รอยร้าวในภาพเอกซเรย์

กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฟอร์มาลีนเข้มข้นลอยอวลอยู่ในอากาศเย็นเยียบของห้องผ่าตัดร้าง ที่ถูกดัดแปลงเป็นห้องชันสูตรชั่วคราว แสงไฟนีออนสีขาวโพลนสาดส่องลงบนร่างไร้วิญญาณบนเตียงสเตนเลสสตีล ร่างนั้นอยู่ในสภาพเน่าเปื่อยบางส่วน ทว่าสิ่งที่ดึงดูดสายตาของนายแพทย์ธีร์กลับไม่ใช่ร่องรอยการเน่าสลายตามธรรมชาติ หากแต่เป็นความผิดปกติที่ซ่อนอยู่ใต้ชั้นผิวหนังและเนื้อเยื่ออันเปื่อยยุ่ย นิ้วเรียวยาวภายใต้ถุงมือยางสีดำสนิทกดลงบนบริเวณกระดูกต้นแขนของศพอย่างแม่นยำ "แปลก..." เสียงทุ้มต่ำหลุดจากริมฝีปากหยักลึก ธีร์ขมวดคิ้วเล็กน้อย แววตาหลังกรอบแว่นโลหะฉายแววครุ่นคิดอย่างหนักหน่วง สำหรับศัลยแพทย์กระดูกมือหนึ่งผู้ผ่านการผ่าตัดมานับพันเคส โครงสร้างของกระดูกคือแผนที่ชีวิตที่ซื่อตรงที่สุด มันบอกเล่าเรื่องราว ความเจ็บป่วย หรือแม้แต่ความรุนแรงที่เจ้าของร่างเคยเผชิญ แต่ฟิล์มเอกซเรย์ที่ปรากฏอยู่บนไลต์บ็อกซ์ตรงหน้ากลับบอกเล่าเรื่องราวที่บิดเบี้ยวไปจากสามัญสำนึก บนพื้นผิวของกระดูกท่อนแขน มีรอยบากคมกริบที่ไม่ได้เกิดจากอุบัติเหตุหรือคมมีดทั่วไป ทว่ามันถูกสลักไว้ด้วยความตั้งใจ ลวดลายเรขาคณิตโบราณที่สลับซับซ้อนปรากฏชัดเจนราวกับจงใจฝังมันลงไปในเนื้อกระดูกตั้งแต่ตอนที่เหยื่อยังมีชีวิตอยู่ "คุณกำลังมองหาความจริงทางวิทยาศาสตร์... ในสถานที่ที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้หรอกนะคะ นายแพทย์ธีร์" เสียงหวานทุ้มทว่าเย็นเยียบดังขึ้นจากมุมมืดของห้อง ธีร์ไม่ได้สะดุ้งตกใจ เขาชะืองักมือเล็กน้อยก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองผู้มาใหม่ รินรดาก้าวออกมาจากเงาสลัว แสงไฟสีขาวสาดกระทบใบหน้าเรียวคมและดวงตาสคู่สวยที่เต็มไปด้วยความลับ เธอสวมเสื้อโค้ทกันหนาวสีเข้ม ท่าทางของเธอนิ่งสงบราวกับผู้มาเยือนจากโลกอีกใบ "ผมไม่เชื่อเรื่องงมงาย คุณรินรดา" ธีร์เอ่ยเสียงเรียบ น้ำเสียงเจือความเยחוเย้ยจางๆ "นี่คือคดีฆาตกรรม รอยพวกนี้อาจเกิดจากเครื่องมือแพทย์โบราณ หรือไม่ก็ฝีมือของฆาตกรโรคจิตที่มีความรู้ด้านกายวิภาค" "เครื่องมือแพทย์เหรอคะ?" รินรดายิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นไม่ได้ไปถึงดวงตา เธอก้าวเข้าไปใกล้เตียงชันสูตรเรื่อยๆ จนหยุดยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ระยะห่างระหว่างพวกเขาลดลงจนสัมผัสได้ถึงไอเย็นที่แผ่ออกมาจากร่างไร้ลมหายใจ "คุณก็รู้ดีแก่ใจ... ว่ารอยบากเหล่านั้นไม่ได้ถูกสร้างขึ้นเพื่อรักษา แต่มันถูก 'จัดวาง' เพื่อพันธนาการวิญญาณต่างหาก" ธีร์นิ่งเงียบ ดวงตาสีเข้มจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของหญิงสาว เขาเกลียดความงมงาย เกลียดความเชื่อไร้สาระที่สังคมตราหน้าเธอว่าเป็น 'คนบ้า' แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ทุกครั้งที่รินรดาอยู่ใกล้ หัวใจที่เคยด้านชาและปิดตายของเขาหลังการสูญเสียครอบครัว กลับถูกรบกวนด้วยกระแสความรู้สึกประหลาดที่เขาไม่อาจนิยามได้ "พิสูจน์ให้ผมเห็นสิ ถ้าคุณแน่จริง" ธีร์ท้าทาย น้ำเสียงเยдяเย็นแต่แฝงแรงดึงดูดอันตราย "ถ้าสิ่งที่คุณพูดมันไม่ใช่แค่เรื่องเพ้อเจ้อ... ก็บอกผมสิว่าใครเป็นคนลงมือ และทำไมมันถึงต้องสลักลงบนกระดูกของคนไข้ผม" รินรดานิ่งงันไปครู่หนึ่ง แววตาไหววูบชั่วขณะก่อนจะถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นอันเด็ดเดี่ยว เธอยื่นมือเปล่าออกไปช้าๆ ปลายปลายนิ้วเรียวสั่นเทาเล็กน้อยก่อนจะสัมผัสลงบนรอยแผลที่เปิดกว้างบนแขนของศพโดยไม่สวมถุงมือป้องกันใดๆ ทั้งสิ้น ลมหายใจของธีร์สะดุดไปชั่วขณะ เขาขยับตัวจะห้ามปรามแต่ก็ช้าไปเสียแล้ว ทันทีที่ปลายนิ้วของรินรดาแตะลงบนกระดูกที่มีรอยสลัก บรรยากาศรอบตัวก็เปลี่ยนไปราวกับพลิกฝ่ามือ อุณหภูมิในห้องลดฮวบลงอย่างฉับพลัน ลมหนาวประหลาดพัดวนทั้งที่ประตูหน้าต่างปิดสนิท แสงไฟนีออนกะพริบไหวติดๆ ดับๆ สร้างเงาสะท้อนน่ากลัวบนผนังห้อง รินรดากลั้นหายใจ ดวงตาเบิกกว้างขึ้น ภาพความทรงจำสีเลือดทะลักเข้าสู่ห้วงสำนึกของเธอราวกับเขื่อนแตก เสียงกรีดร้องโหยหวน ความเจ็บปวดแสนสาหัส และกลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งตีตื้นขึ้นมาจนเธอเกือบสำลัก ภาพร่างของเหยื่อที่ถูกตรึงไว้กับแท่นบูชา มือปริศนาที่ถือสิ่วแกะสลักกระดูกทีละน้อย พร้อมกับเสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูที่ดังสะท้อนก้องในหัว *...ในที่สุด... เหยื่อรายต่อไปก็มาถึงแล้ว...* รินรดาหอบหายใจหนักหน่วง ร่างกายเซถอยหลังไปชนกับชั้นวางเครื่องมือแพทย์จนส่งเสียงดังลั่น ดวงตาของเธอน้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัวขั้นสุด แต่นั่นยังไม่น่าตกใจเท่ากับภาพที่เธอเพิ่งเห็นเมื่อครู่ "รินรดา!" ธีร์ปรี่เข้ามาคว้าแขนเธอไว้แน่น แรงบีบจากมือของศัลยแพทย์หนุ่มช่วยดึงสติเธอกลับมาจากหลุมดำแห่งความทรงจำ "คุณเห็นอะไร บอกผม!" รินรดาเงยหน้าขึ้นสบตาเขา เม็ดเหงื่อผุดพรายบนหน้าผากขาวเนียนริมฝีปากสั่นระริก เธอไม่ได้ตอบคำถามของเขาในทันที แต่กลับใช้มืออีกข้างคว้าข้อมือเขาไว้แน่นราวกับคนจมน้ำ น้ำเสียงของเธอกระซิบแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินท่ามกลางความเงียบงัน "ไม่ใช่ฆาตกรโรคจิตที่ไหนหรอกค่ะ..." รินรดาหอบหายใจระรัว ดวงตาสีเทาเข้มจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาของธีร์ด้วยความตื่นตระหนก "แต่รอยสลักนั่น... มันเป็นรูปสัญลักษณ์เดียวกับรอยแผลเป็นบนแผ่นหลังของคนที่คุณพยายามตามหามาตลอดชีวิต... คนที่คุณคิดว่าตายไปแล้วในกองเพลิงเมื่อสิบปีก่อน" ร่างสูงของศัลยแพทย์หนุ่มชะงักงัน ราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระดูกสันหลัง ความเย็นเยียบแล่นพล่านไปทั่วร่าง ความจริงที่ถูกฝังกลบไว้ใต้กองเถ้าถ่านกำลังจะถูกขุดคุ้ยขึ้นมาเขย่าขวัญเขาอีกครั้ง และในวินาทีนั้นเอง... เสียงฝีเท้าฝ่าความมืดของใครบางคนก็ดังขึ้นจากทางเดินด้านนอก... ค่อยๆ ก้าวเข้ามาใกล้ห้องชันสูตรทีละก้าว... อย่างเชื่องช้า... และจงใจ --- ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางดำดิ่งสู่ความมืดมิดนี้ไปพร้อมกับดิฉันนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าค่ะ - เงาจันทราลี้ลับ