ไฟล์ที่ถูกล็อก

เสียงซ่าของประจุไฟฟ้าที่วิ่งผ่านสายเคเบิลทองแดงแล่นเข้าสู่ประสาทสัมผัสของรินอย่างต่อเนื่อง กลิ่นโอโซนจางๆ ผสมกับกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อราคาถูกในห้องขังนิรภัยใต้ดินแห่งนี้เป็นสิ่งเดียวที่เตือนให้เขารู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ รินวางปลายนิ้วที่สั่นเทาเล็กน้อยลงบนขมับของร่างที่นั่งอยู่ตรงหน้า ฆาตกรที่ทางการขนานนามว่า 'มนุษย์ไร้เสียง' นั่งนิ่งราวกับรูปปั้น ดวงตาเบิกโพลงไร้แวว จ้องมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหน้าโดยไม่กะพริบตา แม้แต่เสียงหายใจยังแผ่วเบาจนแทบกลืนหายไปกับความเงียบงันของห้องขัง "อย่าพยายามเจาะเข้าไปลึกนักเลยครับริน" เสียงทุ้มต่ำและเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง คีรินยืนกอดอกพิงผนังคอนกรีต ใบหน้าของเขาครึ่งหนึ่งถูกบดบังด้วยเงา แสงไฟนีออนกะพริบถี่ๆ สะท้อนกับดวงตาที่ดูเหมือนจะรู้อะไรบางอย่างที่รินไม่รู้ "สมองของหมอนี่ถูกลบไปจนไม่เหลือเค้าเดิมแล้ว คุณกำลังพยายามงมเข็มในมหาสมุทรที่ไม่มีน้ำด้วยซ้ำ" รินไม่ได้หันไปมอง เขาปรับจูนค่าความถี่ของเครื่องเชื่อมต่อประสาทด้วยความใจเย็น "ถ้ามันว่างเปล่าจริงๆ คุณคงไม่มานั่งเฝ้าผมที่นี่หรอกครับ คีริน ผมรู้นะว่าคุณต้องการอะไร... ไม่ใช่แค่จับตัวฆาตกร แต่ต้องการ 'ไฟล์' ที่เขาซ่อนไว้ต่างหาก" คีรินแค่นหัวเราะในลำคอ เป็นเสียงที่ฟังดูแห้งแล้งและเต็มไปด้วยรอยร้าว "เราต่างก็มีสิ่งที่สูญเสียไปเพราะความทรงจำที่แตกสลายไม่ใช่หรือครับ? คุณตามหาความจริงเกี่ยวกับพี่ชาย ส่วนผม... ผมแค่ไม่อยากให้ความลับขององค์กรกัดกินเมืองนี้ไปมากกว่าเดิม" รินไม่ตอบโต้ เขาแตะแผงควบคุมบนข้อมือ หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าอ่อนสว่างวาบขึ้น แสดงผังโครงข่ายประสาทที่พันกันยุ่งเหยิงเหมือนปมเชือกที่ถูกดึงจนแน่น เขาสูดหายใจลึก สมาธิทั้งหมดถูกรวบรวมไปที่จุดกึ่งกลางของสมองฆาตกรตรงหน้า *เริ่มการเชื่อมต่อ... 5%... 12%...* ความเจ็บปวดแล่นแปลบเข้าที่ขมับของริน มันไม่ใช่ความเจ็บทางกาย แต่มันคือเศษเสี้ยวของภาพหลอนที่พุ่งทะลักเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก ภาพของตึกระฟ้าที่ถล่มลงมา เสียงกรีดร้องที่ถูกตัดตอนด้วยระบบดิจิทัล และใบหน้าของผู้ชายคนหนึ่ง... ใบหน้าที่รินจำได้แม่นยำว่าเป็นพี่ชายของเขาเอง รินขบกรามแน่น เหงื่อเย็นผุดขึ้นตามไรผม "ริน! ถอยออกมา เดี๋ยวนี้!" คีรินพุ่งเข้ามาจับไหล่เขาไว้ แรงบีบนั้นหนักหน่วงและหนักแน่นพอที่จะฉุดรินกลับสู่โลกแห่งความจริง "ระบบป้องกันความปลอดภัยของมันไม่ใช่แค่ไฟร์วอลล์ แต่มันคือ 'กับดัก' ถ้าคุณดื้อดึง คุณจะถูกลบตัวตนทิ้งไปพร้อมกับมัน" "ปล่อยผม" รินสะบัดไหล่ แรงของเขาอาจจะไม่มากเท่าอดีตเจ้าหน้าที่สืบสวนอย่างคีริน แต่สายตาของเขามุ่งมั่นเกินกว่าจะถอยหลัง "ผมเห็นแล้ว... เขารู้เรื่องพี่ชายผม เขาไม่ได้เป็นแค่ฆาตกร แต่เขาคือพยาน" รินเร่งพลังประมวลผลของเครื่องมือจนถึงขีดจำกัด เสียงเครื่องจักรในห้องเริ่มส่งเสียงหวีดแหลมสอดประสานกับเสียงหัวใจของเขาที่เต้นรัว บนหน้าจอโฮโลแกรม ปมเชือกที่พันกันยุ่งเริ่มคลายตัวออก เผยให้เห็นไฟล์ข้อมูลที่เป็นรหัสลับสีแดงฉาน มันไม่ใช่บันทึกอาชญากรรม แต่มันคือไฟล์คำสั่ง 'ล้างสมอง' ที่มีลายเซ็นดิจิทัลของใครบางคนที่รินรู้จักดี ทันใดนั้น ร่างของฆาตกรก็เกิดอาการชักกระตุกอย่างรุนแรง เลือดสีเข้มไหลออกจากจมูกและหูของเขา รินรีบดึงสายเชื่อมต่อออกแต่ดูเหมือนจะสายเกินไป จอโฮโลแกรมสั่นไหวและเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทก่อนจะแสดงข้อความหนึ่งบรรทัดขึ้นมา *[ไฟล์ที่ถูกล็อก: อัลกอริทึมสุดท้าย - สถานะ: เริ่มต้นการลบทิ้งถาวร]* "เกิดอะไรขึ้นกับเขา?" รินหันไปมองคีรินด้วยความตระหนก แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้เขาสะดุดลมหายใจ คีรินไม่ได้มีท่าทีตกใจแม้แต่น้อย เขากลับยืนจ้องมองรอยเลือดบนพื้นด้วยแววตาที่ว่างเปล่าราวกับกำลังรอคอยบางอย่าง "มันไม่ได้ถูกล็อกเพราะความลับหรอกครับริน" คีรินก้าวเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นบุหรี่ไฟฟ้าจางๆ จากตัวเขา "มันถูกล็อกเพราะว่าคนในไฟล์นั้น... กำลังยืนอยู่ในห้องนี้กับเรา" ก่อนที่รินจะทันได้ตั้งตัว เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเป็นจังหวะก็ดังมาจากประตูทางออกที่ควรจะล็อกตายสนิท เสียงนั้นค่อยๆ ใกล้เข้ามาพร้อมกับเสียงปลดล็อกกลอนประตูด้วยรหัสผ่านระดับสูงที่ไม่ควรจะมีใครในศูนย์วิจัยนี้รู้ ประตูห้องขังเปิดออกช้าๆ รินหันไปมองที่ประตู ความหวังที่จะพบความจริงพังทลายลงในพริบตา เมื่อร่างที่ปรากฏตัวอยู่หลังบานประตูนั้น ไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่เป็นบุคคลที่รินเชื่อมาตลอดว่าตายไปแล้วในอุบัติเหตุเมื่อห้าปีก่อน "มาถึงตรงนี้แล้วหรือริน" เสียงที่คุ้นเคยเอ่ยทักด้วยความนุ่มนวลที่น่าสะพรึงกลัว "น่าเสียดายนะ ที่ความจริงมักจะไม่สวยงามอย่างที่คุณวาดฝันเอาไว้" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางสู่ความมืดมิดในโลกไซเบอร์พังค์ใบนี้ไปด้วยกันครับ ไซเบอร์พังค์2099