ฟื้นคืนชีพในร่างสวะ

"ขยับไม่ได้... แม้แต่ปลายนิ้วก็ยังไร้ซึ่งความรู้สึก" กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในลำคอคือสิ่งแรกที่หลี่จวินสัมผัสได้ รสชาติขมปร่าของยาห้ามเลือดราคาถูกผสมกับเศษดินโคลนทำให้เขารู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างประหลาด เขาพยายามรวบรวมสมาธิเพื่อสำรวจภายในร่างกาย แต่สิ่งที่พบกลับเป็นความว่างเปล่าที่แสนสาหัส ราวกับมหาสมุทรแห่งลมปราณอันกว้างใหญ่ที่เขาเคยครอบครองถูกสูบหายไปสิ้น เหลือเพียงเส้นชีพจรที่บอบช้ำจนเปราะบางราวกับใยแมงมุมที่พร้อมจะขาดสะบั้นทุกเมื่อ 'นี่ข้า... ตายแล้วหรือ?' ความคิดนั้นแล่นผ่านสมองไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ความทรงจำแปลกปลอมจะถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ถล่มเกาะร้าง ภาพของเด็กหนุ่มผู้มีใบหน้าซูบตอบ นัยน์ตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัว และความอัปยศที่ถูกศิษย์ร่วมสำนักรุมทำร้ายจนสิ้นใจ... นามของเจ้าของร่างนี้คือ 'หลี่จวิน' เช่นเดียวกับเขา แต่มันกลับเป็นเพียงสวะที่ไร้รากปราณแห่งสำนักเมฆาคล้อย "ตื่นแล้วรึไอ้ขยะ?" เสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความสมเพชดังขึ้นเหนือหัว หลี่จวินฝืนปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นมอง ชายร่างกำยำในชุดศิษย์ชั้นในของสำนักยืนตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ในมือของมันถือกระบี่เหล็กกล้าที่ยังมีคราบเลือดสดๆ ของเขาติดอยู่ หลี่จวินไม่ได้ตอบโต้ สายตาของเขาสงบนิ่งดุจผิวน้ำยามไร้ลม แต่มันกลับแฝงไปด้วยแรงกดดันที่ทำให้ศิษย์ผู้นั้นชะงักไปชั่วครู่ มันรู้สึกราวกับถูกจ้องมองโดยสัตว์ร้ายที่จำศีลมานับหมื่นปี ไม่ใช่สายตาของศิษย์สวะที่มันเพิ่งซ้อมจนปางตายเมื่อครู่ "จ้องอะไร? อยากกินกระบี่ข้าเพิ่มอีกสักแผลหรือไง!" มันตวาดพลางเงื้อกระบี่ขึ้นหมายจะฟาดฟันซ้ำ หลี่จวินกัดฟันแน่น แม้ร่างกายจะไร้ปราณ แต่วิญญาณมหาเทพหาได้สยบยอมต่อศัตรูไม่ เขาพลิกตัวหลบคมกระบี่อย่างเฉียดฉิวด้วยสัญชาตญาณที่ฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณ แม้ความเจ็บปวดจะแล่นพล่านไปทั่วร่างจนแทบขาดใจ แต่จังหวะการเคลื่อนไหวของเขานั้นกลับมีความงดงามและแม่นยำอย่างประหลาด ท่ามกลางวิกฤตแห่งความเป็นตาย สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเงาร่างสายหนึ่งที่พุ่งตัวเข้ามาจากทางหน้าประตูห้องพักอันทรุดโทรม นั่นคือสตรีชุดขาวที่ดูราวกับเทพธิดาที่หลุดออกมาจากม่านหมอก กลิ่นหอมจางๆ ของดอกเหมันต์โชยปะทะจมูก นางไม่ได้กล่าววาจา แต่เพียงสะบัดฝ่ามือเบาๆ ไอเย็นยะเยือกก็พุ่งเข้ากระแทกร่างของศิษย์ชั้นในผู้นั้นจนกระเด็นออกไปนอกห้อง ปะทะกับกำแพงจนกระอักเลือดออกมาคำโต