วิศวะปากเสียกับหัวหน้าห้องจอมเฮี้ยบ

“เฮ้ย! นั่นมันแก้วกาแฟหรือกับดักระเบิดวะน่ะ วางห่างจากโต๊ะดราฟต์ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะธาม!” เสียงแหลมสูงที่เจือความเกรี้ยวกราดดังขึ้นท่ามกลางความเงียบในห้องสตูดิโอคณะสถาปัตย์ นับดาวในชุดเสื้อช็อปเปื้อนสีอะคริลิกจางๆ ยืนเท้าสะเอว ตาโตเท่าไข่ห่าน จ้องเขม็งมาที่มือของผมซึ่งกำลังถือแก้วกาแฟเย็นเจี๊ยบที่หยดน้ำเกาะพราว ผม—ธาม วิศวะปี 3 ผู้ที่ดันทะลึ่งเดินเข้ามาในถิ่นสิงห์สถาปัตย์เพราะคำท้าของเพื่อน—ยักไหล่กวนประสาท พลางส่งยิ้มมุมปากที่เป็นเอกลักษณ์การันตีความกวนตีนให้คนตรงหน้า “ใจเย็นน่าหัวหน้าห้อง แฟนคลับผมในคณะนี้เยอะจะตาย แค่มาเดินตรวจงานสถาปัตย์เล่นๆ ไม่เห็นต้องทำหน้าเหมือนผมถือระเบิดมาวางแบบนั้นเลยครับ” “ที่นี่ไม่ใช่สนามเด็กเล่น และที่สำคัญ... นี่ไม่ใช่ที่ที่คุณควรจะเอาเครื่องดื่มมาวางใกล้แบบร่างโปรเจกต์จบของฉัน!” นับดาวก้าวฉับๆ เข้ามาใกล้ ความกดดันจากรังสีอำมหิตของเธอมันชวนให้ผมอยากแกล้งมากกว่าจะถอยหนี ผมแกล้งทำเป็นสะดุดก้อนหินที่ไม่มีอยู่จริง—มุกเก่าที่ใช้กี่ทีก็ได้ผล—แก้วกาแฟในมือเอียงวูบ และด้วยจังหวะซิทคอมที่แม้แต่พระเจ้ายังต้องยอมใจ น้ำสีน้ำตาลเข้มพุ่งกระฉูดออกจากปากแก้ว ราวกับมีชีวิต มันรดลงบนกระดาษปอนด์แผ่นใหญ่ที่นับดาวบรรจงวาดมาตลอดทั้งสัปดาห์อย่างแม่นยำเหมือนจับวาง ห้องทั้งห้องเงียบกริบ เสียงลมแอร์ที่เคยเบาหวิวกลายเป็นเสียงกัมปนาทในความรู้สึกของผม นับดาวหยุดนิ่งไปทันที ดวงตาคู่สวยของเธอมองรอยด่างสีน้ำตาลที่ค่อยๆ ซึมขยายวงกว้างบนเส้นสเกลงานที่เนี้ยบกริบ เธอกลั้นหายใจอยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา สายตาที่มองผมมันไม่ใช่ความโกรธธรรมดา แต่มันคือความแค้นระดับคูณสิบ “ธาม... ไอ้คนวิศวะปากเสีย...” เธอเค้นเสียงลอดไรฟัน “นั่นงานดราฟต์มือสิบชั่วโมงของฉันนะ!” “อุ๊ย... ขอโทษทีครับมือมันลั่น” ผมพยายามกลั้นขำอย่างสุดชีวิต แม้สถานการณ์จะคับขัน แต่ท่าทางที่เธอทำหน้าเหวอผสมโกรธจนตัวสั่นมันน่ารักจนผมแทบหลุดขำจริงๆ “เดี๋ยวผมช่วยซับให้ไหมครับ? หรือจะให้ผมช่วยวาดใหม่... รับรองว่าสวยกว่าเดิมแน่” “ไม่ต้อง! ออกไป! ออกไปจากสตูดิโอฉันเดี๋ยวนี้!” “โหย ใจร้ายจัง ผมแค่อยากมาตีสนิทหัวหน้าห้องสุดเฮี้ยบของคณะสถาปัตย์เองนะเนี่ย” ผมหยิบกระดาษทิชชู่ที่วางอยู่ข้างๆ ขึ้นมาทำท่าจะซับรอยคราบนั้น แต่นับดาวคว้าข้อมือผมไว้แน่น แรงบีบจากมือนุ่มๆ ของเธอมันไม่ได้เบาเลยสักนิด “นายทำลายงานของฉัน นายต้องชดใช้” เธอกัดริมฝีปากแน่น แววตาที่เคยแข็งกร้าวกลับสั่นไหวนิดๆ “รู้ไหมว่างานชิ้นนี้มันสำคัญกับฉันแค่ไหน... ถ้าฉันส่งไม่ทันพรุ่งนี้ ฉันจบไม่พร้อมเพื่อนแน่” ความรู้สึกผิดผุดขึ้นมาวาบหนึ่ง แต่ด้วยนิสัยที่ชอบปั่นหัวคนเป็นนิจ ผมจึงเลือกที่จะเปลี่ยนความตึงเครียดเป็นความท้าทาย “โอเคๆ ผมรับผิดชอบครับ” ผมโน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆ เหมือนแป้งเด็กจากตัวเธอทำเอาใจผมกระตุกวูบ “คืนนี้ที่สตูดิโอนี้ ผมจะเฝ้าคุณทำงานจนเสร็จ ถ้าคุณง่วง ผมจะเล่านิทานให้ฟัง ถ้าคุณหิว ผมจะไปซื้อข้าวมันไก่เจ้าที่คิวยาวที่สุดมาให้... ดีไหมครับ?” นับดาวชะงักไป ความโกรธบนใบหน้าดูจะเบาบางลงเหลือเพียงความรำคาญที่พยายามเก็บซ่อน “ไม่ต้องมาทำตัวเป็นสุภาพบุรุษตอนนี้หรอก นายมันก็แค่ไอ้คนไร้ความรับผิดชอบที่ชอบก่อเรื่อง” “งั้นลองดูไหมล่ะครับ ว่าคืนนี้คุณจะไล่ผมออกจากชีวิตได้หรือเปล่า” ผมเดินไปดึงเก้าอี้ข้างๆ มานั่งลงอย่างถือวิสาสะ ก่อนจะหยิบปากกาในมือเธอมาควงเล่น แล้วทำหน้าตายกวนประสาทใส่ ทว่า ในขณะที่ผมกำลังจะอ้าปากกวนประสาทต่อ จู่ๆ หน้าจอโทรศัพท์ของนับดาวที่วางอยู่บนโต๊ะก็สว่างวาบขึ้นมา พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนจากกลุ่มแชตคณะที่เด้งขึ้นมาให้เห็นเด่นชัด *ข้อความจากไอ้พีท (เพื่อนสนิทผม): "เฮ้ยนับดาว! ไอ้ธามมันกำลังไปหานะเว้ย มันท้ากับพวกกูไว้ว่าคืนนี้ถ้าไม่ทำให้หัวหน้าห้องสถาปัตย์ยอมหวั่นไหวได้ มันจะยอมโกนหัวออกสื่อ มึงระวังตัวไว้ดีๆ ล่ะ!"* นับดาวอ่านข้อความนั้นจบ เธอค่อยๆ หันกลับมามองหน้าผม ช้าๆ... แววตาของเธอเปลี่ยนจากความโกรธ เป็นความเย็นชาที่ทำเอาผมเสียวสันหลังวาบ “โกนหัวเหรอครับ... ธาม?” เธอแค่นยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหยิบมีดคัตเตอร์ที่วางอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาถือไว้ในมือแน่น พร้อมกับขยับเข้ามาใกล้ผมจนปลายจมูกเราแทบจะชนกัน “อยากลองดีนักใช่ไหม งั้นคืนนี้เรามาดูกันว่า ระหว่างงานของฉันกับหัวของนาย... อันไหนจะพังก่อนกัน!” ขอบคุณที่ติดตามอ่านนิยายเรื่องนี้กันนะครับ หวังว่าจะถูกใจกันครับ!