ผู้บุกรุกหน้าตาย

กลิ่นหอมฉุนของใบกะเพราป่าที่ถูกความร้อนจากเตาถ่านคั่วจนน้ำมันหอมระเหยแตกตัว คลุ้งตลบอบอวลไปทั่วห้องครัวชั่วคราว รินรดากำลังตวัดตะหลิวผัดหมูสับหยาบๆ ที่รันออกจากมิติลับด้วยความคล่องแคล่ว เม็ดพริกขี้หนูสวนสีแดงสดถูกบุบพอแตกโยนลงไปตัดเลี่ยน เสียงฉ่าดังสนั่นเมื่อเธอหยอดน้ำปลาแท้กลิ่นหอมกรุ่นลงบนขอบกระทะเหล็กหล่อ ควันสีขาวพวยพุ่งพร้อมกับกลิ่นอายความเผ็ดร้อนที่ทำให้คนยืนประชิดตัวถึงกับต้องสูดลมหายใจเข้าลึกโดยไม่รู้ตัว แต่ดูเหมือนปัญหากำลังจะมาเคาะประตูบ้าน... หรือพูดให้ถูกคือ มันยืนขวางทางลมอยู่ตรงหน้าแล้ว "นี่เธอ..." เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าเล็กน้อยดังขึ้นเหนือศีรษะ ร่างสูงใหญ่ในชุดเสื้อกล้ามสีเขียวเข้มและกางเกงสนามทหารเก่าๆ ก้าวล้ำเข้ามาในอาณาเขตครัวเปิดโล่งอย่างไร้มารยาท พันธกานต์หรี่ตามองผู้หญิงตรงหน้าอย่างจับผิด ดวงตาคมกริบราวกับเหยี่ยวป่ากวาดมองตั้งแต่ปลายเท้าจรดเส้นผมที่ถูกมวลดึงไว้อย่างลวกๆ "เธอซ่อนอะไรไว้... กลิ่นหอมบ้าอะไรเนี่ย?" รินรดาชะงักมือที่กำลังจะตักกะเพราโปะลงบนข้าวสวยร้อนๆ หญิงสาวหันขวับกลับมาเผชิญหน้า สองตาจ้องตรงไปยังชายหนุ่มร่างหนาที่สูงจนเธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง ระยะห่างระหว่างพวกเขายามนี้ใกล้เสียจนได้ยินเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของอีกฝ่าย "นี่มันพื้นที่บ้านฉัน คุณมีสิทธิ์อะไรมารุกล้ำเข้ามาประชิดตัวฉันแบบนี้?" รินรดาเอ่ยเสียงเรียบ แต่แววตากลับพะเนียงประกายความดื้อรั้น ไม่มีความหวาดกลัวเจือปนแม้แต่น้อย พันธกานต์ไม่ถอย เขากลับก้าวเข้ามาอีกก้าวหนึ่งจนแผงอกกว้างแทบจะชนกับไหล่บาง จมูกโด่งรั้นสูดกลิ่นหอมของอาหารตรงหน้าอีกครั้งอย่างอดไม่ได้ "เขตแดนของเธอสิ้นสุดแค่แนวรั้วไม้ไผ่ผุๆ นั่นต่างหาก รินรดา แต่กลิ่นอาหารของเธอเมื่อครู่มันลอยข้ามเขตมาทำลายสมาธิการตัดไม้ของฉันจนหมดเกลี้ยง... เธอทำอะไรกิน?" น้ำเสียงของเขาไม่ได้คุกคาม แต่เต็มไปด้วยความสงสัยใคร่รู้แกมถือดีตามประสาอดีตนายทหารผู้คุมกำลังพลมานับร้อย รินรดาแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ หญิงสาววางกระบวยลง ขยับตัวถอยหลังเว้นระยะห่างเพื่อความปลอดภัยของหัวใจตัวเอง ก่อนจะตักผัดกะเพราหมูสับรสจัดจ้านใส่จานกระเบื้องเคลือบสีขาวที่เตรียมไว้ ควันกรุ่นๆ ลอยขึ้นพร้อมกับไข่ดาวกรอบนอกนุ่มในที่ไข่แดงเยิ้มกำลังน่ากิน "อยากรู้เหรอ?" รินรดาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาส่อแววเจ้าเล่ห์ "น่าเสียดายนะพันธกานต์ ของอร่อยแบบนี้ไม่ได้มีไว้แบ่งให้คนไร้มารยาทที่ชอบบุกรุกพื้นที่ส่วนตัวชาวบ้านหรอกนะ" พันธกานต์นิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงตาคมกริมจ้องมองจานอาหารในมือเธอนิ่งนาน กลิ่นหอมของใบกะเพราป่าผสมผสานกับเนื้อหมูชั้นดีและเครื่องปรุงรสสูตรลับเฉพาะตัว กำลังเล่นงานต่อมรับรสของเขาอย่างรุนแรง ตลอดหลายปีที่ผ่านมาหลังปลดประจำการกลับมาใช้ชีวิตสันโดษที่บ้านไร่ปลายนา เขาไม่เคยใส่ใจเรื่องอาหารการกิน กินเพียงประทังชีวิตเพื่อให้มีแรงทำไร่ทำสวน