เงาในอดีตที่หวนคืน

กลิ่นอายของกาแฟอาราบิก้าชั้นดีราคาแพงระยับไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศภายในห้องประชุมใหญ่ของ *‘Krin Group’* ผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... ออกซิเจนในห้องนี้คล้ายจะถูกสูบออกไปจนหมดเกลี้ยง เมื่อตัวเลขมหาศาลบนจอโปรเจกเตอร์สะท้อนเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มดุจรัตติกาลของกรินทร์ ประธานหนุ่มผู้กุมอำนาจเบ็ดเสร็จเด็ดขาด เสียงกระซิบกระซาบของคณะผู้บริหารฝ่ายกลยุทธ์เงียบลงทันที เมื่อปลายนิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มเคาะลงบนพื้นโต๊ะประชุมหินอ่อนเป็นจังหวะเนิบนาบ แต่มันกลับดังสะท้อนก้องในโสตประสาทของทุกคน ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่หายนะ "แปลว่าข้อเสนอของทางเรา... ยังไม่เพียงพอที่จะซื้อความพึงพอใจจาก *‘Phoenix Corporation’* สินะครับ?" กรินทร์เอ่ยถาม น้ำเสียงนุ่มทุ้มแต่เย็นเยียบจนน่าขนลุก ดวงตาคมกริบกวาดมองเอกสารข้อเสนอโครงการร่วมทุนมูลค่าหมื่นล้านในมือ เขายังคงรักษามาดของนักบริหารผู้ไร้พ่าย ผู้ซึ่งไม่เคยยอมจำนนต่ออุปสรรคใดๆ ตลอดหลายปีที่ผ่านมา นับตั้งแต่ก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดบนโลกธุรกิจ แต่ทว่า... หัวใจที่เคยด้านชากลับกระตุกวูบอย่างไร้สาเหตุ ราวกับสัญชาตญาณดิบกำลังเตือนภัยบางอย่างที่มองไม่เห็น "เรียนท่านประธานครับ..." เลขานุการหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นพร่าเล็กน้อย "ทาง... ทางคุณภาคิน ตัวแทนจากฝ่ายเจรจาคนใหม่ของ Phoenix เพิ่งเดินทางมาถึงห้องรับรองพิเศษแล้วครับ และ... และเธอก็เดินทางมาพร้อมกับตัวแทนระดับสูงอีกท่านหนึ่ง ซึ่งทางเราไม่เคยได้รับรายชื่อมาก่อนครับ" กรินทร์แค่นหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ความเย่อหยิ่งทระนงตนฉายชัดบนใบหน้าหล่อเหลาคมคายที่ผ่านกาลเวลาและความสำเร็จมาอย่างโชกโชน "แค่บริษัทลูกที่เพิ่งตีตลาดขึ้นมาใหม่ ถึงกับต้องส่งคนระดับสูงมาประกบกันเลยงั้นหรือ? เชิญพวกเขาเข้ามา... ผมอยากรู้เหมือนกันว่าใครมันจะกล้าอาจหาญมาต่อรองกับกรินทร์คนนี้" สิ้นคำสั่งนั้น บานประตูไม้สักทองบานใหญ่ก็ถูกผลักเปิดออกอย่างช้าๆ แสงไฟจากโถงทางเดินสาดส่องเข้ามาภายในห้องประชุมมืดครึ้ม ทอดเงาร่างสองร่างให้ก้าวเข้ามาทีละก้าว... ก้าวแรก... นิ่งสงบ มั่นคง และเปี่ยมด้วยพลังอำนาจ ก้าวที่สอง... เสียงส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดัง *‘ต๊อก... ต๊อก...’* ราวกับเสียงกริ่งประหารที่ดึงสติของทุกคนในห้องให้หยุดนิ่ง กรินทร์เงยหน้าขึ้นเพื่อสบตากับคู่แข่งคนสำคัญ รอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากยังไม่ทันจางหาย มันก็ต้องแข็งค้าง ราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว ลลมหายใจของประธานหนุ่มสะดุดกึกในอก หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลับกระหน่ำรัวจนเจ็บแปลบไปหมด ดวงตาคมเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย ภาพตรงหน้า... มันคือภาพหลอนจากฝันร้ายที่เขาพยายามหนีมาตลอดห้าปีเต็มใช่หรือไม่? ผู้หญิงในชุดสูทเข้ารูปสีดำสนิท ขับเน้นทรวดทรงองเอวเย้ายวนแต่ทว่าเยียบเย็นและสง่างาม เรือนผมสีดำสนิทถูกรวบตึงไว้ด้านหลังอย่างไร้ที่ติ เปิดเผยใบหน้ารูปไข่ที่สะสวยขึ้นกว่าเดิมหลายเท่า ผิวเนียนละเอียดราวกับกระเบื้องเคลือบชั้นดี และที่สำคัญที่สุด... ดวงตากลมโตคู่สวยคู่นั้น... ที่บัดนี้ไม่ได้ฉายแววอ่อนแอและมีหยาดน้ำตาคลอเบ้าเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว หากแต่เต็มไปด้วยความเย็นชา ไร้ซึ่งความปรานี และคมกริบราวกับใบมีดอาบยาพิษ *รสา...