การจัดการเวลาที่แท้จริง

“ถ้าคุณยังมองนาฬิกาเป็นศัตรูที่คอยไล่ล่าแบบนี้ ต่อให้คุณมีเวลาวันละสี่สิบแปดชั่วโมง กวิน... คุณก็ไม่มีวันได้ใช้ชีวิตหรอกค่ะ” เสียงของอาจารย์รินราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยแรงปะทะที่ทำให้กวินชะงักมือที่กำลังกดปากกาจนแทบหักลงกับเอกสารวางแผนงานตรงหน้า เขาเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม แววตาของเขาไหววูบราวกับคนเพิ่งถูกกระชากหน้ากากที่สวมไว้ออกมาต่อหน้าสาธารณชน “ผมแค่... อยากจัดการทุกอย่างให้จบก่อนที่มันจะพังลงมาน่ะครับอาจารย์” กวินตอบเสียงแหบพร่า ปลายนิ้วของเขาสั่นระริกโดยที่เขาเองก็ไม่อาจควบคุมได้ อาจารย์รินไม่ได้โต้ตอบในทันที เธอค่อยๆ ปิดสมุดบันทึกในมือลง ก่อนจะเลื่อนถ้วยชาที่ยังอุ่นอยู่ไปตรงหน้าเขา กลิ่นหอมอ่อนๆ ของคาโมมายล์ลอยกรุ่นขึ้นมาตัดกับความตึงเครียดในห้องทำงานสีขาวสะอาดตา “คุณบอกว่าอยากจัดการทุกอย่างให้จบ เพื่อให้ชีวิตไม่พัง” เธอทวนคำด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่แฝงแววตาดุจดั่งใบมีดที่กรีดลึกเข้าไปในกำแพงของเขา “แต่ในขณะที่คุณพยายามปกป้องโปรเจกต์เหล่านั้น คุณกลับปล่อยให้หัวใจของตัวเองขาดอากาศหายใจไปทีละน้อย คุณกำลังใช้เวลาเป็น 'เครื่องมือ' ในการลงโทษตัวเอง แทนที่จะใช้มันเพื่อ 'หล่อเลี้ยง' ตัวเองนะคะ” กวินแค่นยิ้มขมขื่น เขาหยิบถ้วยชาขึ้นมาจิบเพียงเล็กน้อย ความร้อนของมันลวกผ่านลำคอแต่กลับไม่ได้ทำให้เขารู้สึกดีขึ้น “ผมถูกสอนมาตลอดว่า เวลาคือทรัพย์สินที่แพงที่สุด ถ้าเราไม่บริหารมันให้มีประสิทธิภาพสูงสุด เราก็คือคนขี้แพ้ ผมหยุดพักไม่ได้ เพราะถ้าผมหยุด โลกก็จะหมุนทิ้งผมไป” “นั่นคือกับดักของความเป็น Perfectionist ที่คุณหลงเชื่อมาตลอดชีวิตค่ะ” อาจารย์รินเอนหลังพิงเก้าอี้ ดวงตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในแววตาที่เหนื่อยล้าของเขา “กวินคะ... ลองจินตนาการดูนะคะ ถ้าชีวิตนี้คือสวนที่คุณกำลังดูแลอยู่ คุณมัวแต่วิ่งวุ่นถอนหญ้าจนลืมรดน้ำต้นไม้หลักของสวนนั่นคือตัวคุณเอง สุดท้ายต้นไม้ใหญ่ที่สุดในสวนก็ยืนต้นตาย คุณคิดว่าสวนที่เหลือจะยังมีความหมายอะไรอีกล่ะคะ?” กวินนิ่งเงียบ เสียงลมหายใจของเขาเริ่มแผ่วเบาลง ความเงียบภายในห้องทำงานกว้างขวางชวนให้เขารู้สึกอึดอัด เหมือนเสียงหัวใจของตัวเองกำลังดังสะท้อนก้องขึ้นมาในหัว “แล้ว... ผมควรเริ่มจากตรงไหนครับ?” เขาถามเบาๆ “ให้เวลาตัวเองเป็นอันดับแรกค่ะ” อาจารย์รินเน้นย้ำทีละคำ “ไม่ใช่เวลาที่เหลือจากงาน ไม่ใช่เวลาที่เหลือจากความคาดหวังของคนอื่น แต่เป็นเวลาที่คุณเลือกที่จะ 'มอบ' ให้กับตัวเองโดยไม่มีเงื่อนไข หากคุณไม่ใส่ตัวเองไว้ในตารางชีวิต กวิน... คุณก็จะไม่มีวันมีที่ยืนอยู่ในโลกใบนี้จริงๆ ค่ะ” กวินก้มมองนาฬิกาข้อมือราคาแพง เขารู้สึกเหมือนเห็นภาพสะท้อนของกรงขังที่เขาเป็นคนสร้างขึ้นเอง ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูจังหวะหนักๆ ก็ดังขึ้น ขัดจังหวะห้วงความคิดที่กำลังเปราะบาง พนักงานเลขาเดินเข้ามาด้วยสีหน้าตื่นตระหนก มือถือในมือสั่นไม่หยุด “คุณกวินคะ... ขอโทษที่ต้องขัดจังหวะค่ะ แต่เรื่องดีลสำคัญของโครงการใหม่เกิดปัญหาใหญ่ค่ะ ลูกค้าต้องการให้คุณตัดสินใจเดี๋ยวนี้ ถ้าพลาดไป... ทุกอย่างที่ทุ่มเทมาตลอดสามเดือนจะสูญเปล่าทันทีค่ะ” กวินตัวแข็งทื่อ สมองของเขาสั่งให้ลุกขึ้นคว้างานนั้นทันที แต่นัยน์ตาของอาจารย์รินกลับจับจ้องเขาด้วยความนิ่งเฉยที่น่าสะพรึงกลัว เธอไม่ได้ห้าม ไม่ได้ขวาง แต่สายตาคู่นั้นเหมือนกำลังถามว่า... *คุณจะเลือกใครในตอนนี้?* ความขัดแย้งในใจปะทุขึ้น กวินกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าที่ฝ่ามือจนเจ็บจี๊ด เขามองสลับระหว่างโทรศัพท์ที่กำลังส่งเสียงเตือนไม่หยุด กับอาจารย์รินที่กำลังนั่งรอคำตอบด้วยความสงบดุจผิวน้ำที่ไร้กระแสลม “คุณกวินคะ? ท่านประธานรอสายอยู่ค่ะ” เลขาย้ำอีกครั้งด้วยน้ำเสียงเร่งเร้า กวินหลับตาลงแน่น ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกจนเต็มปอด ความทรงจำเกี่ยวกับความเหนื่อยล้าที่กัดกินชีวิตเขามาตลอดหลายปีพรั่งพรูเข้ามาเหมือนน้ำป่า เขาลืมตาขึ้น สายตาเปลี่ยนไป... มันมีความเด็ดขาดที่เขาไม่เคยมีมาก่อน เขายื่นมือไปหยิบโทรศัพท์จากมือเลขา แต่แทนที่จะรับสาย เขากลับกดปุ่ม 'ปิดเครื่อง' ลงต่อหน้าทุกคนในห้องนั้น ความเงียบเข้าปกคลุมทันที ความตกใจฉายชัดบนใบหน้าของเลขา ขณะที่อาจารย์รินคลี่ยิ้มบางๆ ที่ดูเหมือนจะมีความหมายซ่อนอยู่มากกว่าคำชม “อาจารย์ครับ...” กวินมองไปที่เธอ “ถ้าผมทำแบบนี้ โลกอาจจะหมุนทิ้งผมไปจริงๆ ก็ได้” อาจารย์รินลุกขึ้นยืนช้าๆ เดินเข้ามาใกล้เขาแล้ววางมือลงบนไหล่กว้างที่กำลังสั่นไหวเบาๆ “ถ้าโลกจะหมุนทิ้งคุณเพียงเพราะคุณให้ความสำคัญกับ 'ลมหายใจ' ของตัวเอง... งั้นก็ปล่อยให้มันหมุนไปเถอะค่ะ เพราะโลกที่บีบให้คุณต้องตายเพื่อรักษาตัวเลขในบัญชี ไม่ใช่โลกที่คุณควรค่าแก่การใช้ชีวิตอยู่ด้วยหรอกนะคะ” ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์สายสำรองของอาจารย์รินก็ดังขึ้น เธอรับสายเพียงสั้นๆ ก่อนจะหันมามองกวินด้วยสีหน้าเคร่งเครียดที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อน “กวิน... ฉันเกรงว่าเรื่องนี้จะไม่ได้จบแค่การเสียงานแล้วค่ะ มีบางอย่างที่คุณต้องรู้... คนที่โทรมาแจ้งข่าวนี้ไม่ใช่ลูกค้าของคุณ แต่มันคือเบอร์โทรศัพท์ของ 'คนที่คุณพยายามจะลืม' ซึ่งตอนนี้... เขามายืนรอคุณอยู่หน้าอาคารบริษัทแล้วค่ะ” กวินชะงักไปทันที หัวใจเขาหล่นวูบลงไปอยู่ที่ตาตุ่ม พร้อมกับความรู้สึกเย็นวาบที่แล่นพล่านไปทั่วสันหลัง เมื่อนึกออกว่าใครคือคนที่จะสามารถทะลวงกำแพงชีวิตที่เขาสร้างขึ้นมาได้ในวันที่เขากำลังจะเริ่มต้นใหม่ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านบททดสอบอันหนักหน่วงและก้าวข้ามขีดจำกัดไปพร้อมกับกวินในบทเรียนนี้ด้วยนะคะ