เลนส์ที่มองไม่เห็น

"ถ้าภาพชุดนี้ถูกปล่อยออกไป ชื่อเสียงของคุณในฐานะช่างภาพแฟชั่นระดับท็อป... จะเหลือแค่เศษผงให้คนกวาดทิ้งนะครับ คุณธันวา" เสียงหวานใสที่เจือกระแสท้าทายอย่างชัดเจนดังขึ้นตัดผ่านความอึดอัดภายในห้องประชุมวีไอพีของโรงแรมหรูใจกลางกรุง แสงไฟสปอตไลท์จากเพดานสาดส่องลงมากระทบกรอบแว่นทรง The Row ของหญิงสาวผู้ยืนกอดอกจ้องตรงมายังเป้าหมายอย่างไม่เกรงกลัว เธอนั่นแหละ... รินรดา นักข่าวสาวสายสืบสวนสอบสวนที่สร้างชื่อจากการขุดคุ้ยเรื่องเน่าเฟะในวงการไฮโซจนดารานับไม่ถ้วนต้องกุมขมับ ธันวา ช่างภาพหนุ่มผู้มีนัยน์ตาสีเข้มดั่งห้วงน้ำลึก ปรายตามองแฟ้มเอกสารในมือเธอเพียงเสี้ยววินาที ก่อนจะแค่นجหัวเราะในลำคออย่างเยียบเย็น ร่างสูงโปร่งในชุดสูทสีดำสนิทไม่ได้ติดกระดุมขยับตัวพิงพนักเก้าอี้หนังอย่างเกียจคร้าน เขายกบุหรี่ไฟฟ้าขึ้นสูบเบาๆ ควันสีขาวจางลอยคลุ้งอยู่ระหว่างเขากับเธอ ทำลายระยะห่างทางสังคมที่ควรจะมีลงอย่างสิ้นเชิง "เศษผงเหรอครับ? ฟังดูมีราคาดีนี่... แต่ก่อนจะห่วงชื่อเสียงผม เป็นห่วงปากกาในมือคุณดีกว่าไหมครับคุณรินรดา ว่ามันจะเขียนได้อีกกี่บรรทัด ก่อนที่ต้นสังกัดของคุณจะโดนฟ้องจนหมดตัวเพราะข้อหาหมิ่นประมาท" น้ำทุ้มต่ำแต่เฉียบคมราคมมีดโกนของธันวาทำเอารินรดาชะงักไปชั่วครู่ ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นวาวโรจน์ขึ้นด้วยความขัดแย้งภายใน เธอเกลียดรอยยิ้มมุมปากของเขา—รอยยิ้มที่แสดงออกชัดเจนว่าเขากำลังมองเธอเป็นแค่เด็กน้อยที่กำลังเล่นขายของ ทั้งที่หลักฐานในแฟ้มสีน้ำเงินตรงหน้าคือระเบิดเวลาดีๆ นี่เอง งานแถลงข่าวเปิดตัวโปรเจกต์ภาพยนตร์ฟอร์มยักษ์ที่ควรจะราบรื่น กลับกลายเป็นงานแถลงข่าวที่ล่มไม่เป็นท่าตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่ม เมื่อธันวาปฏิเสธที่จะขึ้นเวทีและเลือกหลบมาเคลียร์ปัญหาส่วนตัวกับ 'ตัวปัญหา' ที่แอบเจาะข้อมูลลับเข้ามาถึงห้องเตรียมตัว "คุณคิดว่าตัวเองเหนือกว่าคนอื่นเสมอสินะครับ ถึงได้กล้าเหยียบย่ำความเหนื่อยยากของคนอื่นเพื่อแลกกับภาพถ่ายศิลปะบ้าๆ ของคุณ" รินรดาก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานตัวยาว ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมกลิ่นดอกไม้ป่าจางๆ ลอยปะปนกับกลิ่นกาแฟคั่วเข้ม สร้างบรรยากาศที่ชวนให้หายใจติดขัดอย่างประหลาด ธันวาไม่ได้ถอยหนี เขากลับโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย ดวงตาคมกริบกวาดมองสำรวจตั้งแต่ปลายผมจรดรอยย่นบนเสื้อสูทของเธออย่างถือวิสาสะ สายตานั้นไม่ได้คุกคามด้วยความหื่นกระหาย หากแต่เป็นการประเมินค่าคู่ต่อสู้ที่ทำเอาคนถูกมองรู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วผิวแก้ว "ศิลปะบ้าๆ ที่คุณว่า ทำเงินได้มากกว่าเงินเดือนทั้งปีของคุณรวมกันเสียอีกนะครับ... อยากดูรูปพวกนั้นนักใช่ไหมครับ? งั้นก็เข้ามาดูใกล้ๆ สิครับ เผื่อสมองอันปราดเปรื่องของคุณจะตีความคำว่า 'ความงาม' ออกบ้าง ไม่ใช่มองโลกผ่านอคติแคบๆ ของความเป็นนักข่าวตระเวนเตะกระป๋องนม" คำพูดเยาะหยันนั้นทำให้รินรดากัดริมฝีปากแน่นด้วยความโกรธ เธอยื่นมือหมายจะคว้าแฟ้มเอกสารคืน แต่ธันวากลับไวกว่า เขายกมือขึ้นรวบข้อมือบางของเธอไว้ด้วยมือเดียว แรงบีบกระชับพอเหมาะไม่ให้เจ็บแต่ดึงรั้งไว้ไม่ให้ขยับหนี ไออุ่นจากฝ่ามือหนาแผ่ซ่านผ่านเนื้อผ้าเข้ามาจนรินรดาสัมผัสได้ถึงชีพจรที่เต้นเร่าของเขา บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ ได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศฮัมเบาๆ กับลมหายใจที่กระชั้นชิดขึ้นของคนทั้งคู่ รินรดาลอบกลืนน้ำลงคออย่างยากลำบาก เมื่อใบหน้าคมคายของช่างภาพหนุ่มโน้มเข้ามาใกล้เสียจนปลายจมูกแทบจะชนกัน แววตาที่เคยฉายแววท้าทายของเธอเริ่มสั่นไหวเล็กน้อยเมื่อพบว่าตัวเองตกอยู่ในสถานการณ์ที่เสียเปรียบอย่างสมบูรณ์แบบ "ปล่อยนะครับ... คุณธันวา" เธอกระซิบเสียงลอดไรฟัน พยายามดึงมือกลับแต่ไร้ผล "ถ้าผมไม่ปล่อยล่ะครับ... คุณจะทำอะไรผม? เอาแฟ้มนี้ฟาดหัวผมเหรอครับ หรือว่าจะเขียนข่าวแฉว่าผมลวนลามคุณบนโต๊ะทำงานดีล่ะครับ หืม?" น้ำเสียงทุ้มต่ำพร่าพร่าชวนใจสั่น เอ่ยกระซิบข้างใบหูของเธออย่างจงใจยั่วเย้า ก่อนที่รินรดาจะได้อ้าปากโต้เถียงด้วยถ้อยคำเผ็ดร้อนเช่นเคย เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างเร่งรีบ ตามด้วยเสียงบิดลูกบิดประตูที่ดังขึ้นพร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวพรวดพราดเข้ามาด้านใน "ธันวา! แย่แล้ว... ทางผู้บริหารสั่งยกเลิกสัญญาโปรเจกต์นี้ทั้งหมดแล้วโว้ย! แล้วก็นั่น... เฮ้ย! พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่เนี่ย!" --- ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนผลงานของผมเสมอนะครับ