ความสมบูรณ์แบบคือกับดัก

“อย่าบอกนะว่า... เป็นนารา?” กวินเค้นเสียงผ่านลำคอที่แห้งผาก มือที่กำแก้วกาแฟเย็นเฉียบสั่นระริกจนน้ำแข็งกระทบขอบแก้วดังเคร้ง เขาสบตาอาจารย์รินที่นั่งอยู่ตรงข้ามด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพังทลาย ความเชื่อมั่นที่เขาสั่งสมมาตลอดหลายปีพังครืนลงเหมือนปราสาททรายที่โดนคลื่นยักษ์ซัดถล่ม อาจารย์รินไม่ตอบ เธอเพียงแค่เลื่อนแฟ้มเอกสารสีน้ำตาลมาวางตรงหน้า สายตาของเธอสงบนิ่งราวกับผิวน้ำในยามไร้ลม “ความสมบูรณ์แบบที่เธอพยายามสร้างมาตลอดชีวิต มันพังทลายลงในวินาทีที่เธอรู้ความจริงใช่ไหม กวิน? เธอไม่ได้กำลังเจ็บปวดเพราะนาราหักหลังเธอหรอก เธอเจ็บปวดเพราะยอมรับไม่ได้ว่า ‘แผนการที่สมบูรณ์แบบ’ ของเธอมีช่องโหว่... ช่องโหว่ที่ชื่อว่าความเป็นมนุษย์” กวินเม้มปากแน่น ความเป็นคนเนี้ยบที่เขาเกลียดชังตัวเองในตอนนี้มันกำลังบีบคั้นเขา เขาต้องการคำตอบที่ชัดเจน ต้องการความถูกต้อง 100% แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาคือความคลุมเครือ “ผมทำทุกอย่างถูกต้อง!” กวินกระแทกเสียงพลางลุกขึ้นยืน “ผมตรวจทานตัวเลขสามรอบ ผมคัดกรองคนด้วยวิธีที่แยบยลที่สุด ผมไม่ควรพลาด... คนอย่างผมไม่ควรถูกหลอกด้วยวิธีตื้นๆ แบบนี้!” “ความผิดพลาดไม่ใช่ศัตรูของชีวิต กวิน” อาจารย์รินเอ่ยแทรกด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบคม “มันคือหลักฐานว่าเธอยังมีชีวิตอยู่ ความสมบูรณ์แบบมันเป็นแค่ ‘กับดัก’ ที่เธอสร้างขึ้นมาเพื่อขังตัวเองให้ห่างจากความล้มเหลว แต่เธอรู้ไหม... ยิ่งเธอกลัวความผิดพลาดเท่าไหร่ เธอก็ยิ่งเปิดโอกาสให้ความล้มเหลวที่แท้จริงเข้ามาทำลายเธอได้ง่ายขึ้นเท่านั้น” กวินนิ่งไป ภาพในหัวเขาย้อนกลับไปวันแรกที่เขารับนาราเข้าทำงาน หญิงสาวที่ดูเปราะบางแต่เก่งกาจ เขาเป็นคนคัดเลือกเธอเองกับมือ เขาภูมิใจใน ‘สายตา’ ของตัวเองเหลือเกิน แต่ตอนนี้สายตานั้นกลับกลายเป็นเครื่องมือที่หันกลับมาทิ่มแทงเขาเอง “แล้วผมต้องทำยังไง? ปล่อยให้มันเป็นแบบนี้? ปล่อยให้ตัวเองดูโง่ในสายตาภาคภูมิ?” “การยอมรับว่าตัวเองล้มเหลวได้ ไม่ได้แปลว่าเธอเป็นคนขี้แพ้ แต่มันคือการประกาศชัยชนะเหนืออัตตาของตัวเองต่างหาก” อาจารย์รินลุกขึ้นเดินไปที่หน้าต่าง มองออกไปเห็นแสงไฟในเมืองที่ระยิบระยับ “ในห้องแล็บแห่งชีวิต เราต้องทดลอง