แบบร่างที่ไร้ที่ติ

“คุณทินกร... ผมว่าคุณควรกลับไปทบทวนความหมายของคำว่า ‘พื้นที่ใช้สอย’ ใหม่นะ ก่อนที่จะเอาความติสต์แตกของคุณมาพังโปรเจกต์ระดับพันล้านของผม” น้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลกดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันภายในห้องประชุมชั้นบนสุดของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ปรินทร์ไม่ได้ตะโกน แต่ทุกคำที่เขากล่าวออกมาเหมือนมีดโกนอาบน้ำผึ้งที่กรีดลงบนกระดาษแบบร่างสถาปัตยกรรมของทินกรจนยับยู่ยี่ในความรู้สึก ทินกรเงยหน้าขึ้นจากแล็ปท็อป ดวงตาเรียวรีที่มักจะฉายแววท้าทายเสมอในยามปกติบัดนี้หรี่ลงเล็กน้อย เขาไม่ได้สะทกสะท้านกับรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมาจากชายหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลตรงหน้า มือเรียวถอดแว่นสายตาออกแล้ววางลงบนโต๊ะด้วยจังหวะที่เชื่องช้าทว่าหนักแน่น “ถ้าคุณต้องการ ‘กล่องคอนกรีต’ ที่ไร้ชีวิตและไร้จิตวิญญาณเพื่อไปขายเศรษฐีที่ซื้อบ้านไว้แค่เก็งกำไร คุณก็จ้างบริษัทสถาปนิกโหลๆ ตามตลาดนัดได้เลยครับคุณปรินทร์” ทินกรเน้นคำว่า ‘โหลๆ’ อย่างจงใจ “แต่ถ้าคุณจ้างผมมาเพื่อออกแบบบ้านที่เรียกว่า ‘บ้าน’ จริงๆ กรุณาหุบปากแล้วฟังเหตุผลว่าทำไมผมถึงตัดพื้นที่ส่วนเกินที่คุณว่าทิ้งไป” ปรินทร์ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้หนังราคาแพง เขาก้าวเข้ามาหาทินกรเพียงไม่กี่ก้าว ความสูงที่เหนือกว่าทำให้เขาดูเหมือนเจ้าป่าที่กำลังต้อนเหยื่อให้จนมุม แววตาของปรินทร์วาวโรจน์ด้วยความโกรธที่ถูกท้าทายศักดิ์ศรี “งานของผมต้องขายได้ ไม่ใช่เอาไว้สนองความอาร์ตของสถาปนิกตกอับที่ไม่มีใครจ้าง” ปรินทร์โน้มตัวลงไปกระซิบชิดใบหูของอีกฝ่าย กลิ่นน้ำหอมไม้กฤษณาจางๆ ของเขาราวกับจะแผดเผาผิวแก้มของทินกร “อย่าให้ผมต้องเตือนเป็นครั้งที่สองว่าใครเป็นคนจ่ายเงินเดือนให้คุณ” ทินกรแสยะยิ้มที่มุมปาก ไม่มีความกลัวหลงเหลืออยู่ในแววตาคู่นั้น เขารู้ดีว่าความรู้สึกของเขาในตอนนี้มันไม่ใช่แค่ความโกรธ แต่มันคือความรำคาญที่กลายพันธุ์เป็นความดึงดูดอย่างประหลาด แรงดึงดูดที่เขารู้ดีว่าถ้าเผลอตัวลงไปเล่นด้วย... หัวใจที่พังทลายมาแล้วครั้งหนึ่งของเขาจะต้องแหลกละเอียดเป็นผุยผง “เงินเดือนของคุณ ผมคืนให้ได้ถ้ามันจะทำให้ผมได้ออกแบบในสิ่งที่ต้องการ” ทินกรสวนกลับทันควัน “แต่จรรยาบรรณวิชาชีพผมไม่ขาย... โดยเฉพาะกับคนที่มีหัวใจเป็นหินอย่างคุณ” “หึ จรรยาบรรณงั้นเหรอ?” ปรินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ สายตาของเขาไล่มองตั้งแต่โครงหน้าเรียว จมูกรั้น ไปจนถึงริมฝีปากที่ขยับเถียงเขาไม่หยุด “ผมจะสอนให้รู้ว่าในโลกของธุรกิจที่แท้จริงน่ะ ‘ความรั้น’ มันมีราคาแพงกว่าที่คุณคิดไว้เยอะ” ทินกรลุกขึ้นยืนประจันหน้า ระยะห่างระหว่างทั้งคู่เหลือเพียงไม่กี่นิ้วจนลมหายใจอุ่นร้อนเริ่มปะทะกัน ความตึงเครียดในอากาศพุ่งสูงขึ้นจนแทบหายใจไม่ออก ทินกรเกลียดความรู้สึกที่หัวใจเขากำลังเต้นแรงผิดจังหวะ แต่มันก็ยากเกินกว่าจะควบคุม ในตอนที่ทินกรกำลังจะเอ่ยคำพูดที่เจ็บแสบกว่าเดิมเพื่อปิดฉากการปะทะฝีปาก เสียงเคาะประตูห้องประชุมก็ดังขึ้นสองสามครั้ง ก่อนที่บานประตูบานใหญ่จะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ได้รับอนุญาต “คุณปรินทร์คะ... มีสายด่วนจากทางบ้านแจ้งว่าเรื่องที่คุณกังวล ‘คนคนนั้น’ กลับมาแล้วค่ะ” เลขาสาวที่เดินหน้าตื่นเข้ามาหยุดชะงักเมื่อเห็นภาพเหตุการณ์ตรงหน้า—ปรินทร์ที่กำลังกักตัวทินกรไว้ด้วยแขนทั้งสองข้างที่เท้ากับโต๊ะประชุม ทั้งคู่หันไปมองต้นเสียงพร้อมกันด้วยแววตาที่ยังไม่ละความคุกรุ่น ปรินทร์ชะงักไปชั่วขณะ มือที่เคยดูดุดันลดระดับลงโดยอัตโนมัติ ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยบัดนี้กลับซีดเผือดลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อได้ยินประโยคนั้น ทินกรขมวดคิ้วด้วยความสงสัย เขาเห็นความสั่นไหวในดวงตาของปรินทร์เพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ชายหนุ่มจะหันกลับมาจ้องเขาด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มันไม่ใช่ความโกรธ... แต่มันคือความหวาดกลัวที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากเย็นชา “ออกไปก่อน” ปรินทร์สั่งเลขาด้วยเสียงที่แหบพร่า ก่อนจะหันมามองทินกรอีกครั้ง คราวนี้มือหนาคว้าข้อมือของทินกรไว้แน่นจนอีกฝ่ายนิ่วหน้า “เกมนี้ยังไม่จบ... และต่อจากนี้ นายไม่มีทางหนีออกจากเซฟโซนของฉันได้อีกต่อไป” ปรินทร์ดึงทินกรเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน ก่อนจะกระซิบประโยคที่ทำเอาทินกรตัวแข็งทื่อ “เพราะ ‘คนคนนั้น’ ที่กำลังกลับมา... คือคนเดียวกับที่เคยทำให้นายต้องวิ่งหนีจากความรักมาจนถึงวันนี้ไงล่ะ ทินกร” ขอบคุณที่ติดตามอ่านและร่วมเดินทางไปกับความสัมพันธ์ที่เต็มไปด้วยรอยร้าวของพวกเขานะคะ แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