รันเวย์แห่งชีวิต

"เล่นสกปรกเป็นนิสัยแบบนี้ ไม่แปลกใจเลยค่ะที่แบรนด์เก่าของคุณถึงได้เจ๊งไม่เป็นท่า" เรย์แค่นยิ้ม เสียงของเธอราบเรียบแต่แฝงไปด้วยคมมีดที่พร้อมจะกรีดลึกเข้าไปในความมั่นใจของเอมิลี่ สายตาของดีไซเนอร์สาวจ้องมองแฟลชไดร์ฟสีดำในมืออีกฝ่ายอย่างไม่สะทกสะท้าน แม้บรรยากาศในห้องทำงานส่วนตัวของคริสติน่าจะคุกรุ่นไปด้วยความตึงเครียดจนเกือบจะหายใจไม่ออก คริสติน่าที่ยืนพิงขอบโต๊ะทำงานไม้โอ๊คดูสงบนิ่งผิดปกติ เธอขยับแว่นสายตาเพียงเล็กน้อย ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวคู่นั้นไม่ได้ฉายแววตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย เธอกลับยกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบช้าๆ ก่อนจะวางลงบนโต๊ะด้วยเสียงดัง 'กริ๊ก' ที่ฟังดูหนักแน่นกว่าปกติ "ลิขสิทธิ์งั้นเหรอคะ?" คริสติน่าทวนคำด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "เอมิลี่ คุณคงลืมไปว่าในโลกแฟชั่นชั้นสูง 'ชื่อเสียง' กับ 'ฝีมือ' คือสิ่งที่ก๊อปปี้ไม่ได้... คุณขโมยพิมพ์เขียวไปได้ แต่คุณไม่มีวันขโมย 'วิญญาณ' ของคอลเลกชันนี้ไปได้หรอกค่ะ" เอมิลี่หัวเราะร่วน เธอเดินวนรอบห้องเหมือนผู้ชนะที่กำลังรอดูเหยื่อดิ้นรน "วิญญาณ? น่าขำค่ะคริสติน่า สัญญาฉบับนี้มีลายเซ็นที่ปรึกษาของคุณอยู่ครบถ้วน ถ้าฉันปล่อยมันลงสื่อในอีกหนึ่งชั่วโมงข้างหน้า ชื่อของคุณและเรย์จะกลายเป็นแค่เรื่องตลกในงานกาล่าปีนี้" เรย์ก้าวออกมาข้างหน้า ร่างสูงโปร่งในชุดสูทคัตติ้งเนี้ยบเดินเข้าไปประชิดตัวเอมิลี่ เธอไม่ได้ใช้กำลัง แต่ใช้เพียงความเยือกเย็นสยบความพยศ "ลองกด 'Send' ดูสิคะ" มือของเรย์เอื้อมไปแตะขอบโต๊ะของคริสติน่า แล้วหยิบแท็บเล็ตเครื่องหนึ่งขึ้นมาเปิดโชว์ให้เห็นหน้าจอ "ก่อนที่คุณจะเข้ามา ฉันส่ง 'Original File' ที่ลงลายน้ำดิจิทัลแบบเข้ารหัสลับสองชั้นไปยังสมาคมแฟชั่นดีไซเนอร์แห่งชาติเรียบร้อยแล้ว ทุกจังหวะการตัดเย็บ ทุกหยดแรงบันดาลใจ ทุกรอยยับที่จงใจสร้าง... มันถูกจดทะเบียนเป็นผลงานชิ้นเอกที่ได้รับรองสิทธิ์ในนามของเรย์และคริสติน่าเมื่อสิบนาทีที่แล้ว" บรรยากาศในห้องเงียบกริบจนได้ยินเสียงแอร์ทำงาน เอมิลี่หน้าถอดสี มือที่ถือแฟลชไดร์ฟสั่นเทาเล็กน้อย "คุณหลอกฉัน..." เสียงของเอมิลี่แผ่วลง "เปล่าค่ะ" คริสติน่าเดินเข้ามาสมทบข้างเรย์ กลิ่นน้ำหอมราคาแพงและไอเย็นจากตัวเธอทำให้เอมิลี่ต้องก้าวถอยหลัง "นี่ไม่ใช่การหลอกลวง แต่นี่คือ 'คลาสเรียน' เรื่องความรอบคอบที่คุณควรจะเรียนรู้ไว้ ก่อนจะริอ่านมาเป็นศัตรูกับคนในวงการนี้อีก" คริสติน่าขยับเข้าไปใกล้จนใบหน้าเกือบชิดกัน "ออกไปค่ะ ก่อนที่ฉันจะให้ฝ่ายกฎหมายมาเชิญคุณออกไปพร้อมกับคดีฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายในข้อหาพยายามโจรกรรมทางปัญญา" เอมิลี่กำแฟลชไดร์ฟแน่นด้วยความแค้นเคือง