รสชาติที่น่ารำคาญ

คราบน้ำมันสีอำพันที่เคลือบบนเนื้อปลาค็อดฉ่ำวาวสะท้อนแสงไฟนีออนสีส้มจากห้องครัวระดับไฮ엔ด์ กลิ่นหอมของเนยกระเทียมผสมผสานกับความเผ็ดร้อนของพริกไทยเสฉวนลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ บ่งบอกถึงความตั้งใจร้อยเปอร์เซ็นต์ที่ถูกใส่ลงไปในจานอาหารตรงหน้า เรย์ยืนมองผลงานของตัวเองด้วยความภาคภูมิใจ เลือดรักการทำอาหารที่สืบทอดมาจากพ่อเดือดพล่านอยู่ในอก พร้อมที่จะพิสูจน์ให้ไอ้มาเฟียหน้าตายคนนั้นได้รู้ว่า ร้านอาหารเล็กๆ ที่กำลังจะเจ๊งของเขามีค่ามากกว่าเศษกระดาษทิชชูที่มันใช้เช็ดปาก "เสร็จแล้วครับ เมนูพิเศษ 'ค็อดซอสพริกเสฉวนระเบิดอารมณ์' รับรองว่าคุณจะลืมรสชาติขยะราคาแพงที่เคยกินมาทั้งชีวิต" เรย์เอ่ยด้วยน้ำเสียงมั่นอกมั่นใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายท้าทายขณะวางจานกระเบื้องสีดำสนิทลงบนโต๊ะอาหารวีไอพีของพาร์ที้รูมสุดหรู คีย์นั่งไขว่ห้างอยู่บนโซฟาหนังแท้สีดำสนิท ชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปทำให้เจ้าตัวดูทรงอำนาจและเย่อหยิ่งจนน่าหมั่นไส้ ดวงตาคมกริบราวกับพยัคฆ์ซ่อนเล็บปรายตามองจานอาหารแวบหนึ่ง ก่อนจะเงยขึ้นสบตากับเชฟจำเป็นที่ยืนกอดอกเชิดหน้าชูตาอยู่ตรงหน้า ความเงียบงันปกคลุมพื้นที่ชั่วขณะ มีเพียงเสียงเพลงแจ๊สเบาๆ จากลำโพงบลูทูธราคาแพงที่ขับเน้นบรรยากาศตึงเครียดให้เด่นชัดขึ้น คีย์ไม่แม้แต่จะแตะต้องส้อมหรือมีด เขาเพียงแค่เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง มุมปากหยักลึกยกยิ้มเยาะเย้ยที่ทำเอาเรย์คิ้วกระตุกทันที "นี่คืองานศิลปะ หรือเศษอาหารที่กวาดมาจากก้นกระทะกันแน่, เชฟเรย์?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งขั้วโลกเอ่ยขึ้นอย่างไม่ไว้หน้า ดวงตาสีเข้มจ้องมองจานอาหารด้วยความดูแคลน "กลิ่นฉุนกึกจนแสบจมูก นึกว่าน้ำมันเครื่องรถบรรทุกซะอีก หน้าตาเหมือนกองขยะเปียกที่ผ่านการย่อยมาแล้วรอบหนึ่ง คุณกล้าเรียกสิ่งนี้ว่าอาหารหรูในปาร์ตี้รูมของผมได้ยังไง?" เรย์หน้าชาดังกึกราวกับโดนตบกลางสี่แยก ความมั่นใจที่พกมาเต็มร้อยหล่นวูbลงไปกองที่ตาตุ่ม มือที่กอดอกอยู่เผลอกำหมัดแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว "ปากเสียแบบนี้ แสดงว่าลิ้นของคุณคงด้านชาจนรับรสชาติที่ซับซ้อนไม่ออกสินะครับ!" เรย์สวนกลับทันควันโดยไม่คิดจะรักษามารยาทอีกต่อไป ดวงตาคู่สวยวาวโรจน์ด้วยความโกรธ "อาหารจานนี้ผมใช้เวลาเคี่ยวซอสถึงสามชั่วโมง เนื้อปลาสดๆ ส่งตรงจากเรือประมงเมื่อเช้า ถ้าคุณไม่มีปัญญาเสพสุนทรียะทางรสชาติ ก็บอกมาตรงๆ เถอะครับ ว่าเกิดมาเคยชินกับการกินแต่อาหารหมาๆ เลยแยกไม่ออกว่าอะไรคือความประณีต!" คีย์หรี่ตาลงเล็กน้อย รังสีความกดดันแผ่ซ่านออกจากร่างสูงใหญ่จนบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงหลายองศา แทนที่จะโกรธเกรี้ยวเหมือนผู้มีอิทธิพลทั่วไปที่โดนเด็กเมื่อวานซืนด่ากราด คีย์กลับลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดตัวเชฟปากเก่งอย่างรวดเร็วจนเรย์ต้องผงถอยหลังโดยอัตโนมัติ แต่แผ่นหลังกลับชนเข้ากับเคาน์เตอร์บาร์เสียแล้ว กลิ่นอายบุหรี่จางๆ ผสมกับน้ำหอมราคาแพงพุ่งเข้าแตะจมูก เรย์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อพบว่าระยะห่างระหว่างเขากับผู้ชายตรงหน้านั้นใกล้จนเกินไป ใบหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาของคีย์เต็มไปด้วยความดุดันและ... อะไรบางอย่างที่อ่านไม่ออก "ปากดีจังนะ..." คีย์กระซิบชิดริมหูกลิ่นกระซิบกระซาบนั้นทุ้มต่ำจนสั่นสะท้อนไปถึงหัวใจของคนฟัง "กล้าท้าทายผม ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าพูดจาแบบนี้ใส่ผมเลยสักคน รู้ไหมว่าจุดจบของคนอวดดีในถิ่นของผมมันคืออะไร?" "ผมไม่สนใจหรอกครับว่าถิ่นของคุณจะป่าเถื่อนแค่ไหน แต่ถ้าคุณจะติเพื่อก่อ กรุณาใช้สมองคิดคำพูดที่ดีกว่านี้ ไม่ใช่ใช้แค่ความอวดดีมากลบเกลื่อนความไร้รสนิยมของคุณ!" เรย์เชิดหน้าสู้ แม้หัวใจจะเต้นรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก ความใกล้ชิดนี้มันอันตรายเกินไป อันตรายต่อหัวใจที่ดันเผลอไผลไปกับกลิ่นกายสะอาดๆ และแผงอกกว้างที่แนบชิด คีย์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกวาดมองริมฝีปากที่ขยับเถียงไม่หยุดก่อนจะเลื่อนกลับมาสบตา "งั้นเหรอ... งั้นเรามาพิสูจน์กันไหม ว่าระหว่างปากกับฝีมือ อันไหนมันจะแน่กว่ากัน" นิ้วเรียวหนายื่นออกไปหมายจะเชยคางมนขึ้นมา แต่วินาทีที่ปลายนิ้วสัมผัสโดนผิวแก้มเนียน เสียงเคาะประตูกระจกบานใหญ่ด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน *ก๊อกๆๆ!* ทั้งคู่ชะงัก คีย์ขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดที่ถูกมารผจญเข้ามาขัดจังหวะความสนุก ส่วนเรย์รีบใช้จังหวะนั้นผลكอกแกร่งออกทันทีเพื่อกอบโกยอากาศเข้าปอด ประตูบานเลื่อนถูกเปิดผางอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของลูกน้องคนสนิทที่หอบหายใจกระฮึกกระหัก ใบหน้าซีดเผือกด้วยความตื่นตระหนก "นายครับ! แย่แล้วครับ... พวกสารวัตรทหารบุกเข้ามาตรวจค้นคลับเราแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเข้ามาสัมผัสรสชาติความคลั่งรักนี้นะครับ