เงื่อนงำบนเตียงผ่าตัด

“คุณกำลังจะบอกผมว่า ฆาตกรมีเวลาว่างมากพอจะบรรจงเปิดกะโหลกเหยื่อ แล้วเลาะเอาเนื้อเยื่อสมองออกเหมือนกำลังปอกเปลือกส้มอย่างนั้นหรือครับ หมอธนา?” น้ำเสียงแหบต่ำของสารวัตรภูวดลดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่เย็นเยียบภายในห้องดับจิต กลิ่นฟอร์มาลีนที่อบอวลปะทะเข้ากับกลิ่นเลือดจางๆ สร้างบรรยากาศที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก หมอธนาขยับแว่นสายตาที่เลื่อนตกลงมาเล็กน้อย มือที่สวมถุงมือยางสีฟ้ายังคงจับคีมผ่าตัดค้างไว้เหนือรอยแผลเป็นแนวยาวที่สมบูรณ์แบบบนกะโหลกศีรษะของศพชายไร้ชื่อ “ถ้าผมบอกว่านี่คือศิลปะ คุณคงหาว่าผมเสียสติ แต่มันคือความจริงครับสารวัตร รอยกรีดนี้... แม่นยำเกินกว่าจะเป็นฝีมือของคนคลุ้มคลั่ง มันคือการศัลยกรรมระดับมาสเตอร์คลาสที่ไม่มีการผิดพลาดแม้แต่มิลลิเมตรเดียว” “ศิลปะเหรอครับ?” ภูวดลแค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบดุจเหยี่ยวจ้องมองรอยกรีดนั้นด้วยความรู้สึกที่ก้ำกึ่งระหว่างรังเกียจและทึ่ง “ผมเรียกมันว่า ‘ความวิปริตที่มีระบบ’ ต่างหาก” เสียงฝีเท้าหนักแน่นมั่นคงดังขึ้นจากทางเดินหน้าห้องดับจิต ประตูเหล็กถูกผลักออกอย่างใจเย็น ดร.ณิชมนก้าวเข้ามาด้วยชุดสูทสีเข้มที่ดูเรียบหรู หากแต่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดของนักจิตวิทยาที่ผ่านการวิเคราะห์มนุษย์มานับไม่ถ้วน สายตาของเธอไม่ได้มองไปยังศพทันที แต่มันกวาดสำรวจบรรยากาศในห้องเพียงเสี้ยววินาทีก่อนจะหยุดอยู่ที่ใบหน้าของสารวัตรภูวดล “ความวิปริตที่มีระบบมักจะสะท้อนถึงปมด้อยในวัยเด็กที่ต้องการอำนาจควบคุมสูงสุดครับสารวัตร” ณิชมนกล่าวทักทายโดยไม่แม้แต่จะปรายตาไปทางศพ “แต่การลงมือในที่สาธารณะแบบนี้ หมายความว่าเขากำลังส่งข้อความอะไรบางอย่าง... ข้อความที่ต้องการให้พวกเราเป็นคนไข้คนต่อไป” ภูวดลหันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ มุมปากหยักยิ้มเหยียด “ดร.ณิชมน... ยินดีที่ได้ร่วมงานกับคนเก่งทฤษฎีนะครับ ผมหวังว่าความรู้ในตำราของคุณ จะช่วยให้ผมคว้าคอฆาตกรได้เร็วกว่าการนั่งวิเคราะห์ภาพวาดในสมุดโน้ต” “ประสบการณ์ที่ไร้ทฤษฎี ก็เหมือนการขับรถในคืนเดือนมืดโดยไม่มีไฟหน้าครับสารวัตร” ณิชมนตอบกลับด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไว้ด้วยความเฉียบคม “คุณอาจจะถึงที่หมาย แต่คุณไม่มีวันรู้เลยว่าสิ่งที่เฉี่ยวผ่านตัวคุณไปในความมืดนั้นคืออะไร” ทั้งสองจ้องตากันนิ่ง บรรยากาศรอบข้างคล้ายจะหยุดหมุน หมอธนาที่ยืนอยู่ตรงกลางจำต้องขยับกายทำลายความตึงเครียด “เอาล่ะครับ ทั้งสองท่าน... ดูนี่ก่อนดีกว่า สิ่งที่ผมพบหลังจากกะเทาะกระดูกกะโหลกชั้นในออกมา” ทั้งสองขยับตัวเข้าใกล้โต๊ะผ่าตัด ภายในโพรงสมองที่ว่างเปล่ามีบางอย่างที่ผิดธรรมชาติวางทับอยู่บนส่วนที่เหลือของเนื้อสมอง ภูวดลขมวดคิ้ว มือที่สวมถุงมือหยิบวัตถุชิ้นเล็กๆ นั้นขึ้นมา มันคือแผ่นไมโครชิปใสที่มีรอยสลักสัญลักษณ์ประหลาดคล้ายกับโครงสร้างประสาทที่บิดเบี้ยว “นี่มันอะไรกันครับ?” ภูวดลถามพลางหมุนแผ่นชิปไปมา “นั่นคือส่วนหนึ่งของความลับที่โครงสร้างสมองมนุษย์ไม่ได้ถูกสร้างมาให้รับรู้ครับ” ณิชมนกระซิบ เสียงของเธอสั่นเครือเล็กน้อยซึ่งเป็นสิ่งที่เธอไม่เคยแสดงให้ใครเห็น “มันเป็นรหัส... ไม่ใช่แค่ของฆาตกร แต่เป็นพิมพ์เขียวของอะไรบางอย่างที่กำลังจะเปลี่ยนแปลงนิยามของความเป็นมนุษย์ไปตลอดกาล” ทันใดนั้น ไฟภายในห้องดับจิตก็กระพริบถี่ๆ ก่อนจะดับวูบลงพร้อมกับเสียงสัญญาณชีพจรที่ดังรัวราวกับจังหวะหัวใจคนตื่นกลัว ทั้งสามคนนิ่งค้าง ความมืดมิดกลืนกินทุกอย่างจนเหลือเพียงเสียงหายใจที่แผ่วเบาของกันและกัน ในความมืดนั้นเอง เสียงกระซิบที่ดูเหมือนจะมาจากลำโพงในห้องขยายเสียงผ่านเข้ามาเบาๆ “ยินดีต้อนรับสู่บทเรียนแรก... ดร.ณิชมน” แสงไฟสีแดงฉุกเฉินสว่างวาบขึ้นเผยให้เห็นว่าบนโต๊ะผ่าตัดที่เคยมีศพวางอยู่ บัดนี้กลับว่างเปล่า เหลือเพียงรอยเลือดที่เขียนเป็นตัวเลขชุดหนึ่งบนผนังห้อง... เลขที่เชื่อมโยงตรงไปยังแฟ้มคดีฆาตกรรมครอบครัวของณิชมนเมื่อยี่สิบปีก่อน ภูวดลหันมองณิชมนด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปจากความหงุดหงิดเป็นความสงสัยที่เฉียบแหลม “ดร.ครับ... ดูเหมือนความตายในอดีตของคุณ จะไม่ได้ถูกฝังลงดินอย่างที่เคยคิดไว้แล้วนะครับ” ผมหวังว่าเรื่องราวการสืบสวนที่ซับซ้อนนี้จะทำให้คุณรี้ดผู้น่ารักติดตามกันต่อไปในตอนหน้านะครับ ขอบคุณครับ