สะใภ้ที่ฟื้นขึ้นมาพร้อมความแค้น

“สะใภ้ขี้เกียจอย่างแก ควรจะตายๆ ไปให้พ้นบ้านหลังนี้เสีย! ข้าวสารก็มีจำกัด ยังจะกล้ากินเปลืองไปวันๆ อีกรึ!” เสียงแผดกร้าวของแม่สามีดังสะท้อนก้องอยู่ในโสตประสาทของ ‘หลินฟาง’ แรงกระชากที่หัวไหล่ทำให้ร่างกายที่อ่อนแอซวนเซจนเกือบจะล้มลงฟาดกับขอบเตียงไม้เนื้อแข็ง ความเจ็บปวดแล่นริ้วไปทั่วร่างราวกับมีเข็มพันเล่มทิ่มแทง แต่สิ่งที่ชัดเจนกว่าความเจ็บปวด คือความแค้นที่ปะทุขึ้นในอกเมื่อความทรงจำของร่างนี้ไหลทะลักเข้ามาดั่งกระแสน้ำป่า หลินฟางกะพริบตาถี่ๆ เพื่อปรับโฟกัส ภาพในหัวที่เคยเป็นเพียงเศษเสี้ยวค่อยๆ ชัดเจนขึ้น เธอไม่ใช่คนเดิมที่ยอมก้มหัวให้ใคร แต่เธอคือผู้บริหารสาวสุดแกร่งจากศตวรรษที่ 21 ที่เพิ่งถูกหักหลังจากคนใกล้ตัวจนต้องจบชีวิตลง และบัดนี้... วิญญาณของเธอกำลังยึดครองร่างของหญิงสาวผู้มีชะตากรรมแสนรันทดในยุค 80 แห่งนี้ “พูดจบหรือยังคะ?” เสียงของหลินฟางราบเรียบ หากทว่าแฝงไปด้วยกระแสกดดันที่ทำให้แม่สามี ‘จางหลัน’ ชะงักไปชั่วครู่ “นะ...นังนี่! แกกล้าต่อปากต่อคำกับฉันงั้นรึ!” จางหลันเงื้อมมือขึ้นหมายจะตบหน้าสะใภ้ที่เคยอ่อนแอ แต่คราวนี้หลินฟางกลับคว้าข้อมือเหี่ยวหย่นนั้นไว้ได้ทันท่วงที ดวงตาที่เคยหม่นแสงของเธอตอนนี้กลับวาวโรจน์ราวกับสัตว์ป่าที่กำลังหิวโหย “ถ้ามือนี้ตกลงมาที่หน้าฉันอีกครั้ง ฉันจะทำให้คุณรู้ว่าการไม่มีอะไรกินจริงๆ มันเป็นอย่างไร” หลินฟางบีบข้อมืออีกฝ่ายเบาๆ แต่หนักแน่นพอที่จะทำให้จางหลันหน้าซีดเผือด “และถ้าคิดจะอาละวาดเรื่องแบ่งสมบัติหรือไล่ฉันออกจากบ้าน ก็ลองดูค่ะ ว่าร้อยเอกจางเหว่ย... สามีที่แสนเย็นชาของคุณ จะทำอย่างไรเมื่อกลับมาเห็นสภาพของ ‘ภรรยาที่เขาสั่งให้ดูแลเป็นอย่างดี’ ของเขา!” ชื่อของ ‘จางเหว่ย’ มีอานุภาพมากพอที่จะทำให้จางหลันยอมชักมือกลับด้วยความหวาดระแวง แม้เขาจะเป็นลูกชายที่แยกตัวออกไปทำงานทหาร แต่บารมีและเงินเดือนที่ส่งมาให้บ้านใหญ่นั้นคือเส้นเลือดใหญ่ของตระกูลจาง เมื่อจางหลันเดินกระทืบเท้าออกไปจากห้อง หลินฟางจึงทรุดตัวลงนั่งบนเตียง ลมหายใจหอบถี่ ความเย็นเยียบแล่นผ่านปลายนิ้วเมื่อเธอตระหนักได้ถึงสิ่งที่ติดตัวมาด้วย ‘มิติสวนหลังบ้าน’ ในความเงียบงัน เธอเพ่งจิตไปที่จุดกึ่งกลางของหน้าอก ความรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าอุ่นๆ ไหลวนไปทั่วร่าง ก่อนที่ภาพสวนพืชพรรณอุดมสมบูรณ์ที่ไม่มีวันเหี่ยวเฉาจะปรากฏขึ้นในมโนภาพ มันคือห้องเก็บของวิเศษที่กว้างใหญ่ มีตั้งแต่เมล็ดพันธุ์พืชหายาก ไปจนถึงเครื่องปรุงรสระดับพรีเมียมที่เธอเคยครอบครองในชีวิตก่อน “ยุค 80 งั้นรึ... การค้าขายที่ยังไม่เปิดกว้าง สินค้าขาดแคลน และผู้คนกำลังหิวโหย” หลินฟางยกยิ้มที่มุมปาก “นี่แหละคือสนามรบที่ฉันจะสร้างอาณาจักรของตัวเอง” ทว่าความเงียบสงบภายในห้องถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าหนักแน่นที่หน้าประตูบ้าน จังหวะการก้าวย่างที่มั่นคงและทรงพลังแบบทหารหาญ ทำให้หัวใจของเจ้าของร่างเดิมเต้นรัวด้วยความเกรงขาม ประตูไม้ถูกผลักออก ร่างสูงโปร่งในชุดเครื่องแบบทหารที่ดูสะอาดสะอ้านก้าวเข้ามา ใบหน้าคมคายดุจรูปสลักนั้นเรียบเฉย ทว่าดวงตาเรียวรีคมกริบคู่นั้นกลับหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างบางที่ยืนอยู่กลางห้อง “ฟื้นแล้วหรือ?” จางเหว่ยถาม น้ำเสียงต่ำทุ้มนั้นราบเรียบ ทว่าความห่วงใยที่ซ่อนอยู่ภายใต้ความเย็นชานั้นกลับหลุดรอดออกมาผ่านทางสายตาที่มองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า “ค่ะ” หลินฟางตอบสั้นๆ เธอยืนเผชิญหน้ากับเขาโดยไม่หลบสายตา ความรู้สึกแปลกประหลาดบางอย่างก่อตัวขึ้นในอก เคมีบางอย่างที่ทั้งดึงดูดและท้าทาย “แม่ทำอะไรเธออีก?” เขาถามต่อ พลางถอดหมวกทหารวางไว้บนโต๊ะไม้ หลินฟางหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปหาเขา กลิ่นอายความอบอุ่นที่แผ่ออกมาจากตัวชายหนุ่มตรงหน้าทำให้เธอรู้สึกถึง ‘จุดเริ่มต้น’ ของบางอย่าง “เธอไม่ได้ทำอะไรฉันหรอกค่ะ แต่จากนี้ไป... ฉันต่างหากที่จะเป็นคนจัดระเบียบที่นี่เอง คุณพร้อมจะเป็น ‘แบ็คอัพ’ ให้ภรรยาคนนี้ไหมล่ะคะ ร้อยเอกจาง?” จางเหว่ยชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยเย็นชาเปลี่ยนเป็นลึกซึ้ง เขาไม่เคยเห็นภรรยาที่อ่อนแอคนเดิมกล้าพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงท้าทายเช่นนี้มาก่อน ทว่าเขากลับไม่รู้สึกรังเกียจ ตรงกันข้าม... มันกลับกระตุ้นสัญชาตญาณบางอย่างในตัวเขาอย่างประหลาด ในขณะที่ทั้งสองจ้องตากัน ทันใดนั้น... กลิ่นหอมฟุ้งของอาหารที่ยากจะบรรยายก็อบอวลไปทั่วห้อง กลิ่นของเนื้อตุ๋นเครื่องเทศที่เข้มข้น ผสมกับกลิ่นสมุนไพรสดใหม่จากมิติลับของหลินฟางนั้นรุนแรงจนจางเหว่ยต้องขมวดคิ้ว “นั่น... กลิ่นอะไร?” จางเหว่ยถามพลางมองไปรอบๆ ห้อง หลินฟางยิ้มกว้าง เธอไม่ได้ทำอาหารสักจาน แต่กลิ่นหอมนี้มาจาก ‘มิติลับ’ ที่กำลังตอบสนองต่อความต้องการของเธอที่อยากจะยั่วยวนเขาด้วยความมั่งคั่งในอนาคต ทว่าสิ่งที่น่าตกใจกว่านั้นคือ เสียงเคาะประตูที่รัวแรงจากภายนอก พร้อมกับเสียงของจางหลันที่ตะโกนเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก “จางเหว่ย! ออกมาดูเร็ว! ที่หน้าบ้าน... พวกเจ้าหน้าที่หน่วยตรวจสอบสินค้ากำลังมาค้นบ้านเรา!” หลินฟางขยับตัวเข้าใกล้จางเหว่ยจนสัมผัสได้ถึงไออุ่นจากแผงอกกว้าง เธอสบตาเขาก่อนจะกระซิบเบาๆ “ดูเหมือนมื้อแรกของเราจะไม่ได้กินกันเงียบๆ แล้วล่ะค่ะ เพราะว่า... ของดีในมือฉัน มันกำลังจะเปลี่ยนชะตาชีวิตของตระกูลคุณตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” ท่ามกลางสถานการณ์หน้าสิ่วหน้าขวานที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตของพวกเขาทั้งสองไปตลอดกาล จางเหว่ยคว้าข้อมือเธอไว้แน่นก่อนที่ใครจะก้าวเข้ามา... ขอบพระคุณที่ร่วมเดินทางเข้าสู่มิติลับแห่งความมั่งคั่งไปกับหลินฟางนะคะ!