ลองผิด ลองถูก ถ้าเธอไม่ยอมให้มือตัวเองเปื้อนสีบ้าง เธอจะวาดภาพผลงานชิ้นเอกที่แท้จริงออกมาได้อย่างไร?” กวินเดินไปที่โต๊ะทำงาน เขาเปิดแฟ้มเอกสารนั้นออก รูปถ่ายที่นาราถ่ายคู่กับใครบางคนในซองจดหมายทำเอาเขาหัวใจหยุดเต้น เขาไม่เพียงแต่เห็นนารา แต่เขาเห็น ‘เงา’ ของภาคภูมิที่ยืนอยู่ข้างหลังเธอในมุมมืดของลานจอดรถเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ความโกรธแล่นริ้วขึ้นมา แต่สิ่งที่ตามมาคือความรู้สึกที่หนักอึ้งกว่า นั่นคือความเสียใจที่เขาละเลยสัญญาณเตือนเล็กๆ ไปเพียงเพราะเขาเชื่อมั่นใน ‘ระบบ’ ของตัวเองมากเกินไป จนมองข้าม ‘ความรู้สึก’ ของผู้คน “อาจารย์ครับ...” กวินเรียกเสียงแผ่ว “ถ้าผมเลือกที่จะเผชิญหน้ากับเธอตอนนี้ ด้วยความโกรธ ผมจะต่างอะไรกับคนที่พยายามแก้ตัวให้ตัวเองสมบูรณ์แบบตลอดเวลา?” “นั่นแหละคือสิ่งที่เธอต้องเรียนรู้” อาจารย์รินหันกลับมา “ก้าวข้ามความเป็น ‘เพอร์เฟกต์ชั่นนิสต์’ ของเธอไปให้ได้ กวิน... ความผิดพลาดในวันนี้ คือบทเรียนที่แพงที่สุด แต่จะกลายเป็นต้นทุนที่คุ้มค่าที่สุดในวันหน้า” กวินสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาตัดสินใจก้าวออกจากห้องนั้นทันที ความคิดหนึ่งแล่นเข้ามาในหัว เขาไม่ได้ต้องการแค่จับผิดนารา แต่เขาต้องการรู้ว่า ‘ทำไม’ เขากลับไปที่ออฟฟิศในยามวิกาล ที่ที่เขาเคยคิดว่าคือวิหารแห่งความสำเร็จของเขา ทันทีที่ผลักประตูเข้าไป กลิ่นน้ำหอมที่คุ้นเคยโชยเข้าจมูก เขาชะงักฝีเท้าที่หน้าห้องทำงานตัวเอง เสียงพิมพ์คีย์บอร์ดดังขึ้นจากข้างในห้องนั้น... เบาๆ แต่เป็นจังหวะที่มั่นคง กวินค่อยๆ แง้มประตูออก แสงไฟจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องสว่างกระทบใบหน้าของคนที่นั่งอยู่ตรงโต๊ะของเขา... ไม่ใช่นารา ไม่ใช่ภาคภูมิ แต่เป็นคนที่เขาคิดว่าลาออกไปแล้วเมื่อสามเดือนก่อน และเป็นคนที่เขามั่นใจมาตลอดว่าคือ ‘จุดบกพร่องเดียว’ ที่เขาได้กำจัดทิ้งไปจากบริษัทนี้! เขาคนนั้นหันเก้าอี้กลับมา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏบนใบหน้าขณะที่ในมือถือแฟลชไดรฟ์สีดำสนิทเอาไว้ “มาเร็วกว่าที่คิดนะ กวิน... ฉันนึกว่าความมั่นใจแบบบ้าคลั่งของเธอจะทำให้เธอหลงทางอยู่ในห้องทำงานอาจารย์จนถึงเช้าซะอีก” ขอบคุณที่ร่วมเดินทางและเติบโตไปกับกวินในตอนนี้นะครับ "จิตวิทยาเพื่อทุกคน"