* ชื่อนั้นกรีดลึกลงในความรู้สึก รสาภรรยาเก่า... ผู้หญิงที่เขาเคยผลักไสไล่ส่งอย่างไร้เยื่อใย ผู้หญิงที่เขาเคยเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจนแตกสลายคามือ และเป็นผู้หญิงคนเดียวกันกับที่หายสาบสูญไปอย่างไร้ร่องรอยในคืนวันที่เธอสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่าง รสาไม่ได้มาคนเดียว ข้างกายเธอกายคือภาคิน นักธุรกิจหนุ่มเจ้าเสน่ห์ผู้ทรงอิทธิพลแห่งเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ภาคินโอบเอวคอดกิ่วของเธออย่างสนิทสนม รอยยิ้มพึงพอใจระบายอยู่บนใบหน้าคมคายของชายหนุ่มผู้มาใหม่ ขณะที่รสาเพียงแค่ปรายตามองกรินทร์ด้วยหางตา ราวกับเขาเป็นเพียงฝุ่นละอองไร้ค่าบนพื้นรองเท้า ไม่ใช่... อดีตสามีที่เคยใช้ชีวิตร่วมเตียงกันมาหลายปี "ขอโทษที่ทำให้รอนะคะ ท่านประธานกรินทร์" น้ำเสียงหวานใสที่เคยเอמהนอ้อนวอนขอความรักจากเขาในอดีต บัดนี้กลับเรียบเฉย เย็นชา และบาดลึกถึงขั้วหัวใจ รสาแย้มรอยยิ้มหยันที่มุมปากอย่างงดงาม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้นักล่าอย่างกรินทร์รู้สึกเหมือนตกเป็นเหยื่อเสียเอง "หวังว่า *‘การทวงคืน’* ของฉัน จะไม่ทำให้คุณเซอร์ไพรส์จนตั้งตัวไม่ทันนะคะ" กรินทร์ลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้โดยไม่รู้ตัว มือหนาทั้งสองข้างกำเข้าหากันแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ร่างสูงใหญ่สั่นสะท้านด้วยแรงอารมณ์ที่ปะทุขึ้นในอก ทั้งความตกใจ ความโหยหา... และความหวาดกลัวที่แล่นริ้วขึ้นมาจับขั้วหัวใจ เคมีดุดันของชายหนุ่มผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครในป่าใหญ่ กลับต้องยอมจำนนและพ่ายแพ้ให้กับสายตาคู่เดียวที่มองมาอย่างเหยียดหยาม บรรยากาศในห้องประชุมกดดันจนแทบหายใจไม่ออก ภาคินหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะผายมือให้รสาเดินไปนั่งยังเก้าอี้ประธานฝั่งตรงข้าม ซึ่งอยู่เยื้องกับกรินทร์เพียงแค่ไม่กี่คืบ "แนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้งครับท่านประธาน" ภาคินเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เต็มไปด้วยการประกาศศึก "ผม ภาคิน และนี่... ดร.รสา ผู้อำนวยการฝ่ายบริหารยุทธศาสตร์คนใหม่ และผู้ถือหุ้นใหญ่ตัวจริงของ Phoenix Corporation ที่บินตรงมาจากนิวยอร์กเพื่อมา *'จัดการ'* โปรเจกต์นี้ด้วยตัวเอง" รสารินสบตากับกรินทร์ตรงๆ นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความรัก ความอาลัย หรือแม้แต่ความโกรธเกลียดหลงเหลืออยู่เลย... มันว่างเปล่า และนั่นคือสิ่งที่น่ากลัวที่สุดสำหรับผู้ชายที่เพิ่งรู้ตัวว่า *'สูญเสีย'* สิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไปตลอดกาล ปลายนิ้วเรียวของรสาเลื่อนแฟ้มเอกสารสีดำสนิทข้ามโต๊ะมากองไว้ตรงหน้าเขา แรงกระแทกเบาๆ ทำให้นามบัตรหรูหลุดร่วงลงมา กรินทร์ก้มมองนามบัตรใบนั้น มือหนาที่เคยพลิกแผ่นดินทำธุรกิจกลับสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เมื่อกวาดสายตาอ่านตัวหนังสือพิมพ์ทองคำบนนั้น... ชื่อของเธอไม่ใช่ *'นางสาวรสา กรินทร์'* อีกต่อไปแล้ว... แต่เป็นนามสกุลเดิมก่อนแต่งงานที่ทรงอำนาจไม่แพ้ใครในแวดวงธุรกิจ และในวินาทีที่เขากำลังจะเงยหน้าขึ้นเพื่อเอ่ยอะไรบางอย่างออกไป รสาก็โน้มตัวเข้ามาใกล้ ช21ใบหน้าสวยเฉี่ยวโน้มลงกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "เกมเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้นนะคะคุณกรินทร์... เตรียมตัวชดใช้ดอกเบี้ยทั้งต้นทั้งดอกให้สาสmกับสิ่งที่เคยทำกับฉันไว้ได้เลย" ทว่า... ก่อนที่กรินทร์จะทันได้ตอบโต้อะไร รสาก็เอื้อมมือไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาเปิดภาพหน้าจอที่ตั้งเป็นวอลเปเปอร์เพื่อโชว์เอกสารลับบางอย่างให้เขาดูผ่านๆ ภาพบนหน้าจอนั้นไม่ใช่กราฟธุรกิจ... แต่มันคือภาพถ่ายของเด็กชายตัวน้อยวัยราวๆ สี่ขวบ ดวงตากลมโตและริมฝีปากหยักลึกที่ถอดแบบมาจากกรินทร์ราวกับแกะ กำลังส่งยิ้มร่าเริงให้กับกล้องในอ้อมแขนของภาคิน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดิ่งลึกไปกับความเจ็บปวดและการเอาคืนครั้งนี้ด้วยกันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