เชฟมือทองกลายเป็นสะใภ้รอง

"ถ้ามึงยังจะกินข้าวของกูทั้งที่งานการในบ้านไม่คิดจะกระดิกนิ้วทำ ต่อไปก็อย่าหวังว่าจะได้แตะแม้แต่เศษข้าวติดก้นหม้อ! นังคนไร้ประโยชน์ วันๆ จ้องจะผลาญเสบียงของตระกูลจ้าวไม่หยุดหย่อน!" เสียงแผดกร้าวของหญิงวัยกลางคนดังทะลุโสตประสาทของผม... ไม่ใช่สิ ของ 'หลินซูเหยา' พร้อมกับแรงกระชากที่แขนอย่างรุนแรงจนร่างที่นอนอยู่บนแคร่ไม้ไผ่เก่าๆ แทบจะกลิ้งตกพื้น ความเจ็บแปลบแล่นปราดเข้าสู่สมอง ราวกับมีใครเอาเข็มพันเล่มมาทิ่มแทง ผม—หลินซูเหยา เชฟระดับมิชลินสตาร์ผู้ที่เพิ่งจะคว้ารางวัลจากการแข่งขันทำอาหารระดับโลกมาหมาดๆ ลืมตาขึ้นมาพบกับเพดานไม้ผุๆ ที่มีคราบเขม่าจับดำเป็นปื้น กลิ่นอับชื้นและกลิ่นสาบของดินโคลนโชยเข้าจมูกจนแทบสำลัก แทนที่จะเป็นกลิ่นเนยสดและเครื่องเทศราคาแพงในครัวระดับห้าดาวที่ผมคุ้นเคย "ตื่นแล้วเรอะ? นึกว่าตายห่าไปแล้วเสียอีก!" แม่สามีผม—นางหู ผู้หญิงที่ใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งความอาฆาตมาดร้าย ถลึงตามองผมราวกับเห็นศัตรูคู่อาฆาต ในมือถือไม้กวาดทางมะพร้าวเก่าๆ ที่พร้อมจะฟาดลงมาทุกเมื่อ ผมพยุงกายขึ้น ความทรงจำมหาศาลหลั่งไหลเข้ามาเหมือนเขื่อนแตก... ยุค 70 ยุคสมัยที่ความอดอยากคือเพื่อนสนิท และ 'หลินซูเหยา' ร่างนี้คือภรรยาที่แต่งเข้าบ้านตระกูลจ้าวมาได้เพียงสามเดือน แต่ถูกโขกสับราวกับทาส โดยมีสามีคือ จ้าวเฟิง นายทหารหนุ่มที่แทบจะไม่ได้กลับบ้านเพราะภารกิจรัดตัว ผมมองมือตัวเองที่สั่นเทา ผิวหนังที่เคยเนียนนุ่มจากการดูแลอย่างดีกลับสากกร้านและเต็มไปด้วยรอยขีดข่วน แต่นัยน์ตาของผมไม่ได้มีความหวาดกลัวอย่างที่นางหูคาดหวัง ในฐานะเชฟที่ผ่านสมรภูมิในครัวมานับสิบปี การคุมสติคือทักษะพื้นฐานที่สุด "แม่ครับ" ผมเอ่ยขึ้น น้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความเฉียบขาดจนนางหูชะงักไปครู่หนึ่ง "ถ้าคนในบ้านนี้อดตายไปเสียก่อน แรงงานที่แม่คอยกดขี่จะหามาจากไหน? ข้าวสารในถังเหลืออยู่ไม่ถึงกำมือ แต่มองดูรอบบ้านสิครับ... แม่ยังจะเอาแรงมาด่าผม แทนที่จะวางแผนว่ามื้อเย็นนี้เราจะรอดกันไปได้อย่างไร" "มึง! มึงกล้าสั่งสอนกูเรอะ!" นางหูง้างไม้กวาดขึ้นเหนือหัว ผมไม่ถอยหลังแม้แต่ก้าวเดียว สายตาประสานกับนางนิ่งสนิท ราวกับกำลังประเมินคุณภาพของวัตถุดิบเน่าเสีย "ถ้าแม่ฟาดลงมา แล้วผมสลบไป ใครจะทำกับข้าว? ใครจะดูแลบ้าน? และถ้าสามีผมกลับมาเห็นสภาพภรรยาเขาเป็นแบบนี้ แม่คิดว่าเขาจะยังส่งเงินเดือนทั้งหมดมาให้แม่เก็บไว้คนเดียวอยู่หรือเปล่า?" คำว่า 'เงินเดือน' คือจุดตายของคนเห็นแก่ตัว นางหูชะงัก ไม้กวาดค้างเติ่งกลางอากาศ เธอแค่นเสียงฮึดฮัดก่อนจะโยนมันทิ้งลงพื้น "ดี! ถ้ามึงเก่งนัก ก็หาทางทำอะไรกินให้ได้ภายในเย็นนี้ ถ้ามื้อนี้ไม่มีอะไรตกถึงท้องคนในบ้าน... คืนนี้มึงก็นอนหน้าประตูคอกหมูนั่นแหละ!" เมื่อนางเดินกระทืบเท้าออกไป ผมจึงถอนหายใจยาว ความทรงจำเกี่ยวกับการมีอยู่ของ 'ระบบคลังอาหาร' พลันปรากฏขึ้นในมโนภาพ มันไม่ใช่แค่เครื่องมือธรรมดา แต่มันคือห้องครัวส่วนตัวที่บรรจุวัตถุดิบชั้นเลิศจากทุกยุคสมัยที่ผมเคยครอบครอง ผมสำรวจครัวเก่าๆ ที่แทบไม่มีอะไรเลยนอกจากหัวไชเท้าเหี่ยวๆ และเกลือเพียงหยิบมือ 'แค่นี้จะทำอะไรได้? อ้อ... ลืมไป ในมิติของผมยังมีน้ำสต๊อกเข้มข้นที่ตุ๋นทิ้งไว้ก่อนข้ามเวลามา' ผมเริ่มลงมือทันที ไม่ใช่การทำอาหารแบบขอไปที แต่คือการพลิกฟื้นวิกฤตให้เป็นโอกาส ผมหยิบหัวไชเท้าขึ้นมา ฝานเป็นแผ่นบางเฉียบอย่างแม่นยำด้วยมีดทื่อๆ เล่มนั้น ทักษะการใช้มีดที่ฝึกฝนมานับหมื่นชั่วโมงทำให้มันกลายเป็นศิลปะ ผมแอบหยดน้ำสต๊อกเข้มข้นจากมิติลงไปในน้ำเดือดเพียงเล็กน้อย กลิ่นหอมฟุ้งของโครงไก่และสมุนไพรจีนโชยตลบไปทั่วทั้งบ้าน จนคนทั้งบ้านต้องหยุดชะงัก ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นและคุ้นเคยดังมาจากหน้าประตูบ้าน ผมเงยหน้าขึ้นมอง ชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เปรอะเปื้อนไปด้วยฝุ่นและคราบดินยืนอยู่ตรงนั้น ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องมาที่ผมด้วยความประหลาดใจ... เขาไม่ใช่ใครที่ไหน จ้าวเฟิง สามีของผม แต่ทว่า... เขามิได้มาคนเดียว ข้างกายเขามีชายชราท่าทางน่าเกรงขามในชุดกางเกงจีนสีน้ำเงินเข้มที่ดูสะอาดสะอ้านยืนอยู่ด้วย ดวงตาของชายชราผู้นั้นเบิกกว้างเมื่อสัมผัสกลิ่นหอมจากครัวของผม "นี่หรือ... กลิ่นของเมนูที่เจ้าเล่าให้ฟังว่า 'ตำรับลับที่หายสาบสูญ'?" ชายชราเอ่ยถามเสียงสั่น จ้าวเฟิงหันมาสบตาผม สายตาของเขาเต็มไปด้วยคำถามที่ไม่คาดคิด ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามเส้นทางชีวิตใหม่ของผมในสมรภูมิครัวแห่งนี้ครับ