นางคือ 'เฟยหรง' ศิษย์พี่หญิงผู้ถือครองวิชาน้ำแข็งนิรันดร์ ผู้ที่ใครต่างหวาดเกรงในความเย็นชาและอำนาจการตบะที่เหนือชั้น นางก้าวเข้ามาใกล้ร่างของหลี่จวิน ดวงตาคู่สวยดุจดารานัยน์ตาหงส์จ้องมองเขาด้วยความรู้สึกที่อ่านไม่ออก แววตาของนางที่เคยเย็นชาประหนึ่งน้ำแข็งหมื่นปี กลับไหวระริกคล้ายมีความโศกเศร้าซ่อนอยู่ลึกๆ นางย่อตัวลงประคองศีรษะของเขาขึ้นมาอย่างแผ่วเบา สัมผัสจากมือของนางเย็นเยียบแต่กลับอบอุ่นในหัวใจของหลี่จวินอย่างบอกไม่ถูก "เจ้า... โง่เขลาเหลือเกิน" เสียงหวานใสของนางสั่นเครือเล็กน้อย "เหตุใดจึงไม่ยอมก้มหัวให้พวกมัน เพื่อรักษาชีวิตที่เหลืออยู่นี้ไว้" หลี่จวินมองใบหน้าอันงดงามนั้น นัยน์ตาของเขาเปลี่ยนไปจากความว่างเปล่าเป็นความมุ่งมั่นที่เยือกเย็น "ศักดิ์ศรีของวิถีกระบี่... ไม่เคยอนุญาตให้ใครก้มหัวให้สุนัขรับใช้ที่ไร้ซึ่งเกียรติหรอกนะ ศิษย์พี่" เฟยหรงชะงักไปเล็กน้อย นางคล้ายจะตกใจกับน้ำเสียงและแววตาที่เปลี่ยนไปของเด็กหนุ่มตรงหน้า แต่ก่อนที่นางจะทันได้เอ่ยสิ่งใด เสียงระฆังเตือนภัยของสำนักก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งหุบเขาเมฆาคล้อย ท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใสกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีดำสนิทราวกับถูกหมึกย้อม ดุจมีเมฆาแห่งมรสุมมาเยือนกะทันหัน นางรีบหันไปมองหน้าต่างห้องพัก ใบหน้าของนางถอดสี "มหาทัณฑ์สวรรค์... เหตุใดปรากฏการณ์เช่นนี้ถึงเกิดขึ้นที่สำนักของเรา?" หลี่จวินพยุงร่างอันบอบช้ำขึ้นยืนอย่างยากลำบาก เขาแหงนมองท้องฟ้าที่กำลังแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ราวกับมีบางสิ่งกำลังจะฉีกกระชากมิติลงมา เขาไม่รู้ว่านี่คือผลจากอดีตชาติที่เขาเคยลิขิตไว้ หรือเป็นชะตากรรมใหม่ที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้นในร่างสวะนี้ แต่เขารู้ดีว่า... ความสงบสุขของยุทธภพได้จบลงแล้ว ทันใดนั้นเอง ประตูห้องพักก็ถูกถีบพังทลายเข้ามาโดยกลุ่มคนในชุดคลุมดำลึกลับ หัวหน้ากลุ่มก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม มันชี้ปลายกระบี่ตรงมาที่หน้าอกของหลี่จวิน "มหาเทพหลี่จวิน... ไม่สิ ต้องเรียกว่าเจ้าสวะแห่งสำนักเมฆาคล้อยสินะ... พวกเราตามหาเจ้ามาทั่วทุกภพภูมิ ในที่สุด วันนี้ดวงวิญญาณของเจ้าก็จะกลับไปเป็นสมบัติของนายข้าเสียที!" ร่างของหลี่จวินแข็งทื่อ ความทรงจำจากห้วงลึกแห่งวิญญาณตีกลับรุนแรง ความลับที่เขาพยายามปิดตายในใจถูกเปิดเผยออกมาท่ามกลางคมกระบี่ของศัตรูที่อยู่ตรงหน้า... นี่ไม่ใช่การฟื้นคืนชีพธรรมดา แต่มันคือการกลับมาเพื่อรอรับความตายครั้งที่สองที่ถูกขีดเขียนไว้ด้วยลิขิตสวรรค์ ขอบพระคุณที่ติดตามร่วมเดินทางไปกับ "เงากระบี่ใต้จันทร์เพ็ญ" นะครับ