หลักฐานที่ไม่มีตัวตน

กลิ่นคาวเลือดที่คละคลุ้งอยู่ในอากาศยามค่ำคืนไม่ได้ทำให้รินรู้สึกสะทกสะท้าน แต่มันทำให้สมองส่วนวิเคราะห์ของเธอทำงานหนักจนขมับเริ่มเต้นตุบๆ เธอก้าวข้ามผ่านแนวเทปสีเหลืองกั้นที่เกิดเหตุเข้าไปในห้องเช่าแคบๆ บนตึกแถวเก่าแก่ย่านฝั่งธนบุรี เบื้องหน้าของเธอไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมธรรมดา แต่เป็น 'งานศิลปะ' ที่บิดเบี้ยวจนเกินกว่าตรรกะของนิติเวชศาสตร์จะอธิบายได้ ร่างของเหยื่อถูกตรึงไว้กับผนังปูนเปลือยด้วยตะปูสนิมเขรอะห้าตัวที่ตอกทะลุฝ่ามือและข้อเท้า ไม่ใช่จุดที่สำคัญที่สุด แต่คือ 'ตำแหน่ง' ของรอยแผล... ลำตัวของเหยื่อถูกกรีดเป็นลวดลายเรขาคณิตที่ไม่สมมาตร เลือดไม่ได้ไหลนองพื้น แต่มันกลับถูกดูดซึมเข้าไปในผนังปูนจนกลายเป็นคราบสีดำสนิทที่ดูเหมือนกำลังขยับเขยื้อนได้หากมองผ่านๆ "ร่องรอยการต่อสู้เป็นศูนย์ กล้ามเนื้อหดเกร็งในทิศทางที่ขัดกับสรีระวิทยา..." รินพึมพำกับตัวเองขณะหยิบแว่นขยายทรงพลังขึ้นมาส่อง "ไม่มีรอยนิ้วมือ ไม่มีดีเอ็นเอของบุคคลที่สาม นี่มันฝีมือของคนประเภทไหนกัน" "ฝีมือของคนที่มองเห็นสิ่งที่คนตาปกติมองไม่เห็นน่ะครับ" เสียงทุ้มต่ำและติดจะกวนประสาทดังขึ้นจากมุมมืด รินชักปืนพกคู่กายออกมาและหันไปเล็งยังต้นเสียงในเสี้ยววินาที ความรวดเร็วของเธอนั้นแม่นยำและไร้ซึ่งความลังเล แต่ทว่า... ปลายกระบอกปืนกลับจ่อไปที่ความว่างเปล่า "ผมแนะนำว่าอย่าเหนี่ยวไกเลยครับ นอกจากจะทำลายหลักฐานรอยแยกมิติที่ยังค้างอยู่แล้ว กระสุนนัดนั้นอาจจะไปปลุกให้ 'เจ้าของ' ห้องนี้ตื่นขึ้นมาด้วย" ชายหนุ่มในชุดโค้ทสีเทาหม่นก้าวออกมาจากเงามืด เขาดูอ่อนเยาว์กว่าที่รินคาดไว้ เส้นผมสีดำสนิทปรกหน้าผาก ดวงตาของเขาไม่ได้มองมาที่เธอ แต่มันกำลังจับจ้องไปยัง 'อากาศว่างเปล่า' เหนือศพด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้า "นายเป็นใคร" รินถาม เสียงของเธอเยือกเย็นและราบเรียบ แม้หัวใจจะเต้นแรงด้วยความระแวดระวัง "ธันวา" เขาตอบสั้นๆ ก่อนจะเดินผ่านเธอไปอย่างไม่เกรงกลัวราวกับเธอเป็นเพียงก้อนหินริมทาง "และผมกำลังจะบอกคุณว่า สิ่งที่คุณเห็นบนผนังนั่นไม่ใช่คราบเลือด... แต่มันคือประตูที่กำลังถูกเปิดออกโดยอาศัย 'ชีวิต' เป็นกุญแจ" รินขมวดคิ้ว มือที่ถือปืนลดลงเล็กน้อย "ทฤษฎีไสยเวทไร้สาระพวกนี้ เอาไว้ใช้หลอกคนที่ไม่มีความรู้เรื่องวิทยาศาสตร์เถอะครับ ผมต้องการหลักฐานเชิงประจักษ์ ไม่ใช่คำเพ้อเจ้อจากคนสติไม่ดี" ธันวาหยุดเดิน เขาหันกลับมามองริน