บทเพลงแห่งชัยชนะ

"ตรานั่น... มันหมายความว่าอย่างไรกันแน่?" ผมถามออกไปโดยไม่ละสายตาจากข้อมือของชายตรงหน้า ความเงียบงันในโถงดันเจี้ยนชั้นลึกกดทับลงมาจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองเต้นเป็นจังหวะหนักหน่วง บอสใหญ่ที่เพิ่งสลายกลายเป็นละอองแสงสีทองไปเมื่อครู่ยังคงทิ้งความอุ่นร้อนไว้ในอากาศ แต่ความเย็นเยียบที่แล่นพล่านจากข้อมือเขาสู่ความนึกคิดของผมนั้นรุนแรงยิ่งกว่า ชายปริศนาคลี่ยิ้มจางๆ มันไม่ใช่รอยยิ้มของผู้ชนะ แต่มันคือรอยยิ้มของคนที่รอคอยจุดจบนี้มานานแสนนาน เขาค่อยๆ ดึงแขนเสื้อลงปกปิดตราประทับสีนิลคู่นั้นอย่างใจเย็น "คำตอบไม่ได้อยู่ที่ว่ามันหมายความว่าอย่างไรครับเอส แต่อยู่ที่ว่า... ทำไมระบบถึงอนุญาตให้คนที่มีมันครอบครอง 'สิทธิ์ขาด' ในการทำลายโครงสร้างของเกมนี้ต่างหาก" ลิลลี่ที่ยืนอยู่ข้างกายผมในร่างโฮโลแกรมสั่นไหวเล็กน้อย ดวงตาของเธอฉายแววตื่นตระหนกที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน เธอพยายามแทรกแซงการเชื่อมต่อกับระบบเพื่อตรวจสอบข้อมูล แต่สิ่งที่ตอบกลับมามีเพียงเสียงซ่าคล้ายคลื่นรบกวน "เอส... อย่าเชื่อเขา" ลิลลี่กระซิบเสียงสั่น "ดาต้าของเขามัน... มันไม่มีตัวตนอยู่ในเซิร์ฟเวอร์หลัก เหมือนเขาเป็นบั๊กที่เขียนตัวเองขึ้นมาซ้อนทับกฎเกณฑ์ทั้งหมด" ผมไม่ได้ตอบลิลลี่ แต่สายตาผมยังคงจดจ้องไปที่ดวงตาของชายผู้นั้น บรรยากาศรอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป รอยแยกบนเพดานดันเจี้ยนกำลังปิดตัวลงอย่างช้าๆ โครงสร้างของดันเจี้ยนที่เคยถูกออกแบบโดยโปรแกรมเมอร์กำลังถูกเขียนทับใหม่ด้วยรหัสสีขาวสว่างไสว พื้นดินที่เคยขรุขระเริ่มเรียบเนียนขึ้น ราวกับว่าโลกใบนี้กำลังพยายามซ่อมแซมตัวเองจากความเสียหายที่ผมเป็นคนก่อ "คุณคือคนทรยศคนนั้นใช่ไหม?" ผมถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "คนที่ดึงตัวผมเข้ามาในเกมนี้... ในวันที่กิลด์เก่าของผมหักหลังและฆ่าตัวละครผมทิ้ง" เขาก้าวเข้ามาหาผมหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลทำให้ผมต้องเรียกดาบระดับตำนานออกมาถือไว้ในมือโดยสัญชาตญาณ แต่เขากลับไม่มีท่าทีคุกคาม เขาเพียงแค่หยุดห่างจากผมหนึ่งช่วงแขน แล้วกระซิบด้วยน้ำเสียงที่ผมคุ้นเคยอย่างประหลาด "ผมไม่ได้ดึงคุณเข้ามาเพื่อล้างแค้นเอส แต่ผมดึงคุณเข้ามาเพื่อ 'พิพากษา' กิลด์ที่ขโมยผลงานของคุณไปครอบครองต่างหาก และตอนนี้... เมื่อบอสถูกกำจัด ระบบสมดุลใหม่ก็เริ่มทำงานแล้ว กิลด์พวกนั้นกำลังจะสูญเสียทุกอย่างที่พวกมันสร้างมาด้วยความโกง" ทันใดนั้น หน้าต่างแจ้งเตือนสีแดงฉานก็เด้งขึ้นมาตรงหน้าผมรัวๆ ไม่ใช่แค่ผม แต่เป็นผู้เล่นทุกคนทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์ [ระบบประกาศ: ตรวจพบความผิดปกติของค่าสถานะกิลด์หลัก - การครอบครองไอเทมผิดกฎหมายจะถูกยกเลิก] [ระบบประกาศ: สมดุลโลกถูกรีเซ็ต ไอเทมระดับตำนานทั้งหมดจะกลับคืนสู่จุดเริ่มต้น] ผมมองดูหน้าต่างแจ้งเตือนเหล่านั้นด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ความแค้นที่สั่งสมมานานนับปีดูเหมือนจะถูกชำระล้างด้วยระบบที่ผมเป็นคนทำลายลง แต่นั่นหมายความว่าสิ่งที่ผมพยายามไล่ล่ามาตลอด... ก็จะหายไปพร้อมกับมันด้วยเช่นกัน "เสียดายนะครับ" ชายคนนั้นกล่าวพลางหันหลังให้ "ความพยายามของคุณในฐานะนักล่าไอเทมระดับตำนาน จบลงด้วยการที่ทุกอย่างกลายเป็นศูนย์" "ถ้าทุกอย่างกลายเป็นศูนย์ แล้วทำไมตราประทับบนข้อมือเราถึงยังอยู่?" ผมสวนกลับทันที เขาชะงักฝีเท้าโดยไม่หันกลับมามอง "เพราะเราไม่ใช่ไอเทมไงครับเอส... เราคือ 'ผู้คุมกฎ' รุ่นถัดไปที่จะต้องเลือกว่า จะทำลายเกมนี้ทิ้ง หรือจะสร้างโลกใหม่ที่ไม่มีใครต้องถูกทรยศอีกต่อไป" เขาก้าวเดินหายเข้าไปในแสงสว่างที่กำลังกลืนกินดันเจี้ยน ทิ้งให้ผมยืนอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้น ลิลลี่ทรุดตัวลงคุกเข่า แสงของเธอกำลังจางหายไป "เอส... รีบทำอะไรสักอย่างสิคะ" ลิลลี่ร้องบอก "ถ้าคุณไม่ตัดสินใจเดี๋ยวนี้ ระบบจะลบตัวตนของฉันทิ้ง เพราะฉันคือส่วนหนึ่งของบั๊กที่เขาพูดถึง!" ผมมองเห็นตัวเลือกที่เด้งขึ้นมาตรงหน้า ผมมีเวลาเพียงไม่กี่วินาทีก่อนที่โลกใบนี้จะรีเซ็ตใหม่ทั้งหมด ในหน้าต่างนั้นมีคำสั่งเพียงสองบรรทัด: [1. ยอมรับสถานะผู้คุมกฎ: ทำลายระบบเดิมทิ้งทั้งหมด รวมถึงตัวละครของลิลลี่] [2. สละตราประทับ: เพื่อแลกกับการรักษาชีวิตของลิลลี่ แต่ตัวคุณจะถูกลบออกจากเซิร์ฟเวอร์ตลอดกาล] หัวใจของผมเต้นรัวเหมือนกลองรบ ผมมองลิลลี่ที่พยายามยิ้มให้ผมทั้งน้ำตา ในขณะที่มืออีกข้างของผมที่ประทับตราสีนิลเริ่มส่องแสงสว่างจ้าจนร้อนผ่าวไปถึงกระดูก ผมกำดาบในมือแน่น ตัดสินใจกระชากหน้าต่างระบบทิ้ง แล้วก้าวเดินไปหาลิลลี่ พร้อมกับตะโกนขึ้นไปบนฟ้าว่า "ฉันไม่เลือกทั้งสองอย่าง!" ทันใดนั้นเอง... พื้นดินที่ผมยืนอยู่ก็แตกออกเป็นเสี่ยงๆ ร่างของชายปริศนาปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งจากความมืดมิดเบื้องหลัง พร้อมกับเสียงกระซิบที่ทำให้เลือดในกายผมเย็นเฉียบ "คุณมาสายไปแล้วเอส... เพราะในขณะที่คุณกำลังลังเล 'พวกมัน' ก็เดินเข้ามาหาคุณแล้ว" ผมหันกลับไปด้านหลัง สิ่งที่เห็นไม่ใช่ผู้เล่นคนอื่น แต่เป็น... 'เงา' ของตัวผมเองที่ก้าวออกมาจากรอยแยกมิติ พร้อมกับดาบที่เหมือนกับของผมทุกประการ และดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับเครื่องจักรที่ไร้หัวใจ ขอบคุณที่ติดตามการเดินทางของผมมาจนถึงบทสรุปที่ใกล้เข้ามานะครับ กิลด์มาสเตอร์เอส