มรดกที่ถูกแย่งชิง

เสียงไม้กระดานผุพังลั่นเอี๊ยดอาร์ดใต้ฝ่าเท้า พร้อมกับเสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ที่เดินย่ำเข้ามาในเขตบ้านอย่างถือวิสาสะ โดยไม่คิดจะเคาะประตูขออนุญาตสักนิด หลินจื่อลืมตาโพรงขึ้นท่ามกลางความมืดสลัวของห้องนอนที่คับแคบ กลิ่นอับชื้นของดินและฝุ่นผงคละคลุ้งอยู่ในอากาศ แต่สิ่งที่เรียกสติของเธอให้ตื่นเต็มตาไม่ใช่บรรยากาศอันเสื่อมโทรมนี้ หากแต่เป็นเสียงพูดคุยโผงผางที่ดังมาจากห้องโถงด้านนอก "เร็วเข้ามือไม้เข้าหน่อย! ของพวกนี้เก็บกวาดไปให้หมด อย่าให้เหลือเศษกระดาษสักแผ่น ของชิ้นไหนพอมีราคาเอาขึ้นเกวียนให้หมด นังเด็กนั่นใกล้จะหมดลมหายใจเต็มทีแล้ว บ้านหลังนี้กับที่ดินแปลงนี้จะตกเป็นของตระกูลเราตามกฎหมายโอนมรดก ไม่ต้องเหลืออะไรไว้ให้คนใกล้ตายอย่างมันหรอก!" เสียงแหลมสูงของ "ป้าสะใภ้หลิว" ดังแปร่งปรปรอทบาดหู ประโยคนั้นเต็มไปด้วยความโลภและความเหี้ยมเกรียมที่ถูกเก็บซ่อนไว้ภายใต้หน้ากากญาติผู้หวังดีมานานนับปี หลินจื่อขยับตัวลุกขึ้นช้าๆ ความเจ็บปวดแปลบปลาุกระจายไปทั่วร่างราวกับกระดูกทุกท่อนถูกแยกออกจากกัน ความทรงจำอันกระจัดกระจายไหลทะลักเข้าสู่สมองราวกับสายน้ำหลาก เธอมั่นใจแล้วว่าตนเองได้ทะลุมิติเข้ามาอยู่ในนิยายยุค 1970 ยุคสมัยที่การใช้ชีวิตเต็มไปด้วยความยากลำบาก ข้าวยากหมากแพง และผู้คนพร้อมจะเหยียบย่ำกันเพื่อความอยู่รอด ร่างที่เธออาศัยอยู่นี้เพิ่งจะไข้ขึ้นสูงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่โชคดีที่วิญญาณจากโลกยุคปัจจุบันเข้ามาแทนที่ทันเวลาพอดี ทว่า... ดูเหมือนว่าเจ้าของร่างเดิมจะไม่ได้รับความเห็นอกเห็นใจจากญาติพี่น้องเลยแม้แต่น้อย ซ้ำร้ายพวกมันยังฉวยโอกาสที่เธอนอนป่วยเจียนตาย ขนย้ายทรัพย์สินและกวาดต้อนข้าวของมีค่าทั้งหมดในบ้านออกไปอย่างไร้ยางอาย หลินจื่อสูดหายใจเข้าลึกๆ ดวงตาเรียวรีคมกริบฉายแววเยียบเย็น เธอลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเท้าเดินออกจากห้องนอนด้วยฝีเท้าที่แม้จะยังไร้เรี่ยวแรง แต่มั่นคงและเต็มไปด้วยจิตสังหารที่ทำเอาบรรยากาศรอบตัวลดฮวบลงอย่างน่าประหลาด ครืด... เสียงประตูไม้เก่าถูกผลักเปิดออกอย่างแรง เผยให้เห็นร่างของป้าสะใภ้หลิวที่กำลังยืนสั่งการลูกชายและหลานชายให้ช่วยกันยกตู้ไม้โบราณใบสุดท้ายออกจากห้องโถง ทันทีที่เห็นร่างของหลินจื่อก้าวออกมาจากความมืด ป้าสะใภ้หลิวถึงกับสะดุ้งโหย่ง ใบหน้าอ้วนท้วมที่แต่งแต้มด้วยความโลภชะงักงัน สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความตกตะลึงราวกับเห็นผีกลางวันแสกๆ "แก... แกยังไม่ตายเรอะ!" ป้าสะใภ้หลิวอุทานออกมาเสียงหลง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวชั่วขณะ ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติแล้วเปลี่ยนเป็นความเย่อหยิ่งน่ารังเกียจ "นังตัวดี! แกทำฉันตกใจหมด นึกว่าตายหึ่งคาเตียงไปแล้วเสียอีก" ป้าสะใภ้หลิวเชิดหน้าขึ้น ใช้สายตาดูกลูดมองหลินจื่อตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยความเหยียดหยาม "ในเมื่อแกฟื้นขึ้นมาแล้วก็ดีเหมือนกัน จะได้มาเซ็นชื่อยินยอมสละสิทธิ์การครอบครองบ้านและที่ดินแปลงนี้ให้พี่ชายของแกเสียแต่โดยดี อาการป่วยใกล้ตายของแกแบบนี้ อยู่ไปก็เป็นภาระสังคมเปล่าๆ ให้ตระกูลหลิวของเราจัดการแทนเสียยังจะดีกว่า" ลูกชายของป้าสะใภ้หลิวที่ยืนอยู่ข้างๆ หัวเราะหึๆ ในลำคอ สมทบด้วยถ้อยคำถากถาง "นั่นสิose นังน้องสาว แกมันก็แค่ผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง สามีก็เป็นแค่นายทหารชั้นผู้น้อยที่ถูกส่งไปประจำการชายแดนไกลปืนเที่ยง ป่านนี้อาจจะเอาชีวิตไม่รอดที่นั่นไปแล้วก็ได้ อยู่ไปก็มีแต่จะอดตาย สู้เอาบ้านหลังนี้มาแลกกับแป้งสาลีสักถุงจากพวกเราไม่ดีกว่ารึ" หลินจื่อไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรสักคำ เธอเพียงแต่ยืนกอดอก มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มนั้นไม่ได้มีความอบอุ่นหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความเย้ยหยันและคมกริบราวกับใบมีดที่เคลือบยาพิษ บรรยากาศในบ้านเงียบสงบลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมพัดหวีดหวิวผ่านช่องหน้าต่างที่ผุพัง "พวกท่านขนของออกไปจนเกือบหมดบ้านแล้วสินะ..." น้ำเสียงของหลินจื่อราบเรียบ เย็นเยือกจนคนฟังต้องขนลุกซู่ แต่ละคำหลุดออกมาจากริมฝีปากอย่างช้าๆ ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ทรัพย์สินเหล่านี้เป็นของพ่อแม่ฉันทิ้งไว้ให้ ก่อนท่านจะสิ้นใจ... พวกท่านเอาความหน้าหนามาจากไหน ถึงกล้าบุกรุกเข้ามาปล้นสดมภ์ในบ้านของคนอื่นกลางวันแสกๆ แบบนี้?" ป้าสะใภ้หลิวหน้าเปลี่ยนสีทันที ตบขาฉาดใหญ่ด้วยความโกรธเกรี้ยวที่ถูกเด็กสาวต่อปากต่อคำ "นังเด็กอกตัญญู! แกกล้าดียังไงมาพูดจาแบบนี้กับฉัน ฉันเป็นป้าของแกนะ! บ้านหลังนี้และที่ดินพวกนี้ คนตระกูลหลิวมีสิทธิ์ร่วมกัน แกเป็นแค่ผู้หญิงที่แต่งงานออกไปแล้วก็เหมือนน้ำที่สาดทิ้ง จะมาฮุบสมบัติไว้คนเดียวได้อย่างไร!" "สิทธิ์ร่วมกันอย่างนั้นหรือ?" หลินจื่อแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ แววตาดุดันขึ้นทีละน้อย "ในตอนที่พ่อแม่ฉันป่วยตาย