เปลี่ยนพื้นที่ให้เป็นพลัง

"ถ้าคุณยังเก็บบิลค่าไฟของปีที่แล้วไว้บนโต๊ะทำงาน กวิน... สมองของคุณก็ไม่มีทางเคลียร์พื้นที่ให้ไอเดียใหม่ๆ ได้หรอกค่ะ" เสียงถอนหายใจยาวเหยียดดังขึ้น พร้อมกับแฟ้มเอกสารหนาปึกที่ถูกโยนลงบนโต๊ะไม้สักหรูหราจนฝุ่นตลบ กวินสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคมกริบที่มักฉายแววเหนื่อยล้าจากการโหมงานหนักตวัดมองหญิงสาวตรงหน้าทันที อาจารย์รินยืนกอดอกพิงขอบประตูด้วยท่าทางสบายๆ สวนทางกับสายตาดุดำที่ราวกับเอ็กซ์เรย์ทะลุทะลวงเข้ามาถึงจิตใต้สำนึกของเขา ชุดสูทเข้ารูปสีครีมทำให้เธอดูกล้าแกร่งและน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน แต่รอยยิ้มมุมปากที่ส่งมานั้น... ช่างยั่วโมโหคนปากเก่งอย่างเขาเสียเหลือเกิน "นี่ห้องทำงานผมนะอาจารย์ ไม่ใช่ห้องเก็บขยะ ทำไมต้องทำหน้าเหมือนผมเป็นฆาตกรต่อเนื่องแค่เพราะกระดาษพวกนี้วางระเกะระระกะด้วยล่ะครับ?" กวินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงทุ้มต่ำเจือความหงุดหงิดตามประสาผู้ชายสายซึนที่ยอมรับความจริงได้ยาก แต่ใบหูกลับแดงเรื่อขึ้นมาอย่างปิดไม่มิด "ปากดีจังนะคะ" อาจารย์รินก้าวเท้าเข้ามาในห้องช้าๆ ส้นรองเท้ากระทบพื้นไม้เกิดเสียงดังเป็นจังหวะที่กดดันหัวใจคนฟังอย่างประหลาด "ปากเก่งแบบนี้ไงคะ สมองถึงได้รวนจนเบิร์นเอาต์ไปหมดแล้ว รู้ไหมคะว่าสิ่งแวดล้อมรอบตัวมันคือกระจกสะท้อนจิตใจ โต๊ะรกๆ ของคุณตอนนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากหัวสมองที่เต็มไปด้วยความสมบูรณ์แบบนิยมจนยุ่งเหยิงหรอกค่ะ" กวินแค่นหัวเราะในลำคอ เบือนหน้าหนีไปมองวิวกระจกสูงตึกระฟ้าเพื่อซ่อนร่องรอยความจำนน เขาเถียงไม่ออก... เพราะลึกๆ แล้วเขารู้ดีว่าอาจารย์รินพูดถูกทุกคำ ตั้งแต่เกิดภาวะหมดไฟ โต๊ะทำงานที่เคยเป็นระเบียบเรียบร้อยของเขาก็กลายเป็นสุสานของเอกสาร โน้ตเตือนความจำนับร้อยแผ่น และแก้วกาแฟที่วางทับถมกันจนส่งกลิ่น "แล้วอาจารย์จะให้ผมทำยังไงล่ะครับ จุดธูปไล่ผีสางกองกระดาษพวกนี้ออกไปเหรอ?" เขายังคงรักษาฟอร์ม ปรายตามองเธอด้วยแววตาท้าทายที่ซ่อนความอ่อนล้าไว้เบื้องลึก "ง่ายมากค่ะ..." อาจารย์รินเดินเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานของเขาโดยไม่ทันให้ตั้งตัว ระยะห่างที่ลดลงอย่างรวดเร็วทำให้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ จางๆ ประจำตัวเธอลอยเข้ามาชวนให้หัวใจคนฟอร์มจัดกระตุกวูบ เธอโน้มตัวลงเล็กน้อย ใช้ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนแฟ้มเอกสารด้านบนสุด "เราจะเริ่ม 'ดีท็อกซ์' พื้นที่ตรงนี้... ไปพร้อมกับการดีท็อกซ์ใจของคุณค่ะ" บรรยากาศในห้องเงียบลงชั่วขณะ เคมีระหว่างความดื้อรั้นของนักบริหารหนุ่มกับความนิ่งสงบแต่เฉียบคมของจิตแพทย์สาวพุ่งทะยานจนแทบจะจับต้องได้ กวินกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากเมื่อใบหน้าของเธอห่างจากเขาเพียงคืบ แววตาคู่สวยที่มองตรงมานั้นเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ถูกห่อหุ้มไว้ด้วยความเข้มงวด ซึ่งเป็นสิ่งที่เขายอมแพ้มาโดยตลอด "มองอะไรคะ? กลัวว่าถ้าทิ้งกระดาษพวกนั้นแล้ว ตัวตนเพอร์เฟกต์ของคุณจะหายไปด้วยหรือไง?" เธอยิ้มเย้า หยอกล้อด้วยน้ำเสียงพราวเสน่ห์ที่ทำเอาคนฟังใจสั่นไหว "ผมไม่ได้กลัวอะไรทั้งนั้นแหละ..." กวินผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูงจนร่างเกือบชิดกับเธอ ความสูงที่ต่างกันทำให้เขาต้องก้มมองเธอด้วยสายตาที่ร้อนรุนแรงขึ้น "แต่อาจารย์กำลังล้ำเส้นความปลอดภัยของผมเกินไปแล้วนะ... ริน" นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเรียกชื่อเธอห้วนๆ โดยไม่มีคำว่า 'อาจารย์' นําหน้า น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เจือความเอาแต่ใจและแววตาที่จ้องมองริมฝีปากเธอนานเกินความจำเป็น ทำให้บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากเรื่องจัดระเบียบโต๊ะทำงาน กลายเป็นสนามอารมณ์ที่เต็มไปด้วยแรงดึงดูดทางเพศและจิตวิทยาที่อันตรายถึงชีวิต รินชะงักไปนิด ดวงตากลมโตไหววับด้วยความประหลาดใจ แต่เธอก็ยังคงรักษารอยยิ้มท้าทายไว้ได้ "โอ้... เรียกชื่อฉันแบบนี้ แสดงว่าเริ่มรู้สึกตัวแล้วสินะคะว่าตัวเองกำลังพังตรงไหน?" "ผมพังเพราะใครกันล่ะ..." กวินก้าวเข้าไปหาเธออีกก้าว บีบพื้นที่ระหว่างโต๊ะกับตัวเธอให้แคบลงจนเธอต้องเอนตัวหนีเล็กน้อย ปลายจมูกแทบจะชนกันอยู่รำคาญ "เพราะอาจารย์นั่นแหละที่เข้ามาปั่นป่วนชีวิตผม ทั้งในหัว และ... บนโต๊ะทำงานนี่" มือหนาเอื้อมออกไป หมายจะคว้าข้อมือเรียวเล็กที่ถือวิสาสะสั่งสอนเขาเมื่อครู่ แต่ก่อนที่ปลายนิ้วของเขาจะสัมผัสโดนผิวเนื้อของเธอ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นสามครั้งติดกันอย่างไม่มีมารยาท *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* "คุณกวินคะ! เอกสารสรุปยอดโปรเจกต์ด่วนจากบอร์ดบริหารมาถึงแล้วค่ะ รีบเซ็น... อุ๊ย!" เสียงแหลมใสของเลขานุการสาวดังขึ้นพร้อมกับผลักประตูเปิดเข้ามาเต็มแรงโดยไม่รออนุญาต ภาพของชายหนุ่มและหญิงสาวที่ยืนประชิดติดกันจนแทบจะสวมกอดกันบนโต๊ะทำงานรกๆ ปรากฏแก่สายตาของทุกคนที่ยืนอยู่หน้าห้อง กวินผละออกจากรินทันที ใบหน้าคมคายกลับมาเรียบตึงเป็นน้ำแข็งอีกครั้งเพื่อรักษามาดผู้บริหาร แต่หัวใจกลับเต้นรัวด้วยความหงุดหงิดที่ถูกขัดจังหวะ ทว่า... สายตาที่เขากวาดมองไปที่ซองเอกสารด่วนในมือเลขานุการ กลับทำให้ลมหายใจของเขาสะดุดกึก ชื่อผู้ส่งที่มุมซองเอกสารนั้น... ไม่ใช่จากบอร์ดบริหาร แต่เป็นชื่อของบุคคลที่เขาไม่อยากเจอที่สุดในโลก และเธอกำลังก้าวเท้าตามหลังเลขานุการเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มเยือกเย็น ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวผ่านความเปราะบางไปพร้อมกับกวินในบทเรียนนี้นะคะ