สำรวจธรรมชาติบำบัด

"คุณกำลังพยายามจะซ่อนตัวจากอะไรกันแน่คะ กวิน? ความล้มเหลวในที่ทำงาน หรือความจริงที่ว่าคุณไม่รู้วิธีอยู่กับตัวเองโดยไม่มีตารางงาน" อาจารย์รินเอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงยางรถยนต์ที่บดไปบนถนนลูกรัง กวินไม่ได้หันไปมอง เธอเพียงแต่มองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นทิวทัศน์สีเขียวขจีที่แปรเปลี่ยนเป็นแนวป่าทึบ เขาบีบพวงมาลัยแน่นจนข้อนิ้วขาวซีด ราวกับต้องการระบายความอึดอัดผ่านผิวสัมผัสของหนังหุ้มพวงมาลัย "ผมแค่ต้องการที่เงียบๆ ครับ" กวินตอบสั้นๆ น้ำเสียงติดจะห้วนกระด้างเล็กน้อย "ที่เงียบไม่ใช่ที่ที่ไม่มีเสียงรบกวนหรอกค่ะ แต่มันคือที่ที่เสียงในหัวคุณยอมหยุดตะโกนใส่คุณต่างหาก" อาจารย์รินปิดวิทยุที่เปิดทิ้งไว้ทิ้ง ความเงียบเข้าปกคลุมห้องโดยสารทันที มันไม่ใช่ความเงียบที่ผ่อนคลาย แต่เป็นความเงียบที่กดดันจนกวินรู้สึกเหมือนลมหายใจเริ่มขาดช่วง เขาเหยียบคันเร่งลึกขึ้น ราวกับต้องการหนีให้พ้นจากสถานะ 'นักบริหารที่สมบูรณ์แบบ' ที่เขาเพียรพยายามสร้างมาตลอดชีวิต การเดินทางมายังบ้านพักกลางหุบเขาในครั้งนี้ ไม่ใช่การพักผ่อน แต่มันคือการถูกบังคับให้เผชิญหน้ากับความว่างเปล่าที่เขาหวาดกลัวที่สุด เมื่อรถจอดสนิทหน้าบ้านไม้หลังเก่าที่ดูเหมือนจะถูกกลืนกินด้วยตะไคร่และเถาวัลย์ กวินก้าวลงจากรถ ความรู้สึกแรกที่ปะทะเข้ามาไม่ใช่ความสดชื่นอย่างที่เขาคาดหวัง แต่มันคือความรู้สึก 'ไร้ค่า' ที่จู่โจมเขาเหมือนคลื่นยักษ์ เขาหันไปมองอาจารย์รินที่กำลังขนของลงจากท้ายรถอย่างใจเย็น "ที่นี่ไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีอินเทอร์เน็ต และที่สำคัญ... ไม่มีใครคาดหวังอะไรจากคุณเลยค่ะกวิน" อาจารย์รินพูดขณะจัดแจงสัมภาระ "ลองวางมาดนักบริหารของคุณไว้หน้าประตูบ้าน แล้วเดินเข้ามาในฐานะผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเหนื่อยล้าดูนะคะ" กวินเดินเลี่ยงไปยืนริมหน้าผาหลังบ้าน ลมพัดผ่านพุ่มไม้เสียงดังหวีดหวิว เขาพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ แต่ความรู้สึกตึงเครียดที่หัวไหล่ยังคงอยู่ เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาตามสัญชาตญาณ แม้จะรู้ว่ามันไม่มีสัญญาณ แต่นิ้วโป้งของเขากลับกดไล่ดูปฏิทินงานที่ว่างเปล่าไปอีกหลายเดือน *ว่างเปล่า... ความว่างเปล่าที่น่าสะพรึงกลัว* เขาคิดในใจ เขาทรุดตัวลงนั่งบนโขดหิน สายตาจับจ้องไปยังผืนป่าเบื้องล่าง ความเงียบเริ่มทำหน้าที่ของมัน กวินเริ่มได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นตุบๆ อยู่ในหู และในวินาทีที่เขากำลังจะยอมแพ้กับความเงียบนั้นเอง เขาก็เห็นบางอย่าง เงาร่างของใครบางคนยืนอยู่อีกฝั่งของแนวป่า ห่างออกไปไม่กี่ร้อยเมตร คนคนนั้นสวมชุดสีเทาทะมัดทะแมง ยืนนิ่งราวกับรูปปั้น กวินหรี่ตามอง ความสงสัยเริ่มเข้ามาแทนที่ความหดหู่ เขาเดินเข้าไปใกล้ขึ้นอีกนิดโดยไม่ทันระวังตัว "นั่นใครน่ะ?" กวินตะโกนถาม ร่างนั้นหยุดนิ่ง แต่ไม่หันกลับมา กวินเร่งฝีเท้าขึ้นด้วยสัญชาตญาณของการเป็นผู้นำที่ต้องการคำตอบ เขาฝ่าดงพงหญ้าเข้าไปจนถึงจุดที่ร่างนั้นยืนอยู่ แต่สิ่งที่เขาพบกลับทำให้เขาตัวแข็งทื่อ ที่ตรงนั้นไม่มีคน... มีเพียงรอยเท้าลึกๆ บนพื้นดินที่เปียกชื้น และสมุดบันทึกเล่มหนึ่งวางทิ้งไว้บนตอไม้ กวินหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง หน้าปกสีดำสนิทไม่มีชื่อเจ้าของ เขาเปิดหน้าแรกออก ลายมือคุ้นตาที่เขาเห็นผ่านตามาตลอดหลายปีในห้องทำงานของตัวเองปรากฏชัดเจน มันเป็นลายมือของ 'พ่อ' เขาที่เสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อน พร้อมกับข้อความที่เขียนด้วยหมึกสีแดงสดที่ยังดูเหมือนเพิ่งเขียนเสร็จไม่นาน: *'กวิน... แกคิดว่าการหนีมาที่นี่จะช่วยให้แกหลุดพ้นจากบาปที่แกก่อไว้ได้งั้นหรือ? ความเงียบไม่เคยโกหก และความทรงจำที่แกพยายามฝังกลบ กำลังจะกลับมาทวงคืนในที่ที่แกไม่มีวันหนีพ้น'* กวินหน้าซีดเผือด หัวใจเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาจากอก เขาหันขวับไปมองรอบกาย ความเงียบของหุบเขาที่เคยดูเป็นมิตร บัดนี้กลับเปลี่ยนไปเป็นเสียงกระซิบที่น่าสะพรึงกลัว ลมที่พัดผ่านต้นไม้ฟังดูคล้ายเสียงหัวเราะเยาะเย้ยของใครบางคนที่ยืนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ "อาจารย์รินครับ!" กวินตะโกนสุดเสียง แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบรับจากบ้านพัก มีเพียงเสียงนกป่าที่ส่งเสียงร้องตอบกลับมาอย่างโหยหวน เขาก้มลงมองสมุดในมืออีกครั้ง ลมพัดแรงจนหน้ากระดาษตีกลับไปหน้าสุดท้าย และสิ่งที่เขาเห็นทำให้เขารู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังจะถล่มลงมา บนหน้ากระดาษนั้น ไม่ได้มีแค่ข้อความของพ่อ แต่มีภาพถ่ายใบหนึ่งเสียบอยู่ มันเป็นภาพถ่ายของตัวเขาเองในวันนี้... ในวินาทีนี้... ยืนอยู่ตรงจุดนี้... ถ่ายจากมุมมองของคนที่ยืนอยู่ข้างหลังเขาเมื่อครู่นี้เอง! กวินค่อยๆ หันหลังกลับไปช้าๆ ลมหายใจขาดห้วง เมื่อเขาพบว่ามีใครบางคนยืนอยู่ห่างจากเขาไปเพียงไม่กี่ก้าว พร้อมกับรอยยิ้มที่ทำให้กวินต้องหยุดหายใจไปชั่วขณะ ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสับสนและค้นหาความหมายไปกับกวินในบทนี้ด้วยกันนะคะ