ใครกันที่เป็นคนหนีหายไม่มาดูดำดูดี? ในตอนที่ฉันไม่มีข้าวจะกรอกหม้อ ใครกันที่ยืนหัวเราะเยาะอยู่ข้างรั้ว? ตอนนั้นพวกท่านไม่เห็นพูดถึงคำว่า 'ตระกูลหลิว' เลยสักคำ พอเห็นว่าที่ดินตรงนี้กำลังจะมีโครงการตัดถนนผ่าน และรัฐบาลอาจจะมีเงินชดเชยให้... พวกท่านถึงได้รีบวิ่งแจ้นมาราวกับสุนัขเห็นเศษเนื้อแบบนี้สินะ!" คำพูดที่ตรงไปตรงมาและจี้ใจดำ ทำให้ป้าสะใภ้หลิวหน้าดำคร่ำเครียดด้วยความอับอายและโกรธจัด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน "นังปากดี! วันนี้ถ้าฉันไม่สั่งสอนแกให้หลาบจำ ฉันคงไม่ใช่ป้าของแกแน่!" ป้าสะใภ้หลิวสะบัดมือส่งสัญญาณให้ลูกชายพุ่งเข้ามาจัดการลากตัวหลินจื่อออกไปจากบ้าน ทว่า ในเสี้ยววินาทีที่มือหยาบกร้านของลูกชายป้าสะใภ้หลิวเอื้อมเข้ามาหมายจะคว้าแขนของหลินจื่อเพื่อกระชากลากถูนั้น ดวงตาทั้งสองข้างของหลินจื่อพลันประกายแสงสีทองจางๆ วับผ่านไป มิติลับในห้วงจิตสำนึกที่เชื่อมต่อกับคลังเสบียงและเมล็ดพันธุ์พืชโบราณสั่นสะเทือนขึ้นพร้อมกับพลังงานลึกลับที่แผ่ซ่านออกมารอบตัว เปรี้ยง! ยังไม่ทันที่มือของชายหนุ่มจะแตะต้องตัวหลินจื่อ ประตูรั้วหน้าบ้านไม้เก่าแก่ก็ถูกถีบจนหลุดออกจากวงกบกระเด็นกระแทกพื้นเสียงดังสนั่นหวั่นไหว ฝุ่นตลบอบอวลไปทั่วบริเวณ ร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารสีเขียวเข้มที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบโคลนและฝุ่นผงจากการเดินทางไกลก้าวเข้ามาด้วยสีหน้าถมึงทึง ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองสถานการณ์ภายในบ้านแวบเดียว ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของป้าสะใภ้หลิวและลูกชายด้วยรัศมีกดดันที่แทบจะทำให้คนหายใจไม่ออก "ใครบังaอาจรังแกภรรยาของฉัน... อยากลองดีกับกระสุนปืนในสนามรบดูสักตั้งไหม?" เสียงทุ้มต่ำทรงพลังดังก้องกังวานไปทั่วบ้าน ปลุกความเงียบงันให้ถูกแทนที่ด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดผวา ป้าสะใภ้หลิวหน้าซีดเผือดจนไร้สีเลือด เมื่อเงยหน้าขึ้นสบตากับนายทหารหนุ่มผู้ขึ้นชื่อเรื่องความดุร้ายและไม่เกรงกลัวใครในหมู่บ้าน แต่ก่อนที่ใครจะได้ทันตั้งตัว หลินจื่อกลับหันไปมองสามีหนุ่มที่เพิ่งกลับมาจากชายแดนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป มุมปากของเธอโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เล็กน้อยที่เต็มไปด้วยแผนการร้ายกาจบางอย่าง ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางบทแรกไปกับผมนะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