ระบบมหาเศรษฐีตื่นขึ้นแล้ว

เสียงกระซิบของความตระหนกแผ่ซ่านราวกับละอองฝนพิษในภัตตาคารหรูระดับมิชลินสตาร์ ดวงตาของผู้จัดการร้านเบิกกว้างจนแทบถลนออกมานอกเบ้า มือที่สวมถุงมือสีขาวสะอาดสั่นเทาจนแทบประคองเครื่องรูดบัตรไร้สายไว้ไม่อยู่ เขามองหน้าชายหนุ่มชุดเสื้อผ้าธรรมดาที่ยืนอยู่ตรงหน้าสลับกับบัตรสีดำสนิทไร้ลวดลาย ทว่าแฝงด้วยประกายเรืองรองราวกับห้วงอวกาศในมือของรินทร์ บัตรโลหะพิเศษที่แม้แต่เศรษฐีระดับท็อปเท็นของประเทศก็ยังไม่มีสิทธิ์ครอบครอง—*Black Centurion Card* ที่ไร้ซึ่งวงเงินจำกัด "คุณ... คุณรินทร์คะ..." เสียงของผู้จัดการสั่นพร่า แหบแห้งราวกับคนขาดน้ำ "นี่มัน..." "จะยืนอ้าปากค้างอยู่อีกนานไหมคะ?" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย เย็นเยียบจนคนฟังต้องสะท้านสันหลังวาบ นัยน์ตาคมกริบของเขาไม่ได้มีความโกรธเกรี้ยวหลงเหลืออยู่เลย มีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกล้ำราวกับก้นบึงมหาสมุทร "หรือว่าเครื่องรูดบัตรของภัตตาคารระดับนี้... จะไม่มีปัญญาแม้แต่จะทำธุรกรรมของ 'เจ้าของใหม่' กันแน่คะ?" ประโยคหลังถูกเน้นย้ำด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน ท่ามกลางความเงียบสงบที่ปกคลุมไปทั่วทั้งห้องอาหาร แขกผู้มีเกียรติและไฮโซที่เมื่อครู่ยังส่งเสียงหัวเราะเยาะหยัน บัดนี้ต่างพากันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าหายใจแรง แม้แต่กวินและหญิงสาวข้างกายที่เคยเชิดหน้าชูตาด้วยความหยิ่งผยอง บัดนี้ใบหน้ากลับซีดเผือดไร้สีเลือด ราวกับถูกสาบให้กลายเป็นหิน ในห้วงความคิดของรินทร์ เสียงแจ้งเตือนของระบบลึกลับที่เพิ่งตื่นขึ้นยังคงก้องกังวานอยู่ในโสตประสาท *[ติ๊ง! ตรวจพบความตั้งใจในการใช้จ่ายเพื่อครอบครองสินทรัพย์ระดับพรีเมียม ระบบมหาเศรษฐีทำการยืนยันสิทธิ์เรียบร้อย ยินดีด้วยครับ/ค่ะ ท่านคือเจ้าของตัวจริงของ 'The Crystal Palace' ภัตตาคารแห่งนี้อย่างสมบูรณ์แบบ เงินในบัญชีสำรอง: 10,000,000,000 บาท (สيบหมื่นล้านบาท) พร้อมใช้งานทันที!]* ระบบนี้... มันไม่ใช่ความฝัน รอยแผลจากการถูกหักหลังและเหยียบย่ำเมื่อสัปดาห์ก่อน กลายเป็นเพียงปุ๋ยชั้นดีที่หล่อเลี้ยงให้ต้นกล้าแห่งความมั่งคั่งนี้เติบโตขึ้นอย่างรวดเร็ว "รินทร์..." ฟ้าใสที่ยืนอยู่เคียงข้าง เอื้อมมือมาแตะแขนของเขาเบาๆ ความอบอุ่นจากปลายนิ้วของเธอส่งผ่านมายังผิวเนื้อ เตือนสติให้เขารู้ว่าท่ามกลางโลกที่เต็มไปด้วยหน้ากากจอมปลอมและการตีราคาคนจากเงินในกระเป๋า ยังมีผู้หญิงคนนี้... คนที่เคียงบ่าเคียงไหล่ในวันที่เขามีเพียงบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปประทังชีวิต "อย่าทำอะไรเกินตัวเลยนะคะ ถ้าไม่ไหว... เรากลับกันเถอะค่ะ" รินทร์หันไปมองหญิงสาว แววตาที่เคยเย็นชาพลันทอประกายความอ่อนโยนขึ้นมาวูบหนึ่ง เขายกมือขึ้นลูบศีรษะเธออย่างแผ่วเบา "ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะฟ้าใส..." รินทร์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยอำนาจและเสน่ห์อันน่าหลงใหล "ในเมื่อพวกมันอยากให้เราคุกเข่า... เราก็แค่ซื้อแผ่นดินที่พวกมันเหยียบอยู่ แล้วสั่งให้พวกมันไसหัวออกไป... ง่ายแค่นั้นเองค่ะ" คำพูดนั้นไม่ได้ดังมากนัก แต่กลับก้องกังวานไปทั่วทุกโต๊ะอาหาร กวินที่ตั้งสติได้ รีบก้าวขาเข้ามาด้วยความโกรธเกรี้ยว เส้นเลือดที่ขมับปูดโปน ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความอับอายผสมความไม่เชื่อ "แก! ไอ้สวะรินทร์! อย่ามาเล่นลิ้นนะเว้ย!" กวินแผดเสียงลั่น ทำลายความเงียบ "แกมันก็แค่พนักงานเงินเดือนกระจอกๆ ที่เพิ่งโดนไล่ออก จะเอาปัญญาที่ไหนมาซื้อภัตตาคารร้อยล้านนี่! ต่อให้แกเอาเศษกระดาษมาทำเป็นการ์ดปลอมๆ ก็ไม่มีทางหลอกคนอื่นได้หรอก ผู้จัดการ! ไล่มันออกไปสิ! แจ้งตำรวจจับข้อหาบุกรุกและใช้บัตรปลอมเดี๋ยวนี้!" ผู้จัดการร้านสะดุ้งสุดตัว เขามองหน้ากวินสลับกับบัตรในมือรินทร์ เหงื่อกาฬไหลโทรมหน้าผาก สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว บัตรสีดำใบนั้น... ต่อให้ปลอมอย่างไร ชิปทองคำฝังลายน้ำโฮโลแกรมและรหัสลับระดับทหารที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับนั้น ไม่มีทางที่ของปลอมตามท้องตลาดจะทำเลียนแบบได้! ยิ่งไปกว่านั้น ระบบฐานข้อมูลของธนาคารกลางที่เชื่อมต่อกับเครื่องรูดบัตรกำลังส่งสัญญาณไฟสีเขียวสว่างวาบขึ้นมาแล้ว *ติ๊ด!* เสียงเครื่องรูดบัตรดังขึ้นท่ามกลางความลุ้นระทึกของทุกคนในห้องอาหาร ผู้จัดการร้านกลืนน้ำลายลงคอ เอื้อมมือสั่นเทาไปกดรหัสยืนยันตามคำสั่งของระบบที่ปรากฏบนหน้าจอ *กรุณากรบ PIN 6 หลักเพื่อยืนยันการทำธุรกรรมวงเงินสูงสุด* รินทร์ก้าวเข้าไปใกล้เครื่องรูดบัตรช้าๆ สายตาคมกราบมองกวินที่ยืนหน้าเขียวคล้ำด้วยความสมเพช เขายื่นนิ้วเรียวยาวไปกดรหัสผ่านหกตัวที่ระบบเพิ่งส่งตรงเข้ามาในจิตสำนึกของเขาอย่างแม่นยำ 1-9-9-4-0-8 (ปีเกิดของเขา และวันเริ่มต้นชีวิตใหม่) *ครืนนน...* เสียงเครื่องพิมพ์ใบเสร็จขนาดเล็กทำงานอย่างรวดเร็ว กระดาษความร้อนสีขาวยาวเหยียดพ่นออกมาพร้อมกับเสียงดนตรีเฉลิมฉลองเบาๆ จากตัวเครื่อง เป็นสัญญาณยืนยันการทำธุรกรรมที่สมบูรณ์แบบอย่างไร้ที่ติ! ตัวเลขยอดเงินหักบัญชีที่ปรากฏบนหน้าจอ... ทำให้ผู้จัดการร้านถึงกับเข่าทรุดลงไปกองกับพื้น ลมหายใจสะดุดกะทันหัน ยอดเงิน: 350,000,000.00 บาท (ชำระเต็มจำนวน - โอนสิทธิ์ความเป็นเจ้าของเสร็จสิ้น) "นะ... 3... สามร้อยห้าสิบล้านบาท..." ผู้จัดการละเมอออกมาด้วยเสียงอันสั่นเครือ ดวงตาเบิกกว้างจนแทบหลุดจากเบ้า "ทำรายการ... ทำรายการสำเร็จแล้ว... ท่าน... ท่านคือเจ้าของคนใหม่ของภัตตาคาร 'The Crystal Palace' อย่างสมบูรณ์แบบแล้วครับ/ค่ะ!" *เพล้ง!* แก้วไวน์ในมือของกวินหลุดร่วงลงกระทบพื้นพรมหนานุ่มแตกกระจาย เศษแก้วและน้ำไวน์สีแดงฉานกระเซ็นโดดเด่นรองเท้าหนังราคาแพงของเขา แต่เจ้าตัวกลับไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลย ร่างกายของกวินสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดขาวราวกับคนใกล้ตาย สมองขาวโพลนจนคิดอะไรไม่ออก เป็นไปไม่ได้! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! รินทร์ดึงบัตรสีดำเก็บเข้ากระเป๋าเสื้ออย่างใจเย็น เขาก้าวเดินผ่านหน้ากวินที่ยืนแข็งทื่อเป็นหุ่นปูนปั้น หยุดยืนตรงหน้าผู้จัดการร้านที่ยังคงหมอบกราบอยู่กับพื้น "ลุกขึ้นเถอะค่ะ" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล ทว่าทรงอำนาจ "ในฐานะเจ้าของคนใหม่... ฉันมีคำสั่งแรกถึงคุณ" ผู้จัดการร้านรีบพนมมือลนลาน "ครับ/ค่ะท่านเจ้าของใหม่! โปรดสั่งการมาได้เลยครับ/ค่ะ!" รินทร์ปรายตามองไปยังกวินและหญิงสาวข้างกายที่ตอนนี้หน้าเสียจนไม่เหลือเค้าความหยิ่งยองอีกต่อไป ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ทุกคนในภัตตาคารต้องอ้าปากค้าง "ช่วยกรุณา... ไसหัวแขกไร้มารยาทสองคนนี้ออกไปจากร้านของฉัน เดี๋ยวนี้เลยนะคะ" รินทร์แย้มยิ้มอย่างเย็นชา ขณะที่กวินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ก่อนที่ร่างของเขาจะถูกการ์ดของร้านที่กรูเข้ามาจับตัวหิ้วปีกเตรียมลากออกไป ท่ามกลางเสียงกรีดร้องด้วยความอับอายของหญิงสาวคู่ขา ทว่า ในวินาทีที่ความสะใจกำลังพุ่งถึงขีดสุด เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของรินทร์ก็สั่นครืนขึ้นมาอย่างรุนแรง หน้าจอแสดงเบอร์แปลกประหลาดที่ไม่มีชื่อผู้ติดต่อ แต่มีข้อความสั้นๆ เด้งขึ้นมาบนหน้าจอราวกับเป็นประกาศิตจากนรก [ภารกิจลับระดับ S ปลดล็อก: ตระกูลใหญ่ผู้กุมอำนาจครึ่งประเทศกำลังเดินทางมาคุกเข่าต่อหน้าท่านในอีก 10 นาทีข้างหน้า... และผู้ที่นำขบวนมาต้อนรับท่าน ก็คือ 'อดีตภรรยา' ที่ทิ้งท่านไปแต่งงานกับตระกูลมหาเศรษฐีเมื่อห้าปีก่อน] หัวใจของรินทร์กระตุกวูบ นัยน์ตาคมกริบหรี่แคบลงทันทีเมื่ออ่านชื่อที่ปรากฏอยู่บรรทัดสุดท้ายของข้อความ ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ต้นไม้ริมระเบียง" เสมอมานะคะ