รอยร้าวบนโต๊ะอาหาร

เสียงมีดสเต็กที่ครูดไปกับจานกระเบื้องเคลือบราคาแพงดังแหลมบาดหูท่ามกลางความเงียบงันที่ปกคลุมห้องอาหารหรูหรา ภายในคฤหาสน์หลังใหญ่ที่เปรียบเสมือนกรงทองของศิรินทร์มาตลอดห้าปี ธันวานั่งอยู่ที่หัวโต๊ะ ใบหน้าของเขาเรียบเฉยราวกับรูปปั้นหินอ่อน สายตาคมกริบกวาดมองเอกสารในไอแพดสลับกับการตักอาหารเข้าปากอย่างเป็นจังหวะที่น่าอึดอัด เขาไม่ได้เงยหน้ามองภรรยาที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามเลยแม้แต่นิดเดียว ราวกับว่าตัวตนของเธอเป็นเพียงอากาศธาตุที่ประดับอยู่ในห้องนี้ "คุณคะ" ศิรินทร์เอ่ยขึ้น น้ำเสียงของเธอราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อยภายใน ธันวาไม่ตอบ เขาเพียงแค่ชะงักมือที่กำลังถือแก้วไวน์เล็กน้อย ก่อนจะวางมันลงบนโต๊ะด้วยเสียงที่ดังพอให้รู้ว่าเขารับรู้ แต่เลือกที่จะเมินเฉย ศิรินทร์สูดลมหายใจเข้าลึก เธอวางมีดและส้อมลงอย่างใจเย็น เสียงโลหะกระทบจานเบาๆ ในวินาทีนั้นดูเหมือนเสียงระฆังเตือนภัย เธอหยิบซองเอกสารสีน้ำตาลที่วางซ่อนอยู่ใต้ผ้าเช็ดปากออกมา แล้วเลื่อนมันไปบนพื้นโต๊ะหินอ่อน เอกสารแผ่นนั้นหยุดลงตรงหน้าชายผู้เป็นสามีทางนิตินัย "เราจบเรื่องนี้กันเถอะค่ะ" ธันวาเงยหน้าขึ้น ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้ามาในดวงตาของเธอ มันไม่ใช่สายตาที่โกรธเกรี้ยว แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วยความดูแคลนและเย็นชาอย่างถึงที่สุด เหมือนคนที่มองเห็นการกระทำของเด็กที่กำลังงอแงเพื่อเรียกร้องความสนใจ "นี่คือวิธีที่เธอใช้เรียกร้องความสนใจงั้นหรือ ศิรินทร์?" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำและราบเรียบอย่างน่ากลัว "เล่นละครเรื่องขอหย่าเพื่อให้ฉันหันมามอง? ฉันบอกเธอแล้วว่าฉันยุ่ง ถ้าเธออยากได้เงินเพิ่มก็บอกเลขบัญชีมา แต่อย่าทำเรื่องไร้สาระแบบนี้อีก" ศิรินทร์แค่นยิ้มออกมา เป็นยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา มันคือรอยยิ้มของคนที่แตกสลายจนกลับมาประกอบร่างใหม่เป็นเศษแก้วที่พร้อมจะบาดทุกสิ่งที่สัมผัส "ธันวาคะ... ห้าปีที่ผ่านมา คุณเคยอ่านข้อความที่ฉันส่งไปไหม? เคยเห็นสีหน้าของฉันจริงๆ บ้างไหม หรือในสายตาของคุณ ฉันเป็นได้แค่เครื่องประดับที่วางทิ้งไว้ตรงไหนก็ได้ของบ้านหลังนี้" เธอเว้นวรรค ก่อนจะโน้มตัวไปข้างหน้า "ฉันไม่ได้เรียกร้องความสนใจค่ะ แต่ฉันกำลังยื่นคำขาด ฉันพอกับชีวิตที่ต้องนั่งรอให้ใครสักคนมองเห็นค่าในวันที่เขานึกอยากจะหันมามอง" "เธอไม่มีสิทธิ์" ธันวากดเสียงต่ำ "ทะเบียนสมรสใบนั้นคือสิ่งเดียวที่ผูกเราไว้ และฉันยังไม่มีแผนจะเปลี่ยนสถานะ" "คุณไม่ได้ผูกฉันไว้ด้วยทะเบียนสมรสหรอกค่ะ คุณผูกฉันไว้ด้วยความคาดหวังที่พังทลายลงทุกวันต่างหาก" ศิรินทร์ยืนขึ้นเต็มความสูง ความสง่างามที่เธอสั่งสมมาตลอดช่วงเวลาที่ต้องอยู่ลำพังทำให้เธอแลดูเข้มแข็งขึ้นกว่าที่เคยเป็น "หย่าให้ฉันเถอะค่ะ เพื่อตัวคุณเองด้วย คุณจะได้ไม่ต้องมีภาระที่น่ารำคาญอย่างฉันมาคอยกวนใจในพื้นที่ส่วนตัวของคุณอีก" ธันวาขมวดคิ้ว เขาเพิ่งสังเกตเห็นประกายตาที่เปลี่ยนไปของภรรยา มันไม่ใช่ความอ่อนแอเหมือนทุกครั้ง แต่มันคือความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความโกรธเสียอีก "แล้วลูกล่ะ?" เขาถามด้วยตรรกะเย็นชืด "เธอคิดว่าการหย่าร้างจะส่งผลดีกับธีร์งั้นหรือ? ถ้าเธอเดินออกจากบ้านหลังนี้ เธอจะเอาอะไรเลี้ยงเขา? ด้วยเงินเดือนมัณฑนากรต๊อกต๋อยนั่นน่ะหรือ?" ศิรินทร์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ทำให้คนฟังรู้สึกหนาววาบไปถึงกระดูกสันหลัง "ลูกเหรอคะ?" เธอทวนคำ "คนอย่างคุณ ที่แม้แต่ชื่อลูกยังไม่เคยจำว่าเขาแพ้อะไร หรือวันนี้เขาร้องไห้เพราะอะไร คุณไม่มีสิทธิ์พูดคำนั้นค่ะ และเชื่อเถอะ... ลูกไม่ต้องการพ่อที่มองเขาเป็นเพียง 'ภาระ' ในตารางงานหรอกค่ะ" เธอกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องอาหาร ทว่าเสียงโทรศัพท์ของธันวาก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน เขาขมวดคิ้วอย่างหงุดหงิดพลางกดรับสายและเปิดลำโพงทิ้งไว้ เพราะเขากำลังรอสายสำคัญเรื่องการลงทุนโปรเจกต์ใหญ่ "ครับ?" ธันวาตอบรับด้วยเสียงห้วน *(ปลายสาย)* "คุณธันวาครับ... เรื่องเอกสารที่ให้ทางเราไปตามสืบมา ผลตรวจดีเอ็นเอของเด็กที่ชื่อ 'ธีร์' ออกมาแล้วนะครับ" ศิรินทร์ชะงักฝีเท้า หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอไม่เคยคิดว่าเขาจะแอบไปทำเรื่องบ้าบอแบบนี้ ธันวาเงียบไปครู่หนึ่ง สายตาของเขายังคงจ้องเขม็งมาที่ภรรยาด้วยความสงสัยที่เพิ่งก่อตัว "ผลเป็นยังไง" *(ปลายสาย)* "ผลตรวจยืนยันความสัมพันธ์ทางสายเลือด... ร้อยละ 99.99 ครับคุณธันวา เด็กคนนั้น... คือลูกแท้ๆ ของคุณครับ" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องอาหารอีกครั้ง ทว่าครั้งนี้มันหนักอึ้งราวกับภูเขาพังถล่มลงมา ศิรินทร์หันกลับมามองใบหน้าที่เริ่มเปลี่ยนสีของชายผู้เป็นสามี ในขณะที่มือของธันวาสั่นระริกขณะถือโทรศัพท์ไว้ข้างหู ความเย็นชาที่เคยเป็นเกราะป้องกันเขากำลังร้าวรานและแตกกระจายออกเป็นเสี่ยงๆ ภายใต้ความจริงที่เขาสืบหาด้วยตัวเอง ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไปกับรอยร้าวครั้งนี้ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