ครั้งนี้ดวงตาของเขาจ้องลึกเข้ามาในนัยน์ตาของเธอ รินรู้สึกถึงแรงกดดันบางอย่างที่พุ่งเข้ามาปะทะหน้าอกจนต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว "วิทยาศาสตร์คือการหาคำตอบจากสิ่งที่มองเห็น แต่ในโลกที่มืดมิดกว่าที่คุณรู้จัก กฎของฟิสิกส์เป็นเพียงแค่ตะแกรงที่รั่วไหล" ธันวาชี้นิ้วไปที่รอยเลือดบนผนัง "ลองสังเกตดีๆ สิครับ รอยเลือดนั่นไม่ได้แห้งตามกาลเวลา แต่มันกำลังไหลย้อนกลับเข้าไปหาสูญญากาศตรงนั้น... นั่นน่ะ คือระบบที่ระบบของพวกคุณมองข้ามไป" รินก้มลงมองตามภาพฮอโลแกรมที่ธันวาดีดนิ้วสร้างขึ้นกลางอากาศ มันคือแผนภูมิความหนาแน่นของพลังงานที่ซ้อนทับกับภาพถ่ายคดีที่เธอเก็บข้อมูลไว้ ดวงตาของเธอเบิกกว้างขึ้น... เส้นกราฟตรรกะที่เธอมั่นใจว่าสมบูรณ์แบบ กลับบิดเบี้ยวและแตกหักในจุดที่ธันวาชี้ "คุณ... คุณทำอะไรกับข้อมูลของฉัน" "ผมไม่ได้ทำอะไรเลยครับ ผมแค่ช่วย 'เปิดตา' ให้คุณเห็นความจริงที่ถูกปิดบังไว้" ธันวาขยับยิ้มมุมปากที่ดูอันตรายและน่าหลงใหลในคราวเดียวกัน "แต่ก็นะ... การรับรู้ความจริงที่มีค่าขนาดนี้ มักจะมีราคาที่ต้องจ่ายเสมอ" ทันใดนั้น เสียงเตือนแหลมสูงก็ดังขึ้นในหัวของริน ไม่ใช่เสียงจากเครื่องมือสื่อสารของตำรวจ แต่เป็นเสียงกระดิ่งจากระบบที่ติดตั้งอยู่ในกระแสเลือดของเธอ ซึ่งเธอไม่เคยคาดคิดว่ามันจะทำงานในจังหวะนี้ [ระบบวิเคราะห์เหตุการณ์ลี้ลับ: ตรวจพบสภาวะ 'รอยรั่วแห่งนิรันดร์' (ระดับ SSS)] [ภารกิจหลักเริ่มทำงาน: ปิดรอยแยกก่อนที่ระดับความเสียหายของมิติจะถึงขีดจำกัด!] [คำเตือน: หากไม่สามารถจัดการได้ภายใน 300 วินาที... ร่างกายของผู้ถือครองระบบจะถูกใช้เป็นภาชนะปิดผนึกชิ้นใหม่] รินตัวแข็งทื่อ เหงื่อเย็นๆ ผุดพรายตามไรผม เธอหันไปหาธันวา แต่ชายหนุ่มกลับไม่ได้มองเธอแล้ว เขากำลังดึงมีดสั้นเล่มหนึ่งออกมาจากอากาศว่างเปล่า ขณะที่เสียงกระซิบโหยหวนนับพันเริ่มดังออกมาจากรอยแยกบนผนังที่ขยายตัวขึ้นเรื่อยๆ "ดูเหมือนว่าเราจะไม่ได้อยู่กันแค่สองคนแล้วนะครับ" ธันวากล่าวพลางหมุนมีดในมืออย่างเชี่ยวชาญ "คุณตำรวจ... จะช่วยยืนอยู่ข้างหลังผม หรือจะลองใช้ตรรกะวิบัติสู้กับสิ่งที่จะก้าวข้ามออกมาจากประตูนั่นดีครับ?" รินกำปืนในมือแน่น ความเยือกเย็นที่เคยมีถูกแทนที่ด้วยอะดรีนาลีนที่พุ่งพล่าน นี่ไม่ใช่แค่คดีฆาตกรรมธรรมดา นี่คือจุดเริ่มต้นของการล่มสลายของโลกที่เธอเชื่อมั่นมาตลอดชีวิต ขอบคุณที่ร่วมเดินทางไปกับผมในบทแรกนี้ และขอให้ทุกท่านติดตามความลับที่กำลังจะเปิดเผยในตอนต่อไปนะครับครับ