แขกไม่ได้รับเชิญในห้องสอบสวน

กลิ่นคาวสนิมเหล็กและไอเย็นยะเยือกของห้องใต้ดินอับชื้น คือสิ่งแรกที่ทักทายเรย์ ไม่ใช่แสงแดดหรือเสียงนาฬิกาปลุก นิ้วเรียวยาวใต้ถุงมือยางสีดำกำลังคีบเส้นใยผ้าสีแดงเข้มที่ติดอยู่บนกลอนประตูล็อคสลักจากด้านใน ดวงตาคมกริบใต้กรอบแว่นสายตาหรี่ลงเล็กน้อยเพื่อประเมินมุมตกกระทบของคราบเลือดบนผนังปูนเปลือย ห้องนี้ถูกปิดตายอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่มีช่องลม ไม่มีหน้าต่าง และประตูเหล็กหนาหนักถูกลงกลอนตายรังจากภายใน... ทว่าร่างไร้ลมหายใจของเหยื่อกลับนอนขดอยู่บนพื้นตรงกลางห้อง พร้อมรอยกรีดบนลำคอที่แม่นยำรากับฝ่ามือของศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญ "ไม่มีร่องรอยการงัดแงะ แรงกระทำต่อกลอนประตูเป็นศูนย์ องศาการไหลของหยดเลือดบนผนังบ่งบอกว่าเหยื่อไม่ได้ถูกลากเข้ามา..." เรย์พึมพำกับตัวเอง เสียงทุ้มต่ำสะท้อนก้องไปตามผนังคอนกรีตเย็นเยียบ เขากำลังใช้ทักษะการวิเคราะห์เชิงจิตวิทยาและนิติวิทยาศาสตร์ประกอบกันเพื่อจำลองเหตุการณ์ในหัว "ถ้าไม่ใช่การฆ่าตัวตาย ก็ต้องมีกลไกบางอย่างที่ทำให้ประตูล็อคได้เองจากภายนอกหลังฆาตกรหลบหนี... หรือไม่ก็..." ชายหนุ่มหยุดชะงัก ฝีเท้าที่กำลังจะก้าวไปข้างหน้าพลันแข็งค้างเมื่อสัมผัสได้ถึงความผิดปกติทางอากาศพลศาสตร์เบื้องหลัง *ฟึบ...* ไม่ใช่เสียงฝีเท้า แต่เป็นเสียงคล้ายลมหายใจแผ่วเบาที่เฉียดผ่านต้นคอ ทั้งที่ในรัศมีสามเมตรนี้ไม่มีใครอื่นนอกจากเขา และทีมเจ้าหน้าที่พิสูจน์หลักฐานที่ยังคงยืนรออยู่หลังแนวเทปสีเหลืองนอกห้องใต้ดิน เรย์ไม่หันขวับในทันที นั่นไม่ใช่พฤติกรรมของโปรไฟล์เลอร์ผู้ผ่านคดีฆาตกรรมมานับไม่ถ้วน เขานิ่งค้าง ตวัดสายตาไปยังเงาสะท้อนบนกระจกเลนส์กล้องถ่ายภาพที่ตั้งอยู่บนขาตั้งใกล้กัน ในเงาสะท้อนนั้น... มีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งกำลังยืนกอดอกพิงผนังอยู่ด้านหลังเขาอย่างเงียบเชียบ เส้นผมสีดำสนิทรุ่ยระสายเคลียคลอไหล่บาง ชุดเดรสสีขาวเปรอะเปื้อนคราบเลือดแห้งกรังตัดกับผิวขาวซีดราวกระเบื้องเคลือบ ดวงตากลมโตคู่นั้นไม่ได้มองมาที่ศพ แต่กำลังจ้องตรงมาที่เขาด้วยแววตาว่างเปล่าที่แฝงประกายความระทึกบางอย่าง ริน... หญิงสาวผู้ไร้ที่มาที่ไป และดูเหมือนจะเชื่อมโยงกับทุกศพปริศนาที่เขาตามหา "คุณเข้ามาในนี้ได้ยังไง" เรย์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ความตื่นตระหนก แม้หัวใจจะเต้นเร็วกว่าปกติถึงสองเท่าก็ตาม เขายังคงรักษาท่าทีเยือกเย็นเอาไว้ได้อย่างยอดเยี่ยม "พื้นที่นี้ถูกปิดตาย เจ้าหน้าที่ตำรวจยืนคุมเข้มทุกทางเข้าออก ประตูเหล็กบานนั้นเพิ่งถูกผมไขเปิดด้วยกุญแจสำรองเมื่อห้านาทีមុនนี้เอง" รินไม่ตอบ เธอยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา เรียวปากอิบอิ่มเผยอขึ้นช้าๆ "ประตูไม่ได้ถูกล็อคจากข้างในหรอกนะ เรย์..." เสียงหวานใสแต่เย็นเยียบราวน้ำแข็งเอ่ยขึ้น "และฆาตกรก็ไม่ได้หนีออกทางประตู... เขาอยู่ตรงนี้ต่างหาก" สิ้นคำพูดนั้น อุณหภูมิภายในห้องใต้ดินก็ลดฮวบลงจนเกิดไอสีขาวขุ่นจากลมหายใจ ทันใดนั้น หน้าจอโฮโลแกรมสีฟ้าใสโปร่งแสงซึ่งเป็นอินเทอร์เฟซระบบลับที่มักจะปรากฏขึ้นยามเผชิญหน้ากับความผิดปกติ ก็ดีดเด้งขึ้นตรงหน้าเรย์ด้วยแสงกระพริบเตือนสีแดงฉาน [แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบพลังงานความผันผวนระดับ SSS ในพื้นที่ปิดตาย] [เงื่อนไขภารกิจพิเศษ: ค้นหาความจริงเบื้องหลัง "ห้องปิดตายมรณะ" ร่วมกับวิญญาณผู้กุมความลับ] [เวลาที่เหลือในการไขปริศนาก่อนระบบลงทัณฑ์: 00:59:59] เรย์มองหน้าจอระบบที่สั่นไหวสลับกับใบหน้าของรินที่ก้าวเข้ามาประชิดตัวจนได้กลิ่นสนิมเหล็กและดอกไม้ป่าจางๆ จากตัวเธอ รอยยิ้มปริศนาบนเรียวปากของหญิงสาวทำให้เขารู้ทันทีว่า เกมล่าปริศนาในคดีนี้ไม่ได้เป็นเพียงแค่เรื่องของตรรกะมนุษย์อีกต่อไปแล้ว ...และก่อนที่เรย์จะได้เอ่ยปากซักถามอะไรเพิ่มเติม ร่างของรินก็เลือนหายไปในอากาศราวกับกลุ่มควัน ทิ้งไว้เพียงเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังขึ้นข้างใบหูของเขา พร้อมกับเสียงฝีเท้าโลหะหนักหน่วงที่กำลังเดินเข้ามาใกล้ห้องสอบสวนจากด้านนอกทีละก้าว "พวกเขามาแล้ว... และหลักฐานชิ้นสำคัญที่คุณกำลังหา ถูกสลับตัวไปตั้งแต่ก่อนที่คุณจะก้าวเข้ามาในห้องนี้แล้วล่ะครับ/ค่ะ... เอ๊ย ไม่ใช่สิ ฉันหมายถึง คุณนักสืบ" ขอขอบพระคุณท่านรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามอ่านตอนแรกด้วยนะครับ/ครับ (อ๊ะ ขออภัยครับ ติดปากไปนิด) ขอขอบพระคุณจากใจจริงครับ