เมื่อเจ้านายย้ายโต๊ะใหม่

"ถ้าจะเอาเก้าอี้ตัวนี้มาวางขวางทางเดินชีวิตผม รบกวนช่วยย้ายมันไปลงถังขยะเถอะครับ มินท์" เสียงทุ้มต่ำที่เจือความหงุดหงิดระคนรำคาญดังขึ้นทันทีที่บานประตูห้องทำงานกระจกใสฝ้าถูกผลักเปิดออก ธันวา สถาปนิกหนุ่มมือหนึ่งผู้ขึ้นชื่อเรื่องความเนี๊ยบระดับมิลลิเมตร ยืนกอดอกพิงขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ของตัวเอง ใบหน้าคมคายบึ้งตึง ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาสุดเฉียบคมจ้องมองไปยังสิ่งแปลกปลอมชิ้นใหม่ที่เพิ่งถูกงอกเงยขึ้นมากลางพื้นที่ส่วนตัวของเขาอย่างไม่สบอารมณ์ สิ่งแปลกปลอมที่ว่านั้น... คือโต๊ะทำงานไม้พาร์ติเคิลบอร์ดสีอ่อนขนาดกะทัดรัด พร้อมเก้าอี้สำนักงานสีพาสเทลที่ถูกยกเข้ามาตั้งประชิดติดกับมุมโต๊ะทำงานฝั่งซ้ายของเขาอย่างไร้ซึ่งการปรึกษาหารือ และเจ้าของพื้นที่ใหม่ก็ไม่ใช่ใครที่ไหน... "อุ๊ย! ขอโทษทีค่ะ พอดีโต๊ะตัวเก่ามันแคบไปหน่อย ขยับมาอีกนิดเดียวเองค่ะพี่ธันวา จะได้ทำงานประสานงานกันง่ายๆ ไงคะ สถาปนิกมาสเตอร์พีซกับกราฟิกตัวน้อยๆ จะได้ร่วมมือกันสร้างตึกระฟ้าให้สะเทือนวงการ" มินท์ กราฟิกดีไซเนอร์หนุ่มหน้าหวานวัยยี่สิบห้าปี ยืดตัวขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้าเรียวสวยประดับด้วยรอยยิ้มกวนประสาทที่ส่งมาให้แบบคอมโบเซ็ต ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับอย่างคนรู้ทันเกม มือเรียวบางยังคงถือแก้วกาแฟเย็นปั่นราดคาราเมลเยิ้มๆ ไว้มั่น ท่าทางสบายอกสบายใจนั้นช่างตัดกับสีหน้ามืดทะมึนของหัวหน้าทีมสถาปนิกหนุ่มวัยยี่สิบแปดปีราวฟ้ากับเหว ธันวาขยับแว่นสายตาเล็กน้อย สันจมูกโด่งรั้นเชิดขึ้นอย่างถือดี เขาก้าวเท้าเดินเข้ามาประชิดโต๊ะทำงานตัวใหม่ที่ถูกยัดเยียดให้แชร์พื้นที่ร่วมกัน กลิ่นน้ำหอมกลิ่นวานิลลาอ่อนๆ ลอยแตะจมูก ปะปนกับกลิ่นกาแฟหวานเลี่ยนที่เขาเกลียดนักเกลียดหนา "ผมไม่ได้สั่งให้คุณมานั่งหายใจรดต้นคอผม มินท์ ทีมเรามีตั้งห้าคน ทำไมโต๊ะทำงานว่างๆ ฝั่งโน้นถึงไม่ไปนั่ง หรือว่ากลัวนั่งไกลแล้วจะไม่มีคนคอยหาเรื่องเถียงด้วยทุกห้าที?" ธันวาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แฝงด้วยกระแสความเฉือดเฉือนที่พร้อมจะเชือดคอคนฟังได้ทุกเมื่อ "แหม... พูดจาใจร้ายจังเลยนะคะพี่ธันวา ใครจะไปกล้าหาเรื่องคน (เคย) ใจดีอย่างพี่ล่ะคะ พอดีผู้จัดการฝ่ายบอกว่า งานโปรเจกต์ 'The Lumina' ต้องบรีฟงานกันแบบเรียลไทม์ มินท์ก็แค่ทำตามหน้าที่... หรือว่า... พี่ธันวาเขินที่มีผมมานั่งใกล้ๆ กันแน่คะ?" มินท์เอียงคอเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยความสนุกสนาน น้ำเสียงล้อเลียนนั้นจงใจลากเสียงยาวเพื่อกวนประสาทคนตรงหน้าโดยเฉพาะ รอยยิ้มมุมปากของเจ้าตัวช่างท้าทายเสียจนธันวาอยากจะคว้าแฟ้มแบบแปลนสถาปัตยกรรมมาฟาดหน้าผากมนๆ นั่นสักทีสองทีให้หายหมั่นไส้ ให้ตายเถอะ! นี่แค่วันแรกที่หมอนี่ย้ายเข้ามาอยู่ในทีมสถาปนิกของเขา ประสาทสัมผัสทุกส่วนก็เริ่มทำงานหนักจนปวดขมับตุบๆ แล้ว ธันวาพรูลมหายใจออกทางจมูกยาวเหยียดเพื่อระงับอารมณ์กรุ่นโกรธที่กำลังตีตื้นขึ้นมา พยายามเตือนสติตัวเองว่าเขาคือสถาปนิกมืออาชีพผู้สุขุมนุ่มลึก... ไม่ใช่เด็กอนุบาลที่จะมาต่อปากต่อคำกับกราฟิกตัวแสบคนนี้ "เขินเหรอ? ฝันไปเถอะมินท์ คนอย่างธันวาไม่มีวันเอาความรู้สึกสิ้นเปลืองแบบนั้นมาใช้กับเด็กฝึกงานป้ายแดงที่เก่งแต่เถียงหรอกนะ" ธันวาแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจร่างโปร่งบางในชุดเสื้อเชิ้ตโอเวอร์ไซส์สีฟ้าอ่อนอย่างจับผิด "ถ้างานโปรเจกต์นี้พังเพราะมัวแต่เล่นลิ้น... เตรียมตัวเก็บของย้ายกลับไปแผนกเดิมได้เลย" "โอ๊ะ! น่ากลัวจังเลยค่ะ" มินท์ทำท่าทางสะดุ้งตกใจเกินจริง มือเรียววางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดัง *ปึก!* จนของเหลวข้างในกระฉอกเล็กน้อย "แต่บอกไว้ก่อนนะคะว่ามินท์ไม่ใช่พวกยอมแพ้ง่ายๆ ซะด้วยสิ... พี่ธันวาเตรียมรับมือกับกราฟิกคนนี้ไว้ให้ดีก็แล้วกันค่ะ" ไม่พูดเปล่า มินท์ยังถือวิสาสะยื่นมือเรียวเข้ามาดึงแฟ้มแบบแปลนที่อยู่บนโต๊ะของธันวาไปหน้าตาเฉย ปลายนิ้วเรียวเฉียดผ่านหลังมือหนาของอีกฝ่ายไปนิดเดียวอย่างจงใจ ความเย็นเยียบจากปลายนิ้วที่ปะทะเข้ากับผิวอุ่นร้อนทำให้ธันวารู้สึกราวกับถูกกระแสไฟฟ้าอ่อนๆ ช็อตเข้าที่ไขสันหลังวาบหนึ่ง ธันวาชักมือกลับอัตโนมัติ หัวใจดวงโตเต้นกระหน่ำผิดจังหวะจนน่าหงุดหงิด เขากัดฟันกรอด จ้องมองใบหน้าหวานที่ระบายยิ้มระรื่นอย่างผู้ชนะโดยสมบูรณ์ นี่มันไม่ใช่แค่วันแรกของการร่วมงานธรรมดาๆ แต่มันคือสงครามประสาทที่เพิ่งลั่นระฆังเริ่มต้นขึ้นต่างหาก และธันวาชักจะไม่แน่ใจเสียแล้วว่า... ระหว่างงานโปรเจกต์พันล้านกับหัวใจตัวเอง อะไรจะพังก่อนกันแน่! ในจังหวะที่บรรยากาศระหว่างคนทั้งคู่กำลังคุกกรุ่นไปด้วยประกายไฟแห่งการปะทะฝีปาก ประตูห้องทำงานบานเดิมก็ถูกผลักเปิดผางเข้ามาอย่างแรง พร้อมกับเสียงหอบหายใจแฮกของเลขาฯ สาวหน้าตาตื่น "คุณธันวาคะ! แย่แล้วค่ะ! ลูกค้าจากกลุ่มทุนฮ่องกงบุกมาถึงบริษัทแล้วค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่แวะมาสัมผัสความกวนและเคมีชวนฟินนี้ด้วยกัน แล้วพบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!