แต่กลิ่นหอมเย้ายวนเมื่อครู่กลับทำให้กระเพาะอาหารของเขาประท้วงขึ้นมาเสียดื้อๆ "ฉันไม่ได้มาขอทาน..." พันธกานต์เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ ดวงตาคมปลาบจับจ้องใบหน้าเนียนใสที่เปื้อนเหงื่อบางๆ "แต่ฉันมาทวงสิทธิ์... ต้นไม้ฝั่งเธอรากมันล้ำเข้ามาในเขตที่ดินฉัน ทำให้แปลงผักของฉันเสียหาย เธอต้องชดใช้" รินรดาหรี่ตามองชายหนุ่มทันที เธอแอบสำรวจแปลงผักของเขาผ่านหางตาเมื่อวานนี้ รากไม้ที่ไหนจะล้ำไปถึงฝั่งนู้นได้ ไกลกันตั้งหลายเมตร ข้ออ้างชัดๆ! "อ๋อเหรอ? รากไม้งอกยาวทะลุมิติไปถึงฝั่งโน้นได้เลยสินะ พันธกานต์ นายคิดข้ออ้างได้สิ้นคิดมาก นายทหารปลดประจำการสมองเสื่อมหรือยังไง?" รินรดาตอกกลับทันควัน น้ำเสียงเยาะหยันแต่นุ่มนวลในที พันธกานต์มุมปากกระตุกขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ที่หาดูได้ยากปรากฏขึ้นบนใบหน้าคมคายที่กรำแดด "ปากกล้าดีนี่... ถ้าฉันบอกว่าฉันจะยึดเธอกับอาหารจานนั้นไว้เป็นเชลยข้อหาบุกรุกเขตแดนทางอากาศด้วยกลิ่นอาหาร เธอกล้าเถียงฉันไหม?" บรรยากาศรอบตัวราวกับหยุดนิ่ง เสียงลมพัดผ่านยอดไม้ไผ่รอบบ้านดังแว่วมาเบาๆ รินรดากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าสายตาของอดีตนายทหารหนุ่มไม่ได้ล้อเล่นเลยแม้แต่น้อย ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาใกล้จนเธอไม่มีทางถอยหลังอีกแล้ว ด้านหลังคือโต๊ะไม้เก่าๆ ส่วนด้านหน้าคือแผงอกแข็งแกร่งดั่งกำแพงเหล็ก ทว่า ในจังหวะที่หัวใจของหญิงสาวเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะเพราะความใกล้ชิดอันตรายนั้นเอง เสียงฝีเท้าหนักๆ พร้อมกับเสียงตะโกนโهاยโหนกจากปากของคนที่ไม่ได้รับเชิญก็ดังแทรกขึ้นมาจากหน้าปากทางเข้าสวน "รินรดา! นังหลานอกตัญญู! แกซ่อนตัวอยู่ที่นี่ใช่ไหม ออกมาเซ็นชื่อโอนที่ดินให้ฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ ไม่งั้นฉันจะแจ้งตำรวจข้อหาลักทรัพย์!" เสียงแหลมสูงของป้าสะใภ้จอมโลภดังทะลุเข้ามาในเขตสวน ทำลายบรรยากาศตึงเครียดแต่น่าค้นหาระหว่างคนทั้งสองลงในพริบตา รินรดาหน้าเปลี่ยนสีทันที ความโกรธเกรี้ยวพุ่งพล่านขึ้นมาถึงขั้วหัวใจ ญาติกลุ่มนี้ตามรังควานเธอไม่หยุดหย่อนจริงๆ พันธกานต์หันขวับไปมองตามเสียงนั้น ใบหน้าคมคายที่เคยผ่อนคลายเมื่อครู่กลับแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและดุดันขึ้นมาทันที รังสีอำมหิตของอดีตนายทหารแนวหน้าแผ่ซ่านออกมาจนบรรยากาศรอบตัวหนาทึบขึ้นถนัดตา เขาก้มลงมองรินรดาที่กำลังกำมือแน่นด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะเอ่ยกระซิบข้างใบหูของเธอด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้หัวใจของหญิงสาวกระตุกวูบ "อยู่เฉยๆ... เดี๋ยวฉันไปต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มนี้แทนเธอเอง ในฐานะ... เจ้าของที่ดินข้างๆ ที่รำคาญเสียงเห่าหอนพวกนี้เต็มที" พูดจบ พันธกานต์ก็ก้าวเดินยาวๆ มุ่งหน้าไปยังทางเข้าสวนโดยไม่รอคำอนุญาต ทิ้งให้รินรดายืนค้างอยู่กับจานผัดกะเพราหอมกรุ่นในมือ พร้อมกับหัวใจที่เต้นรัวแรงด้วยความรู้สึกที่คาดไม่ถึง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" เสมอมานะครับ