ก่อนจะสะบัดหน้าหนีและเดินกระแทกส้นสูงออกจากห้องไปโดยไม่หันกลับมามองอีกเลย เมื่อประตูห้องปิดสนิท ความเงียบที่เข้ามาแทนที่ไม่ได้ทำให้บรรยากาศอึดอัด แต่กลับกลายเป็นความโล่งอกที่ไหลเวียนอยู่ในอากาศ เรย์หันไปมองคริสติน่าที่เพิ่งถอนหายใจยาวออกมา "คุณนี่ร้ายกาจกว่าที่ฉันคิดไว้นะคะ คุณบรรณาธิการ" เรย์เอ่ยพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก คริสติน่าหันมามองคนข้างตัว ดวงตาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับเต็มไปด้วยความอ่อนโยนที่หาดูได้ยาก เธอเอื้อมมือไปจัดปกเสื้อให้เรย์อย่างเบามือ "ถ้าไม่ร้าย ก็คงดูแลคนอย่างคุณไม่ได้หรอกค่ะ รันเวย์ในวันพรุ่งนี้... คุณพร้อมที่จะเฉิดฉายหรือยังคะ?" "สำหรับฉัน รันเวย์คือชีวิตค่ะ" เรย์คว้ามือคริสติน่ามากุมไว้ "แต่รันเวย์จะไม่มีความหมายเลย ถ้าคนที่เดินเคียงข้างฉันในตอนจบ ไม่ใช่คุณ" คริสติน่ายิ้ม เป็นรอยยิ้มที่งดงามที่สุดเท่าที่เรย์เคยเห็นมา "งั้นเราไปเตรียมงานปาร์ตี้ส่งท้ายของเรากันเถอะค่ะ... ปาร์ตี้ที่ฉันจะประกาศให้โลกแฟชั่นรู้ว่า หัวใจของฉันไม่ได้มีไว้เพื่อธุรกิจ แต่มันมีไว้เพื่อดีไซเนอร์ที่ชื่อ 'เรย์' คนเดียวเท่านั้น" ในคืนนั้น รันเวย์ที่ถูกจัดขึ้นในเพนต์เฮาส์หรูใจกลางเมือง ไม่ใช่แค่เวทีแฟชั่นโชว์คอลเลกชันใหม่ แต่เป็นพื้นที่แห่งความรักที่ทั้งคู่ช่วยกันเนรมิต แสงไฟระยิบระยับสะท้อนกับเนื้อผ้าซาตินและเลื่อมที่เรย์บรรจงออกแบบอย่างประณีต ดนตรีบรรเลงคลอเคล้าไปพร้อมกับเสียงแก้วแชมเปญกระทบกัน พวกเขาไม่ได้เฉลิมฉลองเพียงแค่ชัยชนะเหนือคู่แข่ง แต่เฉลิมฉลองให้กับความอดทน ความซื่อสัตย์ และความรักที่ผ่านบททดสอบอันโหดร้ายของวงการมายามาได้ เรย์ยืนมองคริสติน่าที่กำลังคุยกับแขกเหรื่อคนสำคัญด้วยความสง่าผ่าเผย ก่อนจะเดินเข้ามาหาเธอพร้อมแก้วเครื่องดื่มในมือ "เหนื่อยไหมคะ?" "ถ้ามีคุณอยู่ข้างๆ ต่อให้ต้องวิ่งมาราธอนบนรองเท้าส้นเข็มสิบสองนิ้ว ฉันก็ไม่เหนื่อยหรอกค่ะ" เรย์กระซิบข้างหูคริสติน่า เรียกเสียงหัวเราะเบาๆ จากอีกฝ่าย "ดีค่ะ งั้นคืนนี้เรามาเริ่ม 'คอลเลกชันใหม่' ของชีวิตเรากันดีกว่านะคะ... แบบที่ไม่มีใครมาขโมยไปได้อีก" ท่ามกลางแสงดาวที่ส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของเพนต์เฮาส์ สองหัวใจที่เคยแตกสลายจากความรักและความคาดหวัง ได้กลับมาหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียวบนรันเวย์แห่งชีวิตที่ไม่มีวันสิ้นสุด รันเวย์ที่ไม่ได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ แต่โรยด้วยความเข้าใจที่ลึกซึ้ง... และนั่นคือชัยชนะที่สวยงามที่สุดสำหรับทั้งคู่ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่ร่วมเดินทางบนรันเวย์สายนี้มากับควีนบีทูโกจนถึงตอนสุดท้ายนะคะ