คีย์เริ่มเปิดเผยความในใจ

หน้าจอโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูส่องประกายเรืองรองในความมืดของห้องทำงาน เพนท์เฮาส์ชั้นสูงสุดหรูหรา ข้อความสั้นๆ จากศัตรูตัวฉกาจที่ทิ้งระเบิดลูกใหญ่ไว้ยังคงค้างอยู่บนหน้าจอ... *"เกมสนุกดีนี่ครับ... ราชินีของผม แต่ดูเหมือนคุณจะลืมเช็คบัญชีลับอีกบัญชีหนึ่งไปเสียสนิทเลยนะ"* ลินินแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ ดวงตาคู่สวยพราวระยับด้วยประกายแห่งความท้าทาย ไม่มีความตื่นตระหนกเจือปนแม้แต่น้อยในแววตานั้น สำหรับเธอกลยุทธ์ของพวกเศษสวะที่พยายามดิ้นรนเฮือกสุดท้าย ก็เป็นได้แค่ลูกไม้ตื้นๆ ที่เธอมองทะลุปรุโปร่งตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มเดินหมากเสียด้วยซ้ำ นิ้วเรียวสวยกำลังจะกดหน้าจอเพื่อสั่งการระบบถอนทุนคืนให้จัดการกวาดล้างบัญชีลับนั้นให้ราบคาบในพริบตา ทว่า... สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือหนาที่ทาบทับลงบนหลังมือของเธอกลับทำให้จังหวะการหายใจของเธอดสะดุดไปชั่วขณะ "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมบ้างเถอะค่ะ... ลินิน" เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยดังขึ้นชิดริมใบหู ลมหายใจอุ่นที่เป่ารดลาดไหล่ทำให้กลิ่นอายความกดดันรอบตัวจางหายไปในพริบตา คีย์โน้มตัวลงมาจากด้านหลัง แขนแกร่งข้างหนึ่งท้าวขอบโต๊ะทำงานกระจกใสเพื่อกักตัวเธอไว้ในอ้อมแขนโดยปริยาย ขณะที่มืออีกข้างดึงโทรศัพท์มือถือออกจากปลายนิ้วของเธออย่างนุ่มนวลแต่เด็ดขาด ลินินชะงักไปเล็กน้อย เธอนิ่งอึ้งไปชั่ววินาทีเมื่อสบเข้ากับดวงตาคมกริบที่มักจะซ่อนความรู้สึกเอาไว้ภายใต้รอยยิ้มเจ้าเล่ห์เสมอ แต่วินาทีนี้ แววตาของคีย์กลับจริงจังและล้ำลึกเสียจนเธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจมดิ่งลงไปในห้วงมหาสมุทรที่ไร้ก้นบึง "คุณกำลังจะบอกว่า... ตัวเองจัดการได้หมดแล้วอย่างนั้นหรือคะ, คุณชายคีย์?" ลินินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ริมฝีปากบางแย้มยิ้มเย้าหยอก พยายามรักษาเกราะกำบังความเย่อหยิ่งของนางร้ายผู้ไม่เคยเกรงกลัวใครเอาไว้ แม้ว่าหัวใจดวงน้อยๆ จะเต้นผิดจังหวะไปหลายริกเตอร์กับระยะห่างที่ใกล้ชิดจนเกินงามนี้ "แน่นอนค่ะ" คีย์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ไม่ได้ดูเจ้าชะมดเจ้าชะม้ายเหมือนเวลาปะทะคารมกับศัตรู แต่เป็นรอยยิ้มที่อบอุ่นและทรงพลังอย่างประหลาด "ผมยอมให้คุณเหนื่อยมามากพอแล้ว ตั้งแต่วันที่เราเริ่มต้นจากศูนย์ด้วยกัน... จำได้ไหมครับ? วันที่คุณสั่งกาแฟแก้วถูกที่สุดในร้านข้างทาง แต่วันนี้... ผมอยากให้คุณนั่งมองพวกมันดิ้นรนจนมุมด้วยความสะใจ โดยที่คุณไม่ต้องแม้แต่จะเปลืองแรงขยับนิ้วกดหน้าจอเลยด้วยซ้ำ" คำพูดนั้นสะท้อนก้องอยู่ในความรู้สึกของลินิน ภาพวันวานที่ยากลำบากไหลย้อนกลับเข้ามาในห้วงสมองอย่างรวดเร็ว ในวันที่เธอก้าวเข้ามาในร่างนางร้ายตกอับ ถูกเหยียดหยาม ถูกทิ้งให้โดดเดี่ยว ท่ามกลางกองหนี้สินและสายตาสสมน้ำหน้าของผู้คน มีเพียงผู้ชายคนนี้... คนที่อยู่เคียงข้างเธอในทุกย่างก้าว คอยส่งกระสุนเงินสดให้เธอยิงใส่หน้าพวกอวดดีทีละคนอย่างไม่เคยปริปากบ่น ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศในห้องทำงานชั่วขณะ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศเบาๆ และกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมกลิ่นไม้กฤษณาจากตัวของคีย์ที่โอบล้อมเธอไว้ ลินินเงยหน้าขึ้นมองเขา ดวงตาสองคู่ประสานกันอย่างมีความหมาย ไม่มีคำพูดใดเอื้อนเอ่ยออกมาอีก แต่มันกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่อัดแน่นจนล้นปรี่ นี่คือโมเมนต์หวานๆ ท่ามกลางสมรภูมิธุรกิจที่กำลังลุกเป็นไฟ... โลกภายนอกกำลังเตรียมถล่มเธอด้วยเกมการเงินสกปรก แต่ภายในพื้นที่ส่วนตัวตรงนี้ กลับมีอ้อมกอดที่มั่นคงที่สุดในโลกคอยโอบอุ้มเธอเอาไว้ "ถ้าบัญชีลับนั่นทำให้คุณมั่นใจนัก..." ลินินผ่อนลมหายใจออกยาวเหยียด ก่อนจะยกมือขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งของเขาอย่างถือวิสาสะ ดวงตาคู่สวยฉายแววเจ้าเล่ห์ร้ายกาจอันเป็นเอกลักษณ์ "งั้นฉันให้เวลาคุณสิบนาทีค่ะ, คีย์ ถ้าจัดการพวกมันไม่ราบคาบจนต้องคลานเข่ามากราบเท้าฉันล่ะก็... ฉันจะยึดบัตรเครดิตดำของคุณคืนทั้งหมด แล้วให้คุณไปนั่งล้างจานใช้หนี้แทนฉันซะ!" คีย์หัวเราะในลำคออย่างชอบใจ ดวงตาพราวระยับด้วยประกายความรักและความท้าทาย "รับบัญชาครับ... ราชินีของผม" พูดจบ นิ้วเรียวยาวของคีย์ก็แตะลงบนหน้าจอโทรศัพท์ของเขาเองอย่างรวดเร็วราวกับดีดพิณ การเคลื่อนไหวของเขางดงามแต่ดุดันราวกับพญาอินทรีที่กำลังพุ่งเข้าตะครุบเหยื่อ หน้าจอแสดงผลระบบการเงินระดับโลกเชื่อมต่อกับตลาดหุ้นและเครือข่ายธนาคารใต้ดินที่เขาซุ่มสร้างขึ้นมาเพื่อสนับสนุนลินินโดยเฉพาะ เพียงแค่การกดปุ่มยืนยันครั้งเดียว... เม็ดเงินมหาศาลหลักหมื่นล้านก็ถูกเทกระจาดลงไปในตลาดหลักทรัพย์เพื่อกดทับบัญชีลับของฝ่ายตรงข้ามจนหายวับไปกับตาในพริบตา! *ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนการทำธุรกรรมดังรัวติดต่อกันราวกับเสียงปรบมือต้อนรับความพ่ายแพ้ หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่บนโต๊ะทำงานปรากฏกราฟราคาหุ้นของบริษัทคู่แข่งที่กำลังดิ่งเหวลงสู่ก้นเหวอย่างรวดเร็วดั่งปาฏิหาริย์ จากหลักร้อยร่วงลงสู่ศูนย์ภายในเวลาไม่ถึงห้านาที! ลินินมองภาพนั้นด้วยความสะใจ รอยยิ้มเหยียดหยามปรากฏขึ้นบนริมฝีปากอิ่ม "ยอดเยี่ยมมากค่ะ... สมกับที่เป็นคู่หูของฉันจริงๆ" แต่ทว่า... ในจังหวะที่ความพ่ายแพ้ของศัตรูกำลังจะสมบูรณ์แบบ เสียงโทรศัพท์มือถือส่วนตัวของลินินที่วางอยู่ข้างๆ กลับแผדเสียงกรีดร้องแหลมสูงขึ้นมาอย่างกะทันหัน เป็นเบอร์แปลกที่ไม่เคยบันทึกไว้ในรายชื่อ โทรเข้ามาท่ามกลางความเงียบสงบ ลินินขมวดคิ้วเล็กน้อย เธอหันไปสบตากับคีย์ที่หยุดการเคลื่อนไหวลงทันที รอยยิ้มอุ่นเมื่อครู่เลือนหายไป แทนที่ด้วยความระแวดระวังที่ฉายชัดขึ้นในแววตาคมกริบ "รับสิครับ" คีย์พยักพริบตาส่งสัญญาณให้เธอเปิดลำโพง ลินินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะใช้นิ้วปัดรับสายแล้วกดเปิดสปีดโฟนทันที เสียงหอบหายใจอย่างสะท้านขวัญและเสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นดังลอดออกมาจากปลายสาย เป็นเสียงของผู้หญิงที่เธอรู้จักดี... เสียงของคนที่เคยเหยียดหยามเธออย่างรุนแรงในงานสังคมเมื่อสัปดาห์ก่อน *(“คุณลินินคะ... ได้โปรด! ช่วยพวกเราด้วยเถอะค่ะ! บริษัท... บริษัทของเราถูกยึดหมดแล้ว และตอนนี้... ตอนนี้มีคนกลุ่มหนึ่งกำลังยืนอยู่หน้าบ้าน...”)* ปลายสายสะอื้นจนตัวโยน น้ำเสียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ลินินแย้มยิ้มเย็นเยียบ เธอกำลังจะเอמהวาจาเชือดเฉือนกลับไปเพื่อให้สาสมกับสิ่งที่อีกฝ่ายเคยทำไว้ แต่แล้ว... เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยอีกเสียงหนึ่ง เสียงที่เธอไม่คาดคิดว่าจะได้ยินในสถานการณ์แบบนี้ ก็แทรกขึ้นมาจากปลายสายโทรศัพท์เครื่องเดิม *(“สวัสดีครับ... ลินิน น้องสาวที่น่ารักของผม ไม่คิดเลยใช่ไหมล่ะว่าเราจะได้คุยกันเร็วกว่าที่คิด... ในฐานะเจ้าของบัญชีลับที่แท้จริงคนใหม่”)* หัวใจของลินินกระตุกวูบ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะเมื่อได้ยินน้ำเสียงนั้นชัดเจนเต็มสองหู... เสียงของพี่ชายต่างแม่ผู้ที่ควรจะหายสาบสูญไปจากตระกูลตั้งแต่ห้าปีก่อน! "แก..." ลินินเปล่งเสียงลอดไรฟัน ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เกิดใหม่ *(“ใช่ครับ... ผมเอง และดูเหมือนว่า... ของขวัญต้อนรับการกลับมาของผม จะทำให้คุณกับไอ้หนุ่มข้างกายอึ้งไปเลยสินะ หันไปมองที่ระเบียงห้องทำงานของคุณสิครับ... ราชินีของผม”)* คำเตือนนั้นทำให้ลินินและคีย์หันขวับไปมองกระจกใสบานใหญ่ที่เชื่อมต่อกับระเบียงเพนท์เฮาส์ชั้นที่หกสิบในทันที และสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับทำให้ลมหายใจของทั้งคู่แทบหยุดชะงัก... ขอบคุณที่อยู่เคียงข้างและเดินทางผ่านสมรภูมิความรวยไปด้วยกันนะคะ!