วิญญาณใหม่ในร่างสะใภ้ขี้โรค

"ถ้าแกยังไม่ลุกขึ้นมาซักผ้ากองโตนั่น ก็อย่าหวังว่าจะได้แตะต้องเศษข้าวต้มก้นหม้อแม้แต่เม็ดเดียว หลินฟาง! นี่นึกว่าตัวเองเป็นคุณนายที่ไหนกัน สามีส่งเงินมาให้ก็เอาไปถลุงเล่นจนร่างกายน่าสมเพช ป่วยออดๆ แอดๆ เป็นภาระคนทั้งบ้าน!" เสียงแหลมสูงของแม่เฒ่าเฉินบาดลึกเข้าไปในโสตประสาท ราวกับมีเข็มเล่มเล็กๆ ทิ่มแทงกลางกะโหลกศีรษะที่หนักอึ้ง หลินฟางขมวดคิ้วแน่น ความทรงจำสุดท้ายของเธอก่อนจะวูบดับไปคือการหยิบจับมีดเชฟคู่ใจในห้องครัวระดับมิชลินสตาร์ท่ามกลางไฟที่โหมกระหน่ำจากอุบัติเหตุ แต่ในเวลานี้ กลิ่นที่เตะจมูกกลับไม่ใช่กลิ่นไหม้ของเนื้อสเต็กชั้นดี แต่เป็นกลิ่นสาบของเสื้อผ้าเก่าเก็บ กลิ่นดินโคลน และกลิ่นอับของบ้านไม้ที่ดูใกล้จะพังมิพังแหล่ เธอค่อยๆ ลืมตาขึ้น สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาคือเพดานไม้ผุพังที่มีคราบเขม่าควันไฟเกาะดำปื้น และร่างท้วมของหญิงชราในชุดผ้าฝ้ายสีมอซอที่กำลังยืนเท้าสะเอวชี้หน้าเธอด้วยสายตาเหยียดหยาม หลินฟางพยายามยันกายลุกขึ้น ร่างกายนี้ผอมโซจนเห็นกระดูกไหปลาร้า ความเจ็บปวดรวดร้าวแล่นพล่านไปทั่วร่างราวกับถูกรถสิบล้อทับ ความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมค่อยๆ ไหลทะลักเข้ามาดั่งสายน้ำเชี่ยว... หลินฟาง สะใภ้สามของตระกูลเฉิน ผู้ถูกโชคชะตาเล่นตลกให้แต่งงานกับนายทหารหนุ่มที่ต้องไปประจำการชายแดน ทิ้งให้เธอต้องเผชิญชะตากรรมภายใต้อุ้งมือของแม่สามีจอมขูดรีดมาตลอดสองปี "แม่ครับ..." เสียงของหลินฟางแหบพร่า สั่นเครือ แต่นัยน์ตาที่เคยหม่นแสงกลับเปลี่ยนไปเป็นความเยือกเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ไม่ต้องมาเรียกแม่! ตราบใดที่แกยังทำตัวเป็นคนไร้ประโยชน์แบบนี้ อย่าหวังว่าฉันจะถือว่าแกเป็นคนในบ้านเฉิน!" แม่เฒ่าเฉินขว้างถังน้ำที่ว่างเปล่าลงบนพื้นไม้จนเกิดเสียงดังสนั่น "ลุกขึ้นมา! ไปซักผ้าที่ลำธารเดี๋ยวนี้ วันนี้ถ้าไม่เสร็จก่อนตะวันตกดิน แกก็ไม่ต้องเข้าบ้าน!" หลินฟางไม่ได้ตอบโต้ เธอเพียงแค่มองนิ่งๆ ไปที่นิ้วมือที่เต็มไปด้วยรอยถลอกและแผลเป็นจากการตรากตรำทำงานหนัก ความโกรธแค้นของเจ้าของร่างเดิมที่อัดอั้นอยู่ข้างในกำลังพลุ่งพล่าน แต่สำหรับเชฟมือหนึ่งที่เคยผ่านสมรภูมิในห้องครัวและโลกธุรกิจมาอย่างโชกโชน การโวยวายไม่ใช่หนทางของการเอาชนะ ทันใดนั้นเอง ความรู้สึกแปลกประหลาดก็เกิดขึ้นในใจ คล้ายกับมี 'พื้นที่' บางอย่างเชื่อมต่อเข้ากับจิตใต้สำนึกของเธอ หลินฟางหลับตาลงชั่วครู่และพบกับมิติสีขาวสะอาดตาที่เป็นเหมือนห้องครัวในฝัน อุปกรณ์สแตนเลสเงาวับ วัตถุดิบสดใหม่ที่ไม่ว่าจะหยิบออกไปเท่าไหร่ก็ไม่มีวันหมดสิ้น และที่สำคัญที่สุด... ระบบจัดการพลังงานที่พร้อมจะเปลี่ยนทุกการเคลื่อนไหวของเธอให้กลายเป็นรสสัมผัสเลิศรส *มิติห้องครัวส่วนตัว*... นี่คือของขวัญเพียงหนึ่งเดียวที่เธอได้รับจากการข้ามมิติมา "ไปสิ! นั่งบื้ออยู่ทำไม!" แม่เฒ่าเฉินแผดเสียงขึ้นอีกครั้ง หลินฟางค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น เธอปัดฝุ่นออกจากชุดผ้าห่านที่เปื้อนคราบดินอย่างเชื่องช้า สายตาจ้องมองหญิงชราตรงหน้าด้วยท่าทีสงบนิ่งจนอีกฝ่ายถึงกับชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับรู้สึกได้ถึงแรงกดดันบางอย่างที่แผ่ออกมาจากหญิงสาวที่เคยอ่อนแอผู้นี้ "ได้ครับแม่" เธอตอบสั้นๆ สุภาพแต่เย็นชา "ผมจะไปซักผ้าให้... แต่หลังจากวันนี้ไป กฎในบ้านนี้จะต้องเปลี่ยนไปบ้าง" "แกพูดว่าอะไรนะ!" แม่เฒ่าเฉินเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง "ไม่มีอะไรครับ ผมแค่กำลังคิดว่า... อาหารเช้าของวันนี้รสชาติมันจืดชืดเกินไปจนทำให้แม่หัวเสียหรือเปล่า" หลินฟางแย้มยิ้ม มุมปากยกขึ้นเพียงเล็กน้อย แต่นัยน์ตากลับไร้ความรู้สึก "เย็นนี้ ผมจะแสดงให้เห็นว่า การเป็นสะใภ้ที่ 'ทำตัวให้เป็นประโยชน์' นั้น ไม่ได้หมายถึงการซักผ้าจนมือเปื่อย แต่หมายถึงการรังสรรค์สิ่งที่จะทำให้ชีวิตคนในบ้านนี้... รุ่งเรืองขึ้นอย่างที่แม่คาดไม่ถึง" เธอเดินเบี่ยงตัวผ่านร่างของแม่สามีไปอย่างมั่นคง ทิ้งให้หญิงชรายืนงงงวยอยู่กลางห้องโถง หลินฟางมุ่งหน้าตรงไปยังชายป่าหลังหมู่บ้าน ที่นั่นมีลำธารเล็กๆ ไหลผ่าน ที่นั่นแหละที่เธอจะใช้เป็นจุดเริ่มต้นในการทดลองวัตถุดิบจากมิติ เมื่อลับสายตาคน เธอหยิบไข่ไก่สดๆ ออกมาจากมิติหนึ่งฟอง ตามด้วยผงปรุงรสเข้มข้นที่หาไม่ได้ในยุค 70 นี้ เธอจุดไฟอย่างชำนาญบนเตาดินเหนียวที่ทำขึ้นเองอย่างลวกๆ ในมิติ ความร้อนจากเปลวไฟทำให้กระทะใบเก่าร้อนฉ่า กลิ่นหอมของน้ำมันหมูผสมกับเครื่องเทศที่เธอเพิ่งปรุงขึ้นกระจายตัวออกไปอย่างรุนแรง กลิ่นที่ยั่วน้ำลายจนแม้แต่คนที่อิ่มที่สุดก็ยังต้องสะดุ้ง เสียงก้าวเท้าหนักๆ ของรองเท้าบูททหารดังขึ้นจากทางด้านหลัง พร้อมกับกลิ่นอายของบุรุษเพศที่คุ้นเคยในความทรงจำ หลินฟางชะงักมือเล็กน้อย "กลิ่นอะไรกัน..." เสียงทุ้มต่ำดุดันเอ่ยขึ้นข้างหลัง เธอหันกลับไปพบกับชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ในชุดเครื่องแบบทหารที่เลอะเทอะไปด้วยฝุ่นโคลน ใบหน้าคมเข้มเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ดวงตาคู่นั้นกลับจ้องมองที่กระทะในมือเธอด้วยความฉงน "หลินฟาง? นี่เธอ... ทำอะไรกิน?" เฉินโม่ สามีหนุ่มผู้ไม่เคยแสดงความรักออกมาตรงๆ แต่กลับเป็นคนเดียวที่คอยส่งเงินทองมาให้เธอทุกเดือน เดินเข้ามาใกล้ เธอเห็นแววตาที่สั่นไหวของเขา ไม่ใช่เพราะเห็นใจในความผอมโซ แต่เพราะกลิ่นหอมของ 'ข้าวผัดไข่' ที่เธอกำลังลงมือทำนั้น มันหอมเกินกว่าที่คนยากจนในยุคนี้จะจินตนาการถึง หลินฟางตักข้าวผัดร้อนๆ ใส่ชามกระเบื้องที่กะเทาะจนเห็นเนื้อใน เธอเงยหน้าขึ้นสบตาชายที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี ก่อนจะยื่นชามอาหารให้เขาด้วยรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจของทหารหนุ่มกระตุกวาบ "ชิมดูสิครับ... นี่คือรสชาติของชีวิตใหม่ที่เราจะเริ่มสร้างด้วยกันนับจากวินาทีนี้" ใบชาหอมหมื่นลี้หวังว่าท่านจะเพลิดเพลินไปกับรสชาติแห่งการเริ่มต้นที่แสนดุเดือดนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