อนุภาคที่หายไป

"ตัวเลขพวกนี้... มันโกหกไม่ได้ แต่มันกำลังหายไป" เสียงทุ้มต่ำของรินพึมพำกับความว่างเปล่าภายในห้องแล็บปฏิบัติการชั้นใต้ดินระดับห้า สถาบันวิจัยดวงดาวแห่งนี้ขึ้นชื่อเรื่องความเข้มงวดและระบบรักษาความปลอดภัยที่แม้แต่มดสักตัวก็ไม่อาจเล็ดลอดผ่านเซนเซอร์ตรวจจับความร้อนไปได้ ทว่าในสายตาของริน ทุกอย่างกลับโปร่งใสราวกับกรงขังที่ทำจากแก้วบางๆ ดวงตาของเด็กหนุ่มวูบไหวด้วยสีเงินจางๆ เมื่อเขาเพ่งมองไปยังจอโฮโลแกรมที่ลอยอยู่กลางอากาศ อนุภาคแสงสีทองเล็กจิ๋วที่ปกติจะเต้นระบำอย่างเป็นระเบียบตามกฎฟิสิกส์กำลังร่วงหล่นลงสู่ความว่างเปล่า ราวกับมีหลุมดำที่มองไม่เห็นกำลังกลืนกินความจริงในสมการนั้นไปทีละตัว "ริน เธอเริ่มเห็นมันแล้วใช่ไหม?" เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นดังขึ้นเป็นจังหวะเนิบนาบ ดร.เอลาร่าก้าวเข้ามาในระยะสายตา รอยยิ้มของเธอยังคงดูใจดี ทว่าแววตาที่ซ่อนอยู่หลังกรอบแว่นเลนส์ใสกลับเย็นเยียบดุจน้ำแข็งขั้วโลก เธอวางมือลงบนไหล่ของเขา สัมผัสที่เย็นเยือกทำให้รินสะดุ้งเล็กน้อย "ดร.เอลาร่า... ค่าความหนาแน่นของอนุภาคไฮโดรเจนในเซกเตอร์ 7 หายไป 0.0004 เปอร์เซ็นต์ แต่มันไม่ใช่ค่าความคลาดเคลื่อนทางเครื่องมือครับ" รินพยายามใช้คำสุภาพตามมารยาทแม้ในใจจะร้อนรน "มันเหมือนกับว่า... มีบางอย่างที่ไม่ได้อยู่ในระบบนี้ กำลังดูดกลืนสมการต้นกำเนิดของเราไป" เอลาร่าหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนบทเพลงแห่งความหายนะ เธอขยับเข้าไปใกล้หูของเด็กหนุ่มจนเขาสัมผัสได้ถึงกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาเคมีและดอกไม้แห้ง "เธอฉลาดมากที่สังเกตเห็นมัน ริน แต่จำไว้ให้ดี... โลกใบนี้ไม่ใช่สิ่งที่เธอเห็นผ่านจอภาพพวกนั้น สิ่งที่เธอเห็นน่ะ มันคือ 'ทฤษฎีไร้ตัวตน' สมการที่ถูกลบออกจากบันทึกของสถาบันมานับร้อยปี และตอนนี้... มันกำลังจะตื่นขึ้น" "หมายความว่ายังไงครับ?" รินหันขวับ สายตาของเขาเปลี่ยนเป็นจริงจัง "คุณรู้อยู่แล้วว่ามันเกิดอะไรขึ้น! คุณจงใจใส่ชุดข้อมูลที่ผิดพลาดนี้เข้ามาเพื่อทดสอบผมใช่ไหม?" "ทดสอบเหรอ?" เอลาร่าเลิกคิ้วเรียวสวย "ถ้าฉันต้องการทดสอบเธอ ฉันคงไม่ยอมเอาชีวิตตัวเองมาแขวนไว้บนเส้นด้ายแบบนี้หรอกนะ มองดูที่ค่าแรงโน้มถ่วงตรงหน้าเธออีกครั้งสิ... คราวนี้จ้องลึกเข้าไปในช่องว่างระหว่างตัวเลขพวกนั้นให้ดี" รินกัดริมฝีปากแน่น เขาฝืนเพ่งกระแสจิตไปที่อนุภาคความจริงอีกครั้ง คราวนี้เขากลั้นหายใจ เมื่อสมาธิพุ่งถึงขีดสุด โลกทั้งใบดูเหมือนจะหยุดนิ่ง เสียงเครื่องปรับอากาศเงียบหายไป เสียงหัวใจที่เต้นรัวในอกกลายเป็นเพียงเสียงกลองที่ไร้ความหมาย ในพื้นที่ว่างระหว่างตัวเลขที่เขากำลังวิเคราะห์ มันไม่ได้ว่างเปล่า... แต่มีรหัสอักขระแปลกประหลาดที่เข้มข้นจนแทบจะเผาไหม้เรตินาเขากำลังหมุนวนอยู่ มันคือชุดคำสั่งที่ไม่ได้มีไว้ให้มนุษย์อ่าน *ระบบตรวจพบการบิดเบือนของความเป็นจริงในพื้นที่ปิด* *คำเตือน: ความเสถียรของพื้นที่: 12% และกำลังลดลง* *เป้าหมาย: ค้นหาจุดเชื่อมต่อ (Nexus Point) ก่อนที่รอยแยกจะขยายตัว* มือของรินสั่นเทาขณะที่เขาพยายามพิมพ์ชุดคำสั่งแก้ต่างลงบนแผงควบคุมโฮโลแกรม นิ้วมือรัวเร็วราวกับนักเปียโนที่กำลังบรรเลงเพลงสุดท้ายก่อนโลกาวินาศ เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม ความกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามาเหมือนคลื่นยักษ์ที่พร้อมจะบดขยี้สติสัมปชัญญะของเขา "เร็วเข้า ริน... ถ้าช้ากว่านี้ สถาบันจะรีเซ็ตข้อมูลทั้งหมด แล้วเราสองคนจะถูกลบออกจากหน่วยความจำของโลกใบนี้ไปตลอดกาล" เอลาร่ากระซิบเตือน เสียงของเธอเริ่มสั่นเครือแต่ยังคงความเยือกเย็นเอาไว้ ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมก็เปลี่ยนจากสีฟ้าใสเป็นสีแดงฉาน เสียงไซเรนเตือนภัยดังระงมไปทั่วห้องวิจัย ประตูเหล็กกล้าบานยักษ์ที่ล็อกแน่นหนาเริ่มส่งเสียงกรีดร้องราวกับถูกแรงบีบมหาศาลจากภายนอกดันเข้ามา "ดร.เอลาร่า... ระบบมันไม่ได้กำลังปิดการทดลอง" รินเงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาเบิกกว้างเมื่อเห็นตัวเลขบนจอกระโดดขึ้นอย่างรวดเร็ว "มันกำลังดาวน์โหลดบางอย่างลงมาในสมองของผม!" รินทรุดตัวลงกับพื้น ร่างกายของเขากระตุกเกร็ง ความเจ็บปวดรุนแรงเหมือนถูกเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงเข้าไปในระบบประสาท ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเขาถาโถมเข้ามา ทั้งภาพสมการโบราณ เมืองที่ลอยอยู่เหนือเมฆ และใบหน้าของเด็กสาวคนหนึ่งที่ยืนถือกระจกเงาเปื้อนเลือดในมือ... *กระจกเงาที่กำลังร้าว* ก่อนที่สติจะดับวูบไป รินเห็นหน้าต่างระบบสถานะปรากฏขึ้นตรงหน้าเป็นตัวอักษรสีทองอร่าม **[ระบบ: ตรวจพบอนุภาคผู้บุกรุกระดับ SSS - 'รหัสลับแห่งดวงดาวดวงที่เก้า' เปิดใช้งาน]** **[เงื่อนไข: ผู้ถือครองกุญแจต้องยอมรับพันธสัญญาแห่งเลือด]** **[แจ้งเตือน: บอสลับ 'ผู้เฝ้ามองจากห้วงมิติที่ศูนย์' รับรู้ถึงการมีอยู่ของท่านแล้ว...]** เสียงฝีเท้าหนักๆ ของกองกำลังรักษาความปลอดภัยกระแทกพื้นดังขึ้นหน้าห้องแล็บ พร้อมกับเสียงตะโกนสั่งการที่เย็นชาเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ เอลาร่าก้มลงมามองรินที่หอบหายใจรวยริน เธอหยิบเศษกระจกเล็กๆ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อแล้ววางลงในมือของเด็กหนุ่ม รอยยิ้มของเธอกลายเป็นความสมเพชปนเวทนา "ยินดีต้อนรับสู่ความจริงที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยถึงนะ ริน... หวังว่าเธอจะรักษาชีวิตไว้ได้นานพอก่อนที่ 'เขา' จะเดินเข้ามาถึงตัวเธอในอีกสามวินาทีข้างหน้า" ประตูห้องแล็บระเบิดออก เศษโลหะปลิวว่อนไปทั่วห้อง ท่ามกลางควันไฟที่ตลบอบอวล เงาร่างสีดำสนิทที่ไร้ใบหน้าค่อยๆ ก้าวเท้าผ่านกลุ่มควันเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าของริน ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับตอนแรกของปริศนาที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นนะคะ กระจกเงาต้องสาปจะรอคุณอยู่ในตอนถัดไปค่ะ