คมมีดในมือมาร

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งในอากาศตีรวนขึ้นมาจนพริมาต้องขบกรามแน่น สัญชาตญาณของศัลยแพทย์มือหนึ่งกรีดร้องเตือนภัย แต่วินาทีนี้ แววตาคมกริบราวกับสัตว์ป่ากระหายเลือดที่จ้องมองมาจากความมืดมิด กลับน่ากลัวยิ่งกว่าคมมีดผ่าตัดที่เธอถืออยู่ในมือเสียอีก แสงไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ สาดส่องลงบนเตียงสนามในคลินิกเถื่อนไร้ชื่อเสียงเรียงนามแห่งนี้ ร่างสูงใหญ่ของ ‘คิรากร’ ทรุดกายพิงผนังเปื้อนคราบเขม่า แผงอกกว้างกระเพื่อมไหวรุนแรงตามจังหวะการหายใจที่ติดขัด กระสุนปืนฝังลึกอยู่ตรงซี่โครงด้านขวา เลือดสีเข้มไหลซึมทะลักผ่านรอยขาดของเสื้อเชิ้ตสีดำสนิท ย้อมร่างของเจ้าพ่อผู้ทรงอิทธิพลให้กลายเป็นซาตานบาดเจ็บที่ยังคงไว้ซึ่งพิษสงรอบตัว "ถ้ามือคุณสั่นแม้แต่นินเดียว... ผมจะทำให้คุณเสียใจที่เกิดมาบนโลกใบนี้" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าเอ่ยลอดไรฟัน ประโยคคุกคามนั้นไม่ได้ทำให้พริมาถอยหลัง มีแต่จะจุดประกายความถือดีในสายเลือดของเธอให้ลุกโชนขึ้นมา ศัลยแพทย์สาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกเพื่อสะกดกลั้นความตื่นตระหนก ใบหน้าเรียบเฉยเย็นชาถูกสวมทับลงไปราวกับหน้ากากเหล็ก "ถ้าฉันมือสั่น คุณก็คงตายก่อนจะได้ทำอะไรฉันหรอกค่ะ... อ้อ, ขอโทษที ฉันหมายถึง *นะครับ*" พริมาเผลอใช้สรรพนามตามความคุ้นชิน ก่อนจะรีบเปลี่ยนน้ำเสียงและจ้องตอบด้วยดวงตาดุดันไม่แพ้กัน "ถ้าอยากรอดออกไปจากที่นี่ นั่งนิ่งๆ แล้วหุบปากซะ" คิรากรแค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนริมฝีปากที่ซีดเซียว แม้จะอยู่ในสภาพปางตาย แต่วัยวุฒิและอำนาจมืดที่สั่งสมมาก็ยังแผ่รังสีคุกคามจนอากาศรอบตัวหนักอึ้ง เขายอมปล่อยให้แพทย์หญิงผู้มีศักดิ์ศรีสูงส่งก้าวเข้ามาประชิดตัว กลิ่นกายหอมสะอาดของเبيรี่และดอกไม้ป่าผสมปนเปไปกับกลิ่นเหล้าราคาแพงและควันบุหรี่จางๆ มันช่างเย้ายวนชวนให้หลงใหลท่ามกลางบรรยากาศความตาย พริมาวางเครื่องมือลงบนถาดสแตนเลส เสียงเหล็กกระทบกันดังเคร้งเครงในความเงียบ มือเรียวบางภายใต้ถุงมือยางพยายามนิ่งสนิท แม้หัวใจจะเต้นระรัวจนแทบกระเด็นออกมานอกอก เธอก้มลงใช้กรรไกรตัดแต่งเนื้อผ้าบริเวณบาดแผลออก เผยให้เห็นรอยกระสุนที่ฝังลึกและผิวเนื้อที่ฉีกขาดน่ากลัว "อดทนหน่อย" เธอบอกเสียงเรียบ ก่อนจะคีบปากคีบสแตนเลสลงไปสัมผัสเนื้อเยื่อเพื่อค้นหาหัวกระสุน *กึก* ทันทีที่โลหะเย็นเฉียบสัมผัสโดนกระดูก ร่างหนาของคิรากรก็กระตุกเกร็งอย่างแรง มือหนาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเรียวของพริมาไว้แน่นราวกับคีมเหล็ก แรงบีบมหาศาลทำให้เธอต้องนิหน้าด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่ทันได้เอ่ยปากต่อว่า ดวงตาคมกริบดูลึกล้ำคู่นั้นก็เงยขึ้นสบตาเธอในระยะประชิด "เจ็บเป็นไหม... หм? หมอพริมา" เสียงกระซิบพร่ากระชั้นชิดชวนสั่นประสาท ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดต้นคอระหงจนขนลุกเกรียว ความใกล้ชิดที่อันตรายนี้ทำให้เส้นแบ่งระหว่างแพทย์กับคนไข้พังทลายลงในชั่วพริบตา แววตาของคิรากรไม่ได้แสดงความเจ็บปวดแม้แต่น้อย มีเพียงประกายความปรารถนาดิบเถื่อนที่พุ่งพล่านอยู่ภายใน "ปล่อยค่ะ... ถ้าคุณยังอยากให้ฉันเอาลูกกระสุนนี่ออก" พริมาเค้นเสียงลอดไรฟัน พยายามบิดข้อมือออกจากการเกาะกุม แต่ยิ่งดิ้น ร่างกายของเขาก็ยิ่งเบียดชิดเข้ามาจนแทบจะหลอมรวมเป็นร่างเดียวกัน "มือคุณนุ่มกว่าที่คิดนะ..." คิรากรไม่สนใจคำเตือน นิ้วแกร่งไล้ขึ้นมาจากข้อมือบาง ลูบไล้ผ่านผิวเนียนนุ่มขึ้นมาจนถึงข้อศอกอย่างจงใจ ความร้อนจากปลายนิ้วของเขาแผดเผาผิวเนื้อของเธอให้ร้อนรุ่มราวกับถูกไฟลวก พริมาหายใจติดขัด หัวใจเต้นผิดจังหวะ ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะแรงดึงดูดทางเพศอันตรายที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวผู้ชายคนนี้ "อย่ามาเล่นเกมบ้าๆ ตอนนี้นะคิรากร!" เธอตวาดเสียงต่ำ ดวงตาแข็งกร้าวพยายามซ่อนความสั่นไหว "ผมไม่ได้เล่นเกม..." รอยยิ้มเจ้าเล่ห์จุดขึ้นที่มุมปากหยักลึก คิรากรขยับตัวเข้าหาอีกนิดจนหน้าอกของเขากระแทกเข้ากับไหล่บอบบาง ความเจ็บแผลกระสุนดูเหมือนจะเพิ่มความเร่าร้อนให้สายตาคู่นั้นดุดันและกระหายยิ่งขึ้น "ผมกำลังคิดต่างหาก ว่าระหว่างแผลตรงซี่โครงนี้ กับรอยจูบที่ผมอยากฝากไว้บนคอคุณ... อันไหนจะทำให้คุณครางได้ดังกว่ากัน" คำพูดจาจาบจ้วงและสายตาที่แทะโลมอย่างไม่เกรงกลัวความตายทำให้พริมาเลือดขึ้นหน้า เลือดในกายสูบฉีดด้วยความโกรธปนความวาบหวามที่เธอรังเกียจตัวเองเหลือเกินที่เผลอไผลไปกับมัน "คุณมัน... คนสารเลว" "ปากเก่งนักนะหมอ..." คิรากรแค่นหัวเราะต่ำๆ ก่อนที่มืออีกข้างที่ว่างอยู่จะยกขึ้นรวบเอวบางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงกระชากนั้นทำให้พริมาเสียหลักล้มทับลงไปบนแผงอกแกร่งของเขาเต็มแรง ลมหายใจของทั้งคู่ประสานกันแนบชิด กลิ่นอายความเถื่อนดิบโอบล้อมเธอไว้ทุกทิศทาง พริมาเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบใช้มือสองข้างยันอกกว้างเอาไว้ แต่ความแข็งแกร่งของเขากลับทำให้เธอเหมือนแมวตัวน้อยที่กำลังติดกับดักเสือร้าย "ปล่อยฉันนะ! ไม่งั้นฉันปล่อยให้คุณเลือดหมดตัวแน่!" เธอยื่นคำขาด น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความตื่นตระหนก คิรากรไม่ยอมปล่อย ซ้ำยังโน้มใบหน้าคมคายเข้ามาใกล้จนริมฝีปากหยันทาบ1ชิดกับใบหูของเธอ ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดซอกคอขาวผ่องจนพริมาสะท้านเฮือก ร่างกายอ่อนยวบยาบลงไปถนัดตา "อยากลองดูไหมล่ะ..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นชิดริมฝีปาก พร้อมกับที่ปลายนิ้วแกร่งเลื่อนขึ้นมาแตะปลายคางของเธอ บังคับให้เงยหน้าขึ้นรับสัมผัสอันดุดัน "แต่ก่อนจะถึงตอนนั้น... หมอต้องเป็นคนรักษาแผลให้ผมให้หายดีซะก่อน... ทั้งแผลกระสุน... และแผลใจที่ผมกำลังจะสร้างให้คุณในคืนนี้" สิ้นเสียงคำประกาศิตอันเอาแต่ใจ ประตูคลินิกด้านหลังก็ถูกถีบผางขึ้นพร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักๆ ของลูกน้องนับสิบที่กรูเข้ามาพร้อมอาวุธครบมือ... แต่ก่อนที่พริมาจะทันได้ตั้งตัว คิรากรก็พลิกตัวรวบเอวเธอขึ้นมากักขังไว้ในวงแขน พร้อมกับกดริมฝีปากร้อนจัดลงมาบด1ขยี้ริมฝีปากของเธออย่างไร้ความปราณี! ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปในความมืดมิดนี้ด้วยกันนะครับ ภูริศร์