้วยความระแวง สารวัตรกวินกวาดสายตาคมกริบมองมาที่เรนและลินด้วยแววตาที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง—แววตาที่ว่างเปล่า เย็นชา และไร้ซึ่งความปรานีแบบเดียวกับที่เรนเห็นในระบบ ช่องว่างระหว่างความจริงกับภาพลวงตาเริ่มพังทลายลงในวินาทีนั้นเอง "ถอยหลังไปซะ เรน..." สารวัตรกวินเอ่ยเสียงต่ำ รอยยิ้มที่มุมปากของนายตำรวจหนุ่มค่อยๆ ฉีกกว้างขึ้นทีละน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มของปีศาจที่ซ่อนอยู่ใต้เครื่องแบบผู้พิทักษ์สันติราษฎร์ "ในเมื่อพวกเธอรู้อะไรมากเกินไปแล้ว... คงปล่อยให้รอดออกไปไม่ได้หรอกนะ" ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปไขปริศนากับพวกเราในตอนแรกนี้นะครับ