บั๊กแรกเริ่ม: จุดทศนิยมที่ผิดพลาด

"ตัวเลขพวกนี้... มันไม่มีทางเป็นไปได้ในเชิงตรรกะของระบบ" เรย์พึมพำกับตัวเองขณะจ้องมองหน้าต่างสถานะสีฟ้าโปร่งแสงที่ลอยเด่นอยู่กลางอากาศ แสงสลัวจากตะเกียงเวทมนตร์ภายในหอสมุดหลวงสะท้อนเข้ากับดวงตาของเขาที่กำลังสั่นไหวเล็กน้อย นิ้วเรียวยาวของเขาขยับไล่เรียงสมการบนแผ่นกระดาษหนังที่เต็มไปด้วยตัวเลขและสัญลักษณ์ทางคณิตศาสตร์ชั้นสูงที่เขาเขียนขึ้นเอง ข้างกายเขามีลูมิน่ายืนกอดอกพิงชั้นหนังสือ สายตาคมกริบของเธอจ้องมองร่างของเด็กหนุ่มผู้กำลัง ‘คลั่ง’ กับตัวเลขอย่างไม่วางตา "เรย์ นายกำลังทำให้เจ้าหน้าที่หอสมุดปวดหัวนะ" ลูมิน่าเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยแต่แฝงไว้ด้วยความสงสัย "ค่าสถานะเริ่มต้นของมนุษย์ทั่วไปถูกจำกัดด้วยพลังเวทพื้นฐาน ใครก็รู้ว่ามันคือค่าคงที่ทางกฎเกณฑ์ของโลกนี้ ต่อให้นายจะอัจฉริยะด้านการคำนวณขนาดไหน แต่นายไม่สามารถเอาชนะกฎฟิสิกส์เวทมนตร์ที่ถูกกำหนดโดยพระเจ้าได้หรอก" เรย์ไม่ตอบทันที เขาหยิบปากกาขนนกขึ้นมา แล้วขีดฆ่าตัวเลขชุดหนึ่งออกอย่างรวดเร็ว "ลูมิน่า เธอเคยสังเกตไหมว่าระบบนี้ไม่ได้ถูกสร้างขึ้นด้วยเจตจำนงที่สมบูรณ์แบบ แต่มันถูกสร้างด้วย 'ชุดคำสั่ง' ที่มีช่องโหว่" "ช่องโหว่?" "จุดทศนิยม" เรย์ชี้ไปที่บรรทัดสุดท้าย "พลังเวทของเธอคือ 100.00 พลังของฉันคือ 10.00 ตามเกณฑ์ปกติ แต่ถ้านำผลรวมของค่าความเข้ากันได้กับธาตุมาหารด้วยค่าความหนาแน่นของอากาศในมิติที่เราอยู่... ค่ามันจะกลายเป็น 10.0000000001" "แล้วมันหมายความว่ายังไง?" "หมายความว่า หากฉันป้อนสูตรการคำนวณที่ผิดพลาดให้ระบบประมวลผลในช่วงเสี้ยววินาทีที่การยืนยันสถานะกำลังทำงาน ระบบจะเกิดอาการ 'ปัดเศษ' พลาด" เรย์แสยะยิ้มที่มุมปาก "มันไม่ใช่การโกง แต่มันคือการทำให้อัลกอริทึมเข้าใจผิดว่าฉันมีทรัพยากรมากกว่าที่ได้รับจริง" ลูมิน่านิ่งงันไปครู่ใหญ่ ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วห้องสมุด มีเพียงเสียงหยดน้ำจากภายนอกที่กระทบหลังคาหิน เธอเดินเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นไอจางๆ ของกระดาษเก่า "นายจะบอกว่า นายกำลังจะ 'บั๊ก' ระบบสร้างตัวละครของโลกนี้งั้นเหรอ? นั่นมัน... บ้าสิ้นดี" "โลกนี้คือคุกที่กรงขังไม่ได้สร้างด้วยเหล็ก แต่สร้างด้วยตัวเลข" เรย์หันมาสบตาเธอ ดวงตาของเขาเย็นเยียบและเยือกเย็นจนลูมิน่ารู้สึกขนลุก "ถ้าฉันเปลี่ยนจุดทศนิยมนี้ได้ สถานะเริ่มต้นของฉันจะก้าวกระโดดจากศูนย์ไปสู่ระดับที่พวกขุนนางในอาณาจักรนี้ต้องคุกเข่ากราบกราน" เขาสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะกดนิ้วลงบนหน้าต่างสถานะ รัวนิ้วสั่งการด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ หน้าต่างสีฟ้าเริ่มสั่นไหว รหัสเลขฐานสิบหกไหลผ่านดวงตาของเขาเหมือนสายน้ำพุ แสงสีแดงวาบขึ้นมาเตือนถึงอันตราย แต่เรย์ไม่หยุดมือ *ติ๊ง!* เสียงสัญญาณแจ้งเตือนดังลั่นก้องกังวานไปทั่วโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงปกติของระบบ แต่มันเป็นเสียงที่แหบพร่าราวกับเสียงของวิญญาณที่ถูกขังอยู่หลังกำแพงมิติ [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบความผิดปกติของข้อมูลในโครงสร้างสถานะหลัก] [สถานะพลังเวท: 10.00 -> ตรวจพบการคำนวณเกินขอบเขต -> ปรับปรุงค่าสถานะตามสมการใหม่...] [คำเตือน: กระบวนการนี้อาจทำให้ 'ความเป็นจริง' ในพื้นที่โดยรอบเสียหาย...] "หยุดนะเรย์! มันอันตรายเกินไป!" ลูมิน่าตะโกน พยายามจะคว้าแขนเขาไว้ แต่รังสีพลังเวทมหาศาลที่จู่ๆ ก็พุ่งทะลักออกมาจากตัวของเรย์ผลักเธอจนกระเด็นถอยหลังไปชนชั้นหนังสือ แรงกดดันมหาศาลทำให้บรรยากาศในห้องหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับด้วยภูเขาทั้งลูก อักขระสีทองอร่ามเริ่มก่อตัวขึ้นรอบตัวเรย์ หมุนวนด้วยความเร็วสูงจนเกิดเป็นพายุขนาดย่อม เรย์ยืนนิ่งอยู่กลางพายุนั้น ใบหน้าของเขาเรียบเฉย ทว่าดวงตากลับฉายแววแห่งผู้ชนะ [การคำนวณเสร็จสมบูรณ์] [ค่าสถานะเริ่มต้นที่ได้รับผลกระทบ: ปรับสมดุลใหม่...] [ยินดีด้วย... คุณได้รับ 'สิทธิพิเศษ' ที่ไม่อยู่ในทะเบียนราษฎร์ของจักรวาลนี้] เรย์มองดูหน้าต่างสถานะที่ขยายใหญ่ขึ้นจนบดบังแสงไฟในห้องไปจนหมดสิ้น ค่าพลังที่เคยต่ำเตี้ยติดดิน บัดนี้ตัวเลขมันพุ่งทะยานจนแทบจะทะลุกรอบที่ระบบจำกัดไว้ แต่แล้ว... ความผิดปกติก็ไม่ได้หยุดอยู่แค่นั้น กำแพงห้องสมุดด้านหลังของเรย์เริ่มปริแตกออกราวกับกระจกที่ถูกกระแทกด้วยค้อนหนัก และจากรอยร้าวที่แผ่ขยายออกไปนั้น ความมืดมิดที่ไร้ก้นบึ้งก็ค่อยๆ คืบคลานเข้ามาพร้อมกับไอเย็นที่ทำให้กระดูกสั่นสะท้าน ไม่ใช่แค่ระบบที่เปลี่ยนไป แต่ ‘บางอย่าง’ ที่ถูกขังอยู่นอกเหนือโครงสร้างโลกนี้ได้รับรู้ถึงการมีอยู่ของเขาแล้ว ลูมิน่าที่พยุงตัวขึ้นมาได้ จ้องมองไปที่ความมืดหลังรอยร้าวนั้นด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด "เรย์... นายทำอะไรลงไป? สิ่งที่อยู่หลังรอยแยกนั่น... มันไม่ใช่ข้อมูล มันคือเฝ้าดูเรา!" เรย์หันไปมองรอยร้าวนั้น รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏบนใบหน้าเขาอีกครั้ง ก่อนที่เขาจะพูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและไร้ความกลัว "ยินดีต้อนรับสู่โลกใบใหม่ที่ฉันเป็นคนกำหนดกฎเกณฑ์เองนะ... ลูมิน่า" ทว่าในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนที่สามก็ดังขึ้น แต่มันไม่ใช่เสียงจากระบบที่เขารู้จัก มันคือเสียงกระซิบจากความว่างเปล่าที่ดังลึกเข้าไปในจิตใจของเขา [ตรวจพบผู้บุกรุก: ยินดีต้อนรับสู่การทดสอบระดับ 'หายนะ' ที่ไม่ได้ถูกบันทึกในประวัติศาสตร์...] เงาดำมืดมิดค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาจากรอยแยกนั้น... มันไม่มีรูปร่างที่ชัดเจน แต่กลับมีกลิ่นอายของจอมเวทที่เรย์เคยรู้จักดีจากตำนานที่สาบสูญไปเมื่อพันปีก่อน! --- ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของเรย์นะครับ จอมเวทไร้นามสัญญาว่าจะรังสรรค์ตอนต่อไปให้เข้มข้นยิ่งกว่าเดิมครับ!