วสันตฤดูในรอยจารึกของศัตรู

คำโปรยเรื่อง

ท่ามกลางการล่มสลายของสำนักกลอนโบราณ 'ศิลา' กวีหนุ่มผู้ยึดมั่นในขนบต้องจำยอมร่วมงานกับ 'รินรดา' บรรณาธิการสาวหัวก้าวหน้าผู้มองว่าบทกวีคือเศษเสี้ยวของอดีตที่ควรถูกฉีกทิ้ง ความขัดแย้งทางอุดมการณ์ที่รุนแรงดุจพายุฝนกลับถักทอร้อยเรียงจังหวะหัวใจให้ประสานกันโดยไม่รู้ตัวท่ามกลางกลิ่นอายของหมึกจีนและกระดาษเก